I SA/Łd 852/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk Protokolant: st. asystent sędziego Tomasz Furmanek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr UNP: [...] [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2015, 2016, 2017 i 2018 r. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] r . nr [...] Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu odwołania D. M., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., po. 900 ze zm.) dalej jako: O.p., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] lipca 2019 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. i sierpień 2016 r.; nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za sierpień 2017 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za wrzesień 2017 r. i za wrzesień 2018 r. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego sprawy, w toku kontroli i czynności sprawdzających ustalono, iż podatnik – prowadzący od lipca 2004 r. gospodarstwo rolno-sadownicze - uzyskał wsparcie w ramach programu dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej. Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Ł. (dalej: ARR) w związku ze złożonymi przez stronę wnioskami o przyznanie wsparcia wydał decyzje z dnia [...] sierpnia 2015 r. na kwotę 152.569,11 zł, oraz z dnia [...] sierpnia 2016 r. na kwotę 275.433,72 zł, z których wynika, że na wskazane powyżej kwoty udzielonego wsparcia składają się środki finansowe dotyczące przekazanych owoców, koszty transportu, koszty sortowania i pakowania. Z kolei, Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego i Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. (dalej: ARiMR) w związku ze złożonymi przez podatnika wnioskami o przyznanie wsparcia wydał decyzje z dnia [...] sierpnia 2017 r. na kwotę 16.638,92 zł (ARR), oraz z dnia 17 sierpnia 2018 r. na kwotę 30.346,40 zł (ARiMR). Z treści ww. dokumentów wynika, że na wskazane powyżej kwoty udzielonego wsparcia składają się środki finansowe dotyczące przekazanych owoców, koszty transportu, koszty sortowania i pakowania. Organ pierwszej instancji ustalił, że w deklaracjach VAT-7 za wrzesień 2015 r. oraz sierpień 2016 r. podatnik nie uwzględnił kwot przyznanego mu przez ARR wsparcia dla producentów owoców i warzyw. Nie ujął ich także w rejestrach sprzedaży i podatku należnego. Po przeprowadzonej kontroli podatnik w dniu 18 sierpnia 2017 r. złożył korekty deklaracji VAT- 7 za okresy objęte kontrolą tj. m.in. za wrzesień 2015 r. oraz sierpień 2016 r. w całości uwzględniające ujawnione nieprawidłowości, tzn. opodatkował całość otrzymanego wsparcia finansowego od ARR obejmującego otrzymaną dopłatę do owoców, a także wszystkie elementy, będące częściami składowymi świadczenia zasadniczego, tj. dopłatę do pakowania, sortowania i transportu. W dniu 6 marca 2019 r. Podatnik ponownie złożył korekty deklaracji VAT-7 za wrzesień 2015 r. i sierpień 2016 r. pomniejszając w nich dostawy o wartość dotacji z ARR. W tym samym dniu złożone zostały również korekty deklaracji VAT-7 za sierpień 2017 r. i wrzesień 2018 r., a następnie w dniu 12 marca 2019 r. ponownie za miesiąc sierpień 2017 r. a także za wrzesień 2017 r., gdzie korekty tych deklaracji również dotyczyły pomniejszenia w nich dostaw o dotacje z ARR. Jedynie korekta deklaracji za wrzesień 2017 r. jest konsekwencją złożonej korekty za sierpień 2017 r., gdzie powstałą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym podatnik zadysponował do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Podatnik wyjaśnił, iż korekty deklaracji VAT-7 zostały złożone w oparciu o wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt. VIII SA/Wa 440/17. W decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. na podstawie dokonanych ustaleń stwierdził, że wartość wypłaconego stronie wsparcia dotyczyła czynności przekazania owoców, jako świadczenia wiodącego wobec sortowania, pakowania, transportu i kierując się treścią art. 41 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2011 r. poz. 1054 ze zm.) – dalej jako: ustawa o VAT, czynności te uznał za podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 5%. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony zarzucił naruszenie: - art. 29a ust. 1 i ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 7 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz w związku z art. 19a ust. 51 art. 41 ust. 2a, art. 99 ust. 12, art. 103 ust. 1 i art. 109 ust. 3 ustawy o VAT przez błędną interpretację polegającą na uznaniu, że przekazanie przez stronę owoców do bezpłatnej dystrybucji na rzecz organizacji charytatywnych w zamian za dopłatę za wycofanie owoców wypłaconą przez ARR na zasadach określonych w przepisach unijnych i krajowych stanowi zwiększającą obrót odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy otrzymana pomoc stanowiła jedynie zwrot kosztów za wyprodukowanie, wycofanie z rynku, sortowanie i dostawę owoców do organizacji pożytku publicznego i nie miała bezpośredniego związku z konkretną dostawą towarów oraz nie wpływała na jej cenę, gdyż została udzielona w wysokości wynikającej z przesłanek określonych w przepisach prawa unijnego i jako taka nie powinna zwiększać podstawy opodatkowania podatkiem od towarów usług; - art. 43 ust. 1 pkt 16 w zw. z art. 86 ust. 8 pkt 3 ustawy o VAT przez ich niezastosowanie w sprawie; - zasady orzekania w razie wątpliwości na korzyść podatnika (in dubio pro tributario). Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podzielił ustalenia i wywiedzioną na ich podstawie ocenę organu I instancji. Przytaczając zapis art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 15, art. 29a ust. 1 ustawy o VAT organ odwoławczy wskazał, iż poza sporem w sprawie niniejszej jest, iż podatnik z tytułu dostarczonych do organizacji charytatywnych (tj. Ś. Oddziału Żywności oraz P. Oddziału Okręgowego PCK) towarów (jabłek), od tych podmiotów nie otrzymał żadnej zapłaty, jednakże podstawą opodatkowania jest nie tylko to co podatnik otrzymał od ww. podmiotów, ale również otrzymane przez stronę dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę dostarczonych towarów. W ocenie organu bezspornym jest, iż podatnik na mocy czterech decyzji wydanych przez ARR i ARiMR otrzymał wsparcie w ramach programu dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej. Zdaniem organu, mając na uwadze w szczególności przepis art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, stwierdzić należy, iż otrzymane przez podatnika wsparcie w ramach programu dla producentów niektórych owoców i warzyw z związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej taki właśnie bezpośredni charakter posiada, gdyż bez żadnego trudu można to wsparcie powiązać z poszczególnymi dostawami wykonywanymi przez stronę. W ocenie organu omawiane wsparcie przełożyło się w bezpośredni sposób na cenę dostarczonych towarów, a o bezpośrednim związku świadczy również sposób kalkulacji samego wsparcia, które odwołuje się wprost do ilości/wartości towaru, który był przedmiotem dostawy. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu strony, iż w sprawie winien zostać zastosowany art. 43 w związku z art. 86 ustawy o VAT. Z unormowań tych wynika, iż ze zwolnienia od podatku mogą skorzystać osoby (podmioty), które dokonują nieodpłatnego przekazania, w szczególności darowizn produktów spożywczych na rzecz organizacji pożytku publicznego. Przekazywane nieodpłatnie produkty muszą być przeznaczone na cele działalności charytatywnej prowadzonej przez te organizacje. Przekazanie darowizny ze swej natury jest czynnością nieodpłatną. Darczyńca nie otrzymuje żadnego wynagrodzenia, w tym także w postaci szeroko rozumianego wsparcia, czy rekompensaty. Zatem dyspozycją tego przepisu objęta jest nieodpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt-2 ustawy o VAT, tym samym dostawa towarów dokonana na warunkach określonych w art. 7 ust. 1 ustawy, tj. odpłatna dostawa towarów, nie będzie korzystała ze zwolnienia wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. W niniejszej sprawie, dostawy wykonywane przez podatnika, właśnie z powodu otrzymanego wsparcia z ARR i ARiMR, takiego nieodpłatnego charakteru nie miały. Z kolei art. 86 ust. 8 pkt 3 ustawy o VAT, nie mógł mieć zastosowania w sprawie, gdyż odnosi się wprost do obniżenia kwoty podatku od towarów i usług związanego z nabytymi towarami i usługami dotyczącymi czynności wskazanych w art. 43 ust. 1 pkt 16 ustawy. Jako nieuzasadniony organ ocenił także zarzut naruszenia art. 2a O.p., zgodnie z którym niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika, ponieważ tego rodzaju