I SA/Łd 848/17

Dnia 7 czerwca 2018 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku D. M. o zmianę postanowienia starszego referendarza sądowego z 11 października 2017 roku o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] UNP: [...] w przedmiocie: odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: odmówić zmiany postanowienia referendarza sądowego z 11 października 2017 roku o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 27 lipca 2017 r. D. M. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z 11 października 2017 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 6 listopada 2017 r. skarżący uiścił tytułem wpisu od skargi kwotę 100 zł. W dniu 25 stycznia 2018 r. zapadł wyrok oddalający skargę podatnika na wskazane powyżej postanowienie. Podatnik wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku, uiszczając należną z tego tytułu opłatę kancelaryjną, a następnie za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika wniósł skargę kasacyjną od wskazanego wyroku. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy przez zwolnienie z kosztów sądowych w postaci opłaty od skargi kasacyjnej z uwagi na to, że skarżący nie jest w stanie ich ponieść bez niezbędnego uszczerbku dla utrzymania własnego i rodziny. Z uzasadnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, zawartego w formularzu PPF wynika, że skarżący z powodu doznanych obrażeń w wypadku samochodowym, który miał miejsce w październiku 2013 r. przeszedł trzy operacje lewej i prawej nogi. Z powodu powikłań pooperacyjnych dopiero w grudniu 2017 r. miała miejsce operacja usunięcia implantów zespalających kość uda prawej nogi. Na skutek ograniczenia możliwości wykonywania czynności zawodowych na skutek doznanych obrażeń skarżący w roku 2013 i 2014 poniósł stratę w wysokości 116.131 zł. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. W roku 2017 osiągnął dochód z działalności gospodarczej w wysokości 19.671,27 zł i zasiłków z ZUS w wysokości 22.863,48 zł. Wnioskodawca wykazał następujące zobowiązania i wydatki stałe: alimenty – 700 zł, wyżywienie – 2.100 zł, ubranie – 200 zł, kosmetyki – 50 zł, leki – 70 zł, środki czystości – 70 zł, przejazdy – 150 zł, urlop, kultura, rekreacja – 200 zł. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Ponieważ jest to drugi wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych wskazać należy, że zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako P.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Do kategorii postanowień niekończących postępowania w sprawie należą między innymi postanowienia wydane w przedmiocie prawa pomocy. Z cytowanego art. 165 P.p.s.a. wynika, że w przypadku złożenia przez stronę kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy należy ustalić, czy wnioskodawca wskazał nowe okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W ocenie referendarza w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał takich okoliczności, które uzasadniałby zmianę wydanego w dniu 11 października 2017 r. postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. W pierwszym wniosku z dnia 22 września 2017 r. skarżący oświadczył, że jego jedynym źródłem utrzymania jest świadczenie rehabilitacyjne w wysokości 1.681 zł netto miesięcznie, natomiast z drugiego wniosku wynika, że oprócz świadczeń z ZUS osiągnął w roku 2017 r. dochód z działalności gospodarczej w wysokości 19.671,27 zł. Zmianie uległy wydatki wnioskodawcy. We wniosku z 22 września 2017 r. skarżący oświadczył, że obciążony jest świadczeniem alimentacyjnym na rzecz swojego syna w wysokości 700 zł miesięcznie, oraz ponosi wydatki na wyżywienie, ubranie, środki czystości, dojazdy i leki w wysokości 980 zł miesięcznie. Z aktualnie złożonego wniosku wynika, że bez zmian pozostało zobowiązanie alimentacyjne skarżącego, natomiast pozostałe wydatki zwiększyły się i wynoszą łącznie 2.840 zł, przy czym same wydatki na wyżywienie wynoszą obecnie 2.100 zł. Wnioskodawca nie wyjaśnił przyczyny wzrostu wydatków na utrzymanie. Biorąc jednakże pod uwagę, że jak wynika z aktualnie złożonego wniosku skarżący w roku 2017 osiągał dochody nie tylko z zasiłków ZUS, ale również wznowił działalność gospodarczą i osiągnął dochód z tej działalności, zwiększenie wydatków nie uzasadnia zmiany postanowienia z 11 października 2017 r. Ponadto, w ocenie referendarza nie wszystkie wymienione w aktualnie złożonym wniosku wydatki mają charakter wydatków koniecznych do utrzymania, a tylko te wydatki należy uwzględnić przy ocenie zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy. Powyższa ocena dotyczy wydatków na kulturę i rekreację (200 zł). Zdaniem referendarza wnioskodawca może poczynić oszczędności w zakresie tych wydatków i uiścić wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. Mając na uwadze, że strona nie wskazała we wniosku istotnych okoliczności uzasadniających zmianę dotychczas wydanego rozstrzygnięcia w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy, tj. takich okoliczności, które przemawiałyby za uwzględnieniem wniosku, referendarz sądowy na podstawie art. 165 i art. 167a § 1 oraz art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowił odmówić zmiany dotychczasowego postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy. E.B.