I SA/Łd 846/08

Dnia 19 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogdan Lubiński Asesor WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008 roku sprawy ze skargi W. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w podatku od towarów i usług za okres od lipca 1998 roku do czerwca 1999 roku oddala skargę. Wnioskiem z dnia 14 sierpnia 2007 r. W. N. zażądała wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Z [...]r., o przeniesieniu na nią, jako członka zarządu A Zakładu Obsługi Technicznej i Transportu spółki z o.o. z siedzibą w Ł., odpowiedzialności za zaległości podatkowe tej spółki. W toku postępowania, którego wznowienia żądała strona, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. decyzją z [...]r. orzekł o jej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okres od lipca 1998 r. do maja 1999 r., natomiast Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., wskazaną wyżej decyzją z [...]r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej zaległości za okres od lipca do listopada 1998 r. oraz za maj 1999 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie, zaś w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Po rozpoznaniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 20 października 2005 r. oddalił skargę (sygn. akt l SA/Łd 493/05). Wyrok WSA był przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 23 stycznia 2007 r. (sygn. akt l FSK 345/06) oddalił skargę kasacyjną strony. W uzasadnieniu wymienionego na wstępie wniosku W. N. wskazała, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi, który wydał decyzję tj. zachodziła podstawa wznowienia postępowania podatkowego wskazana w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zmianami, powoływanej dalej jako o.p.). Nową okolicznością, na którą powołała się strona, było jej oświadczenie o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu spółki A złożone w dniu 29 stycznia 1999 r. na ręce prezesa firmy A SA (jedynego udziałowca spółki A Z.O.T. i T.). Wraz z powyższym oświadczeniem strona złożyła również wniosek o jej niezwłoczne odwołanie przez Zgromadzenie Wspólników spółki A Z.O.T. i T. i rozwiązanie umowy o pracę z zachowaniem ustawowego okresu wypowiedzenia. Powyższy tryb odwołania skarżącej z zajmowanego stanowiska był w jej ocenie jedynym możliwym sposobem rezygnacji z pełnionej funkcji. Wprawdzie wedle § 17 pierwotnego tekstu umowy spółki organem uprawnionym do powoływania i odwoływania członków zarządu była Rada Nadzorcza, jednak w dniu złożenia ww. oświadczenia organ ten nie istniał, ponieważ został zlikwidowany w wyniku zmiany umowy spółki dokonanej uchwałą Zgromadzenia Wspólników spółki z 21 maja 1996 r. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił uchylenia wymienionej na wstępie własnej decyzji z [...] r. uznając, że w sprawie nie zachodziła żadna z przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 240 § 1 o.p. W odwołaniu od tej decyzji W. N. podniosła zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5, art. 121 § 1 oraz 191 w związku z art. 116 o.p. oraz art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez przyjęcie przez Dyrektora Izby Skarbowej, iż w sprawie nie zachodziła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. W jego ocenie w sprawie nie zachodziła żadna z przesłanek wznowienia, o których mowa w art. 240 § 1 o.p. W szczególności organ odwoławczy nie dopatrzył się by w sprawie pojawiły się nowe okoliczności i dowody, istotne dla sprawy i nieznane organowi wydającemu decyzję. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że organy podatkowe obu instancji orzekające o odpowiedzialności strony za zobowiązania spółki, znały uchwałę Zgromadzenia Wspólników spółki z dnia 21 maja 1996 r. o zmianie umowy spółki, w efekcie której zlikwidowano Radę Nadzorczą ww. podmiotu, jak również świadome były faktu zgłoszenia tej zmiany do rejestru handlowego w 1999 r., czemu dały wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji. Organy podatkowe miały również wiedzę co do złożenia przez W. N. w dniu 29 stycznia 1999 r. oświadczenia o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu. Powołanych przez stronę okoliczności nie można było zatem uznać za "nowe" i "nieznane organowi wydającemu rozstrzygnięcie". Na marginesie swoich rozważań Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że oświadczenie, na które powoływała się strona w istocie nie było skuteczne, ponieważ nie zostało złożone we właściwym trybie. Decyzję o odwołaniu z funkcji członka zarządu mogła bowiem podjąć wyłącznie Rada Nadzorcza spółki, która przestała istnieć dopiero z dniem 17 sierpnia 1999 r., tj. z dniem ujawnienia uchwały o jej likwidacji w KRS. W skardze do sądu na tę decyzję W. N. podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 240 § i pkt 5, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 o.p. poprzez przyjęcie przez Dyrektora Izby Skarbowej, iż w sprawie nie zachodziła podstawa do wznowienia postępowania, a także art. 191 o.p. