I SA/Łd 86/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.), Asesor WSA Grzegorz Potiopa, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 24 listopada 2023 r. nr 1001-IOV-2.4103.53.2022.16.UCS.U08.JG w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 roku oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: DIAS) decyzją z dnia 24 listopada 2023 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 22 sierpnia 2022 r. (dalej NŁUCS lub organ I instancji) określającą A. J. (dalej: skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy i nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za poszczególne miesiące 2013 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił m.in., że przedmiotem działalności skarżącego prowadzącego w 2013 r. działalność gospodarczą pod nazwa J Stocznia Jachtowa z/s w G. przy ul. [...] 15, była produkcja sprzętu pływającego, tj. łodzi żaglowych i motorowych. W toku badania dokumentów i ewidencji stwierdzono, że w 2013 r. firma J wystawiła szereg faktur VAT dokumentujących sprzedaż łodzi, silników, formy kadłuