I SA/Łd 857/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia wznowionego postępowania w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2007 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz H. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., podjętą na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zwanej dalej Op, decyzją z dnia 27 sierpnia 2009 r. KO.400-253/09 uchyliło decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] r. Nr [...], uchylającą po przeprowadzeniu wznowionego postępowania własną, ostateczną decyzję z dnia [...] r., Nr [...] wymierzającą H. G. łączne zobowiązania pieniężnego na 2007 rok, w wysokości 0,00 zł, w części dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości i ustalającą przedmiotowe zobowiązanie w kwocie 720 zł, oraz ustaliło ten podatek w wysokości 716 zł. W uzasadnieniu tej decyzji podało, że decyzją z dnia 20 lutego 2007 r. Wójt Gminy R. dokonał wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2007 rok na kwotę 0,00 zł, a następnie postanowieniem z dnia [...] r. wznowił z urzędu postępowanie podatkowe zakończone tą decyzją, powołując się na istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi podatkowemu wydającemu powyższą decyzję. Po przeprowadzeniu tego postępowania decyzją z dnia 29 kwietnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 245 § 1 pkt 1, w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Op., Wójt Gminy R. uchylił własną decyzję z dnia [...] r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2007, w kwocie 0,00 zł w części dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości i ustalił wysokość tego podatku za 2007 rok na kwotę 720 zł. Zdaniem Wójta, jak wywodził organ odwoławczy, na terenie będącej własnością H. G. nieruchomości w R. została przeprowadzona kontrola podatkowa, w wyniku której ustalono, iż na działce tej znajduje się budynek letniskowy. Z uwagi na nieobecność podatniczki nie dokonano pomiaru powierzchni użytkowej budynku. Kontrola ujawniła, że dane zawarte w złożonym przez podatniczkę wykazie nieruchomości są niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem nie zawierają informacji o budynku letniskowym. W toku postępowania podatniczka złożyła, jak podnosił organ odwoławczy, decyzję z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku letniskowego oraz informację z dnia 1 sierpnia 2005 r., potwierdzającą fakt przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku letniskowego. Na podstawie tych dokumentów organ podatkowy ustalił, iż wybudowany budynek jest budynkiem letniskowym o powierzchni 115,50 m2, a przedłożone przez stronę dokumenty są istotnym dowodem w sprawie, istniejącym w dniu wydania decyzji ostatecznej i nieznanym organowi, który tę decyzję wydał, co oznacza, iż istniała przesłanka do wznowienia postępowania w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2007. Organ pierwszej instancji podkreślił, jak wywodził organ odwoławczy, iż zmiana podatku od nieruchomości wpływa na wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 rok, który zwiększył się i wynosi 720 zł. W odwołaniu od tej decyzji podatniczka wniosła o jej uchylenie i ustalenie podatku według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych. W uzasadnieniu odwołania podniosła, iż budynek został wybudowany w 2005 r., a od 2006 r. jest w nim zameldowana i mieszka wraz z rodziną. Wskazała, iż budynek posiada wszystkie media i urządzenia pozwalające przebywać w nim cały rok. Ponadto podniosła, powołując się na art. 71 Prawa budowlanego, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, że z chwilą zameldowania może użytkować i użytkuje wybudowany obiekt jako budynek mieszkalny całoroczny, a nie letniskowy. Zaznaczyła, iż taki sposób wykorzystania budynku nie wiązał się z obowiązkiem uzyskania decyzji, ani pozwoleń od organów administracji architektoniczno - budowlanej. Według skarżącej, kryterium decydującym o zaliczeniu budynku do poszczególnych kategorii budynków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest kryterium zaspakajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzielając argumentów odwołania, wydało zaskarżoną decyzję, w pierwszej kolejności scharakteryzowało instytucję wznowienia postępowania podatkowego oraz przedstawiło relacje między postępowaniem zakończonym decyzją ostateczną, a postępowaniem wznowieniowym, przesłanki wznowienia postępowania oraz właściwość organów podatkowych w tym trybie. Powołując art. art. 240 § 1 pkt 5 Op., wywiodło, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie podatkowe, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiła podstawa wznowienia wymieniona w tym przepisie, bowiem ostateczna decyzja z dnia 20 lutego 2007 r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2007, dotyczyła użytków rolnych oraz nieużytków, zwolnionych z podatku rolnego i podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że podatniczka po zakończeniu budowy budynku i przystąpieniu do jego użytkowania nie zgłosiła tego faktu organowi podatkowemu. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.o.l., osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Stosownie do postanowień art. 6 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona, albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym zakończeniem (art. 6 ust. 2 u.p.o.l.). Dalej podniósł, iż fakt istnienia budynku został ujawniony przez pracowników Urzędu Gminy podczas kontroli podatkowej. Organ odwoławczy zakwestionował natomiast stwierdzenie zawarte w decyzji organu pierwszej instancji jakoby przeprowadzono kontrolę podatkową na terenie nieruchomości podatnika. Z protokołu z dnia 20 maja 2008 r. wynika jedynie, że na działce należącej do podatniczki znajduje się dom mieszkalny – letniskowy. Zdaniem organu drugiej instancji, wszczęcie kontroli następuje przez doręczenie kontrolowanemu upoważnienia do jej przeprowadzenia oraz okazanie legitymacji służbowej (art. 284 § 1 Op.). Skoro po przybyciu na miejsce nie zastano podatniczki i nie doręczono jej upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, to nie można mówić, że kontra ta miała miejsce. Powyższe nie miało, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wpływu na wynik sprawy, gdyż dokonując rozstrzygnięcia organ podatkowy pierwszej instancji oparł się na przedłożonych przez podatniczkę dokumentach, a nie ustaleniach "kontroli podatkowej". Organ wyjaśnił też, że obowiązujące w 2008 r. przepisy, regulujące przeprowadzanie kontroli podatkowej nie zawierały wymogu wcześniejszego informowania podatnika o zamiarze jej przeprowadzenia. Następnie organ odwoławczy podał, że z przedłożonej przez podatniczkę decyzji z dnia 22 maja 2003 r. zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę budynku letniskowego oraz potwierdzenia przyjęcia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku letniskowego z dnia 1 sierpnia 2005 r., wynika, iż od 1 stycznia 2006 r. sporny budynek winien zostać opodatkowany podatkiem od nieruchomości, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zdaniem organu drugiej instancji, przy kwalifikowaniu budynku do określonej kategorii powinny zostać uwzględnione warunki określone przez prawo budowlane. Skoro od dnia 1 stycznia 2003 r. ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odwołuje się do pojęcia budynku ustalonego na gruncie prawa budowlanego, to odesłanie to ma charakter pełny, a nie wybiórczy. Dotyczy to więc zarówno ogólnej definicji budynku, jak i poszczególnych kategorii budynków. Zatem o tym, czy zakwalifikować budynek do kategorii mieszkalnych, czy też pozostałych przesądzają kryteria prawne, przyjęte w Prawie budowlanym. Punktem wyjścia będzie dokumentacja budowlana, taka jak m.in. pozwolenie na budowę, decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, glosa aprobująca G. Dudar - Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych Nr 7-8, str. 4-8). Zgodnie z art. 194 § 1 Op., dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organy podatkowe nie mają podstaw do podważania prawomocnych decyzji wydawanych przez inne ograny (w tym przypadku nadzoru budowlanego). Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że budynek należący do podatniczki jest budynkiem letniskowym. Taki charakter budynku został określony w pozwoleniu na budowę z dnia 22 maja 2003 r. i potwierdzeniu faktu przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu budowy z dnia 1 sierpnia 2005 r. Zdaniem organu odwoławczego, w aktualnym stanie prawnym sposób faktycznego korzystania z budynku i kryterium zaspakajania potrzeb mieszkaniowych nie mają przesądzającego znaczenia dla zaliczenia budynku do określonej kategorii. Następnie organ odwoławczy stwierdził, iż ustalając wysokość podatku od nieruchomości od budynku letniskowego, organ pierwszej instancji zastosował niewłaściwą stawkę podatku, co stało się przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości i ustalenie wysokości tego podatku na kwotę 716 zł. W skardze na tą decyzję podatniczka wskazała, tak jak w odwołaniu, że sporny budynek mieszkalny został wybudowany w 2005 r., zaś od 2006 r. jest w nim zameldowana i na stałe w nim mieszka. Podkreśliła, że budynek został wzniesiony na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 22 maja 2003 r., posiada wszystkie media służące do całorocznego zamieszkania i zgodnie z art. 71 Prawa budowlanego, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 28 lipca 2005 r., jest uprawniona i użytkuje wybudowany obiekt jako budynek mieszkalny całoroczny, a nie letniskowy. Skarżąca podniosła, że nie była zobligowana do uzyskania od organów architektoniczno – budowlanych żadnego dokumentu dotyczącego takiego sposobu wykorzystania budynku. Powołując art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. stwierdziła, iż kryterium decydującym o zaliczeniu budynku do poszczególnych kategorii jest kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich. Podniosła również, że pracownicy urzędu gminy przeprowadzili kontrolę nieruchomości pod jej nieobecność. Podkreśliła, że pozwolenie na budowę domu otrzymała z Urzędu Gminy R. i ów organ wiedział doskonale, że mieszka w spornym budynku od 2006 r. i jest tam zameldowana. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Kontrolując zaskarżoną decyzję w tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, w sprawie doszło bowiem do naruszenia stanowiącego podstawę prawną tej decyzji przepisu prawa procesowego, tj. art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Stosownie do tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania na podstawie tego przepisu może zatem nastąpić, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki, a mianowicie a) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; b) są one istotne dla sprawy; c) nie były znane organowi, który wydał decyzję; d) istniały w dniu wydania decyzji. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne zaś to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, niepubl.). Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op, nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2004 r., FSK 170/04, opubl. PP 2004, nr 11, poz. 60 czy wyrok NSA z dnia 16 listopada 2001r., III SA 1770/00, niepubl.). Nie jest nową okolicznością też nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów (por. wyrok NSA z 16 listopada 2001 r., III SA 1770/00, nie publikowany). Nowe dowody mają cechę istotnych dla sprawy dopiero wówczas, gdy można na ich podstawie stwierdzić, że gdyby były znane organowi orzekającemu, to mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Nowe dowody muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne konieczne dla jej rozstrzygnięcia. Nie sposób mówić o ujawnieniu się nowego dowodu, skoro dowód ten wchodził w skład materiału dowodowego, a okoliczność, iż pracownik prowadzący postępowanie dowód ten zbagatelizował, nie ma żadnego znaczenia (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2000r., III SA 1454/99, ONSA 2001, nr 3, poz. 123, wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2003r., III SA 2013/01 i z dnia 9 kwietnia 2001r., V SA 1831/00, niepubl.). Regulacja prawna rozdziału 17 Op, zatytułowanego Wznowienie postępowania, prowadzi też, co podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, do wniosku, iż instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją podatkową, jeśli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Op. Nie może być ono jednakże wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2001r., III SA 1974/00, niepubl.). Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego. Odmienne są też zasady rozpoznawania spraw w trybach nadzwyczajnych, w szczególności zaś inna jest waga zakresu przedmiotowego naruszeń prawa uwzględnianych przez organ odwoławczy i inna branych pod uwagę przez organ rozpoznający wniosek o wznowienie postępowania. Naruszenie prawa mogące mieć znaczenie przy rozpoznawaniu sprawy w trybie odwoławczym, np. co do oceny dowodów, nie musi mieć znaczenia w postępowaniu wznowieniowym (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2003 r., III SA 1296/01, niepubl.). Organ prowadzący wznowieniowe postępowanie nie może też wyjść poza zakres podstawy wznowienia. Jeśli np. nowy dowód, o którym mowa w art. 240 § 1 pakt 5 Op, dotyczył jednej pozycji kosztów uzyskania przychodów, to w nowo prowadzonym postępowaniu nie można kwestionować oceny innych wydatków, jak również przychodów, które były przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji ostatecznej (zob. B. Gruszczyński [w:] S.Babiarz, B.Dauter, B. Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa, 2009, s. 832). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, iż organy podatkowe, wadliwie uznały, iż fakt oddania do użytkowania w 2005r. budynku letniskowego na nieruchomości w R. stanowi nową nieznaną temu organowi okoliczność istniejącą w dacie wydania ostatecznej decyzji ustalającej skarżącej łączne zobowiązanie podatkowe za rok 2007. Jak bowiem wynika z załączonych akt administracyjnych, w szczególności zaś z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 sierpnia 2005r. nr [...] – zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku letniskowego – PINB nie wniósł sprzeciwu w sprawie przystąpienia do jego użytkowania, a Urząd Gminy w R. został poinformowany o przyjęciu tego zgłoszenia bez zastrzeżeń, o czym świadczy dokonana na tym zawiadomieniu wzmianka o doręczeniu zawiadomienia do wiadomości UG w R. Na tej podstawie przyjąć należy, że już w sierpniu 2005r. organ podatkowy powziął wiadomość o wybudowaniu spornego budynku. Istotna jest też podnoszona, a nie kwestionowana przez Urząd Gminy w R., okoliczność zameldowania przez ten Urząd skarżącej i członków jej rodziny w oddanym do użytkowania budynku. Zwrócić też uwagę należy na to, iż pozwolenie na budowę spornego budynku wydawał, co wynika z decyzji tego Urzędu z dnia [...]r., nr [...], właśnie Urząd Gminy w R.. Nie sposób zatem zaakceptować zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poglądu, wedle którego fakt istnienia budynku został ujawniony przez pracowników UG w R. dopiero podczas kontroli podatkowej w maju 2008r. Stwierdzenie to zresztą pozostaje w sprzeczności z dalszą argumentacją tego uzasadnienia, gdzie organ kwestionuje zawarte w decyzji pierszoinstancyjnej twierdzenie o przeprowadzeniu kontroli podatkowej na terenie spornej nieruchomości. Sam fakt nie dopełnienia przez właściciela obowiązku aktualizacji ewidencji, na co zwrócił organ podatkowy, nie przesądza jeszcze automatycznie o tym, iż organ nie posiadał wiedzy o wybudowaniu na spornej nieruchomości budynku mieszkalnego letniskowego i nie mógł z urzędu przeprowadzić z udziałem strony postępowania wyjaśniającego w trybie zwykłym w sprawie opodatkowania spornej nieruchomości w danym okresie. Zamiast tego powziętą wiadomość o nieprawidłowości złożonej przez podatnika informacji dla potrzeb podatku lokalnego organ zbagatelizował. W zaprezentowanych wyżej okolicznościach faktycznych nie budzi wątpliwości Sądu, iż w UG w R. istnieje wadliwa organizacja pracy, skoro przekazane przez PINB do jednostki do spraw administracji architektoniczno – budowlanej informacje mające znaczenie także z punktu widzenia prawa podatkowego, a także podane przez samą stronę w jednostce do spraw ewidencji ludności nie są przekazywane innym jednostkom tego Urzędu, w tym jednostce do spraw finansowych. Skutków takiego działania organów, nawet jeśli strona miała obowiązek podać z własnej inicjatywy fakt wybudowania budynku, nie można w demokratycznym państwie prawa, a takim jest Rzeczpospolita Polska, przerzucać na podatnika, byłoby to bowiem naruszeniem zasady pogłębiania zaufania do organów państwa, zwłaszcza w sytuacji gdy Wójt Gminy Rzeczyce, działający zarówno jako organ podatkowy i administracji budowlanej, miał wiedzę o określonym zdarzeniu, a przynajmniej powinien był taką wiedzę posiąść, pominął ją jednak przy wydawaniu decyzji ostatecznej w sprawie podatku lokalnego. Nie można też zarzucić podatniczce zatajenia faktu wybudowania budynku, skoro została w nim na swój wniosek złożony w organie, zameldowana. W konsekwencji tego, iż za sporny okres nie jest już dopuszczalne uchylenie decyzji ostatecznej i ustalenie innej wysokości zobowiązania podatkowego na tej podsatwie, uznać należało, iż organ uchylając ostateczną decyzję i ustalając nową wysokość zobowiązania podatkowego naruszył wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a wskazane na wstępie rozważań Sądu, przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.o.l. Z tych względów traci na swojej aktualności sporna między stronami kwestia charakteru wybudowanego budynku, a więc i ocena prawidłowości zastosowanej stawki podatkowej. Zbędne jest zatem ustosunkowanie się do tej kwestii przez Sąd. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 §1 pakt 1 a i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podatnie art. 200 tej ustawy. t.n.