wątpliwości nie miały miejsca. Okoliczności stanu faktycznego zostały ustalone w sposób jednoznaczny, wystarczający do prawidłowego rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa. W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik D. M. zarzucił naruszenie: - art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, przez błędną interpretację i uznanie, że przekazanie przez D. M. owoców do bezpłatnej dystrybucji na rzecz organizacji charytatywnych w zamian za dopłatę za wycofanie owoców, wypłaconą przez ARR na zasadach określonych w przepisach unijnych i krajowych, stanowi zwiększającą obrót odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podczas gdy otrzymana pomoc stanowiła jedynie zwrot kosztów za wyprodukowanie, wycofanie z rynku, sortowanie i dostawę towaru do organizacji pożytku publicznego i nie miała bezpośredniego związku z konkretną dostawą towarów i nie wpływała na jej cenę, gdyż została udzielona w wysokości wynikającej z przesłanek określonych w przepisach prawa unijnego i jako taka nie powinna zwiększać podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług; - art. 43 ust. 1 pkt 16 w zw. z art. 86 ust. 8 pkt 3 ustawy o VAT przez błędne niezastosowanie; - zasady in dubio pro tributario przez niezastosowanie i uznanie, że odnośnie interpretacji powołanych przepisów nie zachodzą wątpliwości. Pełnomocnik skarżącego, podnosząc w uzasadnieniu skargi szereg argumentów wskazujących na ich zasadność, wniósł o uchylenie w całości obu decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r., poz. 2167), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej jako: p.p.s.a.). Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak zakreślonej kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona, jak i poprzedzającą ją decyzja, naruszają sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] października 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, który określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. i sierpień 2016 r.; nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za sierpień 2017 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za wrzesień 2017 r. i za wrzesień 2018 r. Przypomnieć trzeba, iż strona skarżąca uzyskała wsparcie w ramach programu dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z UE do Federacji Rosyjskiej. Zarówno z decyzji ARR, jak i decyzji ARiMR wynika, iż na przekazane tytułem wsparcia kwoty składają się środki finansowe dotyczące owoców, koszty transportu, koszty sortowania i pakowania. Co ważne jednym z warunków uzyskania opisanego wsparcia było wycofanie owoców z rynku i bezpłatne przekazanie na rzecz organizacji charytatywnych (§ 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2014 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej). W tak opisanym stanie organ stwierdził, iż przekazanie owoców w zamian za dopłatę za wycofanie tychże owoców z rynku stanowi zwiększającą obrót odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu VAT. Wskazując na zapis art. 29a ust. 1 ustawy o VAT organ wywiódł, iż skarżący dokonał rozporządzenia towarem, na skutek którego władztwo nad nim przejęły organizacje charytatywne, zaś otrzymane dotacje stanowią zapłatę i mają bezpośredni wpływ na cenę dostarczonych towarów. Co za tym, w sprawie niniejszej nie sposób zastosować zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 16 ustawy o VAT, ponieważ miała miejsca odpłatna dostawa towarów. W ocenie Sądu ze stanowiskiem organów podatkowych nie sposób się zgodzić. Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania, z odpowiednimi zastrzeżeniami, jest wszystko co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośrednio wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Przytoczony przepis stanowi implementację art. 11 (A) Dyrektywy Rady z 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145 z 13.06.1977r.), obecnie art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE seria L z 2006 r. Nr 341/1) w myśl, którego w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia. Z wypracowanego na tle ww. normy prawnej orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) wynika, że określenie związku pomiędzy dotacją a świadczeniem usług czy dostawą towaru jako "bezpośredniego" ma istotne znaczenie dla