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie niekompletnego materiału dowodowego. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. oraz uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. wydanej w przedmiocie przeniesienia na skarżącą odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki A Z.O.T i T. W uzasadnieniu podtrzymała swoje stanowisko co do tego, że składając oświadczenie z dnia 29 stycznia 1999 r., skutecznie zrezygnowała z funkcji członka zarządu spółki. W jej ocenie bez znaczenia był już fakt, że z KRS została wykreślona dopiero w sierpniu 1999 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, dlatego też podlega oddaleniu. Na wstępie dalszych rozważań należy wskazać, że zgodnie z art.1 par,1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U 153 poz.1269 z późniejszymi zmianami ) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to tyle, że sąd administracyjny jest władny uchylić decyzję lub postanowienie organu administracji publicznej tylko wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art.145 par.1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U 153 poz.1270 z późniejszymi zmianami - zwanej dalej P.p.s.a ) W tak zakreślonej kognicji kontroli sądu podlegało postępowanie wszczęte na skutek złożenia przez W. N. wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną. Jako podstawę wniosku o wznowienia postępowania W. N. wskazała treść art.240 par.1 pkt.5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa ( tekst jednolity Dz.U z 2005 roku Nr.8, poz.60 z późniejszymi zmianami ). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. O istnieniu omawianej podstawy możemy mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery następujące przesłanki: - wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody - są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, - nie były znane organowi, który wydał decyzję, - istniały w dniu wydania decyzji. Tymi nowymi okolicznościami – które zdaniem skarżącej – winny spowodować wydaniem rozstrzygnięcia w trybie art.245 Ordynacji podatkowej jest fakt, że pełniąc funkcje członka zarządu "A" złożyła w dniu 29 stycznia 1999 roku oświadczenie o rezygnacji z pełnienia tej funkcji, kierując je do jedynego organu, na ręce którego mogła takie oświadczenie złożyć, to jest na ręce Prezesa Spółki. Nie istniała już wówczas bowiem Rada Nadzorcza, która była jedynym organem, który zgodnie z umową spółki był uprawniony do odwołania członka zarządu spółki. Przede wszystkim należy wskazać, że organy podatkowe, które orzekały w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe na W. N. posiadały wiedzę, co do tego, że zgodnie z par.17 umowy spółki jedynym organem uprawnionym do odwołania członka zarządu jest Rada Nadzorcza. Posiadały wiedzę także co do tego faktu, że uchwała o odwołaniu Rady Nadzorczej została podjęta w 1996 roku, natomiast wniosek o jej wykreślenie został złożony dopiero w roku 1999. Organom podatkowym były także znane wszelkie okoliczności związane ze złożeniem przez skarżącą wniosku o jej odwołanie na ręce Prezesa Spółki, podjęcia przez Walne Zgromadzenie Wspólników uchwały o jej odwołaniu oraz oddaleniu przez sąd rejestrowy wniosku o jej wykreślenie z rejestru handlowego. Wszystkie te okoliczności nie tylko były organom znane, ale również przez nie rozważone, czego dowodem jest treść uzasadnień kwestionowanych decyzji ( akta administracyjne karty 117 oraz 168 ). Skoro tak, stanowiące podstawę wniosku okoliczności faktyczne nie są ani "nowe", ani "nieznane organowi, który wydał decyzję". Nie zostały, więc spełnione przesłanki z art.240 par.1 ppkt.5 Ordynacji podatkowej. Za chybione należy uznać także zarzuty sprowadzające się do naruszenia przepisów art.121 par.1, art.122 oraz art.187 par.1 i art.191 Ordynacji podatkowej. Sąd dokonujący kontroli zaskarżonej decyzji nie stwierdził uchybienia ich treści. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art.151 P.p.s.a należało skargę oddalić. M.Ko.