I SA/Łd 839/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia Starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z dnia 13 czerwca 2016 r. w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok p o s t a n a w i a: odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2016 r. Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi oddaliła wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Z uzasadnienia ww. postanowienia wynika, że skarżący po raz drugi ubiegał się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Prawomocnym postanowieniem z dnia 6 listopada 2015 r. Starszy referendarz sądowy odmówiła skarżącemu przyznania prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wyjaśniła, że wobec powyższego rozpoznanie kolejnego wniosku skarżącego winno nastąpić w kontekście art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a.", dającego prawo uchylenia lub zmiany prawomocnego postanowienia wskutek zmiany okoliczności sprawy, z uwzględnieniem materialnych przepisów stanowiących podstawę przyznania prawa pomocy zawartych w art. 243 i następnych P.p.s.a. Wyjaśniła również że po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy strona może złożyć kolejny wniosek o jego przyznanie. Rozpoznanie kolejnego wniosku nie może jednak polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętych wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd (art. 170 P.p.s.a.). Ponowne rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony. Pismem z dnia 22 czerwca 2016 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 13 czerwca 2016 r. Zarzucił obrazę art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i zażądał przyznania prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu sprzeciwu pełnomocnik skarżącego podniósł, że aktualnie złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy jest związany z wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 lutego 2016 r. Po drugie, wskazał, że w związku z wniesioną skarga kasacyjną skarżący został zobowiązany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 1.618 zł. Po trzecie, wskazał, że referendarz sądowy nie uwzględnił wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i wydał wskazane na wstępie postanowienie. Wyjaśniając dlaczego skarżący nie zgadza się w ww. postanowieniem stwierdził, że rozstrzygniecie jest nieprawidłowe i prowadzi do nieuzasadnionego pozbawienia drogi sądowej. Oświadczył, że skarżący nie posiada środków na umożliwiających uiszczenie wpisu od wniesionej skargi oraz że z uwagi na trudną sytuację finansową skarżącego uzasadnione jest przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 259 § 1 P.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Zgodnie z kolei z art. 259 § 2 P.p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia. W ocenie sądu wynikający z treści cytowanego przepisu obowiązek uzasadnienia sprzeciwu wnoszonego m.in. przez radcę prawnego należy rozumieć w ten sposób, że profesjonalny pełnomocnik powinien przedstawić zarzuty i argumenty przeciwko konkretnemu rozstrzygnięciu referendarza sądowego. Uzasadnienie sprzeciwu nie może ograniczać się do zrelacjonowania dotychczasowego przebiegu postępowania i oświadczenia, iż skarżący nie posiada środków na umożliwiających poniesienie kosztów sądowych. W rozpoznawanej sprawie właściwe uzasadnienie sprzeciwu jest tym bardziej istotne, że jak wskazano powyżej referendarz sądowy odmówił skarżącemu prawa pomocy wskazując na wydane wcześniej prawomocne postanowienie w tym przedmiocie. Uzasadnienie sprzeciwu świadczy o tym, że jego autor nie dostrzega tego faktu. Od profesjonalnego pełnomocnika należałoby oczekiwać, że w takim stanie faktycznym i prawnym uzasadniając sprzeciw będzie starał się wykazać, że nastąpiła taka zmiana okoliczności faktycznych, która uzasadniała zmianę prawomocnego postanowienia referendarza sądowego z dnia 6 listopada 2015 r. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w postanowieniu. Ake.