opodatkowania (vide np. wyrok TSUE C- 184/00 Office de produits wallons ASBF v. Belgia State). W uzasadnieniu wskazanego wyroku stwierdzono, że sam tylko fakt, iż dotacja (czy inny sposób dofinansowania) wpływa na ostateczną cenę świadczenia (co niemal zawsze ma miejsce), nie może być decydujący dla uznania, że dotacja ta powinna zwiększać podstawę opodatkowania. Konieczne jest stwierdzenie, że dotacja ta jest dokonywana w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej (dostawy towarów lub świadczenia usług). Dla oceny, czy dotacja jest elementem istotnym wpływającym na włączenie jej do podstawy opodatkowania, kluczowe jest stwierdzenie, czy dotacje są przekazywane w celu sfinansowania dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług. Tylko bowiem w takiej sytuacji można uznać, że stanowią one element wynagrodzenia. Dotacje nie dające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT nie stanowią obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, czyli nie zwiększają obrotu (vide A.Bartosiewicz R.Kubacki, VAT Komentarz, Wydanie III s. 429 i n.). Dostrzec należy, iż również sądy krajowe w rodzajowo podobnych sprawach wypowiadały się już wielokrotnie, jasno wywodząc, iż skoro wsparcie w postaci dotacji dla producenta owoców i warzyw udzielane jest na skutek wycofania produktów z rynku i to w celu przekazania ich nieodpłatnie ściśle określonym podmiotom, to nie ma żadnych podstaw do uznania, by wsparcie to dokonywane było w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej, a tylko w takiej sytuacji można byłoby uznać, że ma ono bezpośredni wpływ na cenę i stanowiło element wynagrodzenia. To, że wysokość wsparcia obliczana jest w zależności od ilości owoców i odległości - w odniesieniu do kosztów transportu w żaden sposób nie może podważyć tej oceny. Wsparcie to przekazywane jest w celu pokrycia kosztów nieopłatnej dostawy owoców i warzyw na rzecz ściśle określonych podmiotów, ma ono więc charakter jedynie zakupowy (vide. wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt I FSK 2057/16; jak i wyroki WSA: w Warszawie z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 568/17, z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 440/17; w Kielcach z dnia 31 października 2019 r., sygn.akt I SA/Ke 301/19 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl). Sąd, w składzie kontrolującym niniejszą sprawę, przedstawioną linię orzeczniczą podziela, a argumenty przedstawione w uzasadnieniach przywołanych orzeczeń czyni własnymi. Reasumując, w niniejszej sprawie nie można pominąć, iż strona skarżąca otrzymała wsparcie w ramach programu dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z UE do Federacji Rosyjskiej. Przy czym warunkiem uzyskania tego wsparcia było wycofanie produktów z rynku w celu bezpłatnej dystrybucji i nieodpłatne przekazanie owoców wskazanym przez Prezesa Agencji podmiotom. Uzyskane wsparcie nie nastąpiło zatem z tytułu, czy w zamian, przekazania owoców organizacjom charytatywnym – jak wywodzi organ. Natomiast kryterium uznania dotacji za zwiększającą obrót stanowi stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Opodatkowaniu podlegają bowiem jedynie przedmiotowe dotacje do ceny sprzedaży (u dostawcy towaru lub usługi). Nie podlegają natomiast opodatkowaniu przedmiotowe dotacje do ceny zakupu (u nabywcy towaru lub usługi). Zgodzić należy się ze stroną skarżącą, iż skoro opisane wsparcie udzielone zostało po wycofaniu owoców z rynku i w celu przekazania ich nieodpłatnie ściśle określonym podmiotom, to nie ma żadnych podstaw do uznania, by wsparcie to dokonywane było w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej, a tylko w takiej sytuacji można byłoby uznać, że ma ono bezpośredni wpływ na cenę i stanowiło element wynagrodzenia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien uwzględnić powyższe stanowisko Sądu w zakresie wykładni przepisu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, a także, wobec tego, że owoce zostały przekazane organizacjom charytatywnym nieodpłatnie, winien powtórnie dokonać interpretacji przepisu art. 43 ust. 1 pkt 16 oraz art. 86 ust. 8 pkt 3 ustawy o VAT, z uwzględnieniem powyższych wywodów. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach nie orzeczono wobec nie złożenia wniosku w tym przedmiocie. PJ