I SA/Łd 846/10

Dnia 28 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Sz. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] roku, przenoszącą solidarnie odpowiedzialność za zaległości spółki akcyjnej w podatku akcyzowym za marzec i kwiecień 2004 roku. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. podatnik zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, jako podstawę prawną powołując art. 61 § 2 pkt 1 i art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. w oparciu o przepis art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie zawierało pouczenie o możliwości jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. W dniu 16 czerwca 2010 roku podatnik wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia w całości. W ocenie skarżącego, organ drugiej instancji niezasadnie przyjął, że w niniejszej sprawie nie zaszły przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i dlatego podlega odrzuceniu. Na wstępie rozważań należy wskazać, że w polskim postępowaniu sądowoadministracyjnym przyjęto jako zasadę, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w określonych sytuacjach organ, którego akt jest przedmiotem skargi, a po jej przekazaniu do sądu, również ten sąd, mogą wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności (art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a.). W myśl art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Tak więc po wniesieniu skargi na decyzję podatkową samodzielną podstawę prawną rozstrzygnięcia organu w przedmiocie wstrzymania jej wykonania stanowi przepis art. 61 § 2 p.p.s.a. W tym miejscu należy podkreślić, że jedną z przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest zaskarżenie takiej formy działania administracji publicznej, która jest kontrolowana przez sądy administracyjne. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanym przepisie. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą w pełni podziela pogląd wyrażony w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września 2008 r., sygn. akt l SA/Gl 868/08 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 45/09, zgodnie z którymi na postanowienie organu o odmowie wstrzymania wykonania decyzji wydane w trybie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Postanowienie to nie podlega sądowej kontroli, bowiem nie można go zaliczyć do żadnej z trzech kategorii postanowień, o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Odnośnie kwestii niezaskarżalności przedmiotowego postanowienia, w ocenie Sądu, w pełni podzielić należy pogląd wyrażony przez B. Dautera, zgodnie z którym jakkolwiek art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przewiduje środek zaskarżenia w postaci zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 61 p.p.s.a., to przepis ten odnosi się wyłącznie do postanowień wydanych w trybie art. 61 § 3 ustawy, przez wojewódzki sąd administracyjny (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, s. 211). Za niezaskarżalnością omawianego rozstrzygnięcia przemawia także treść przepisu art. 61 § 3 zd. 2. p.p.s.a., który przyznaje stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia organu prawo do wystąpienia do sądu z wnioskiem o odmienne rozstrzygnięcie kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Rekapitulując, na będące przedmiotem rozpoznania postanowienie nie przysługuje zażalenie, gdyż żaden przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie organu w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. Nie należy ono również do postanowień kończących postępowanie, ani do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Dlatego też uznać należy, że na postanowienie organu podatkowego o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wydane w trybie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wskazać przy tym należy, że fakt, iż skarżący w zaskarżonym postanowieniu został nieprawidłowo pouczony o przysługującym mu środku zaskarżenia, nie ma wpływu na stwierdzenie przez Sąd, iż wniesiona skarga nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Sz.Ch.