I SA/Łd 830/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Anna Świderska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2012 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymiar podatku od nieruchomości na 2012 r. oddala skargę. I SA/Łd 830/12 Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T., po rozpatrzeniu odwołania M. J. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia [...]. w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono przebieg postępowania. Wskazano, że organ podatkowy pierwszej instancji ustalił podatniczce zobowiązanie pieniężne w podatku od nieruchomości na rok 2012 w kwocie 27 złotych od gruntów o pow. 137 m2.. Wysokość zobowiązania pieniężnego ustalono na podstawie złożonej informacji oraz danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Od powyższej decyzji podatniczka złożyła odwołanie podnosząc, że wydane decyzje w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości od powyższego gruntu za lata poprzednie zostały zaskarżone do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T., a następnie na decyzje Kolegium zostały złożone skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. W ocenie podatniczki, decyzja w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2012 rok winna być wydana dopiero po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. w decyzji z dnia [...] stwierdziło, że ustalenie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2012 dokonane zostało w sposób prawidłowy. Podejmując decyzję o wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2012r. organ podatkowy oparł się w sposób prawidłowy na ewidencji gruntów i budynków. Zarówno z zawiadomień o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków jak i z wypisów z rejestru gruntów wynika, iż podstawę do ujawnienia danych w przedmiotowej ewidencji stanowiło prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego w O. Wydział [...] Cywilny z dnia [...] r. sygn. akt [...]. Zgodnie z § 46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), z urzędu wprowadza się zmiany w danych ewidencji wynikające z prawomocnych orzeczeń sadowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych. Dokonując wymiaru podatku organy podatkowe nie mogą przyjąć danych odmiennych niż wykazane w ewidencji. Znajdujące się w aktach prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego z dnia [...] r. oraz informacja w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 złożona przez H. Ł. w dniu 11.05.2010r. potwierdzają prawidłowość danych ujawnionych w ewidencji, odnośnie nieruchomości gruntowej stanowiącej współwłasność skarżącej i uczestniczki postępowania H. Ł.. Organ odwoławczy zauważył również, że stan faktyczny nie uległ zmianie w stosunku do poprzedniego okresu, nie było zatem konieczności wydawania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2012 rok. Decyzja dotycząca wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 rok nie była kwestionowana i nie wniesiono od niej odwołania. W skardze na powyższą decyzję podatniczka wniosła o jej uchylenie oraz wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, poprzez ustalenie zobowiązania podatkowego niezgodnie ze złożoną deklaracją i przyjęcie danych innych niż wykazane w tej deklaracji, - art. 7, art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nieuwzględnienie słusznego interesu stron, jak też brak należytej informacji ze strony urzędu w stosunku do osób wymienionych w zaskarżonych decyzjach. Zdaniem skarżącej SKO w P. T. niezasadnie przyjęło, że nie uległ zmianie stan faktyczny w stosunku do przedniego okresu, wobec czego nie było konieczności wydawania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego za 2012 rok (art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Zaznaczyła, że kwestionowała decyzje Burmistrza O. w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 rok i 2011 rok. Skarżąca zarzuciła, że organy podatkowe przyjmują za podstawę wymiaru podatku nie dane wykazane w złożonym przez nią zeznaniu, lecz "swoje ustalenia niezgodne z aktualnym stanem faktycznym". Podniosła również, że błędnie oparto rozstrzygnięcie na postanowieniu Sądu Rejonowego w O. z dnia [...]r. sygn. akt [...], podczas, gdy powinno być uwzględnione postanowienie Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] r., sygn. akt [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji - w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1994 r., SA/Ka 2592/93, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., SA/Wr 1703/94, por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, wyrok Wojewódzkiego Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1810/09). Skarżąca kwestionuje ustalenie podstawy opodatkowania twierdząc, że jest ona niezgodna z treścią postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...]r., sygn. akt [...]. Wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 7d ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy do zadań starosty. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 poz. 454, ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem. Zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu, na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych o których mowa w § 10 i 11 rozporządzenia. Z treści tego przepisu wynika wprost, że starosta ma ograniczony katalog możliwości dokonywania z urzędu zmian w ewidencji. Aktualizacja danych z urzędu może dotyczyć tylko zmian wynikających z określonych dokumentów. I tak § 46 ust.2 rozporządzenia wymienia tu: prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne, i kartograficzne, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian ewidencji, dokumentację architektoniczno-budowlaną gromadzoną i przechowywaną przez administrację publiczną. Przenosząc rozważania ogólne na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że podatkiem od nieruchomości na 2012 rok objęto działkę nr [...] o powierzchni 137m2 położoną w O.. Działka ta przyznana została na współwłasność M. J. i H. Ł. po ½ części prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w O. Wydział Cywilny z [...]r. sygn. akt [...]. Orzeczenie to zapadło w wyniku działu spadku po J. S. i po zniesieniu współwłasności nieruchomości. W ocenie Sądu, wobec jednoznacznego brzmienia § 46 ust. 2 rozporządzenia, organ prawidłowo nie uwzględnił przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r. treści nieprawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] r., sygn. akt [...], do którego odwoływała się podatniczka. Wskazać zatem trzeba, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, zaktualizowane rozstrzygnięciem z dnia [...] r., posiadają – jak trafnie zauważył organ podatkowy – walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Mając na uwadze powyższe oraz okoliczność, że stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie w stosunku do 2011 roku, kiedy to podatniczka nie kwestionowała wysokości obciążającego ją podatku od nieruchomości, nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wobec czego nie istniała konieczność wydania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego za 2012 rok. Nie zasługują również na aprobatę zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Po pierwsze należy wskazać, że w postępowaniu podatkowym przepisów tej ustawy nie stosuje się. Zobowiązania podatkowe i postępowanie podatkowe regulowane są wyłącznie przez przepisy Ordynacji podatkowej (art. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 2 § 1 pkt 1). Jednocześnie jednak zauważyć j trzeba, że w kontekście okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd nie dopatrzył się również naruszenia odpowiedników powołanych w skardze przepisów, obowiązujących na gruncie postępowania podatkowego (art. 121 § 1 i 2, art. 122 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej). Reasumując Sąd stwierdził, że materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób zupełny, a posiadane uaktualnione zapisy w ewidencji gruntów i budynków oraz informacja w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 złożona przez H. Ł. uprawniały do ustalenia wskazanej w decyzji wymiarowej wielkości podatku. Mając powyższe na uwadze Sad uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania podatkowego i na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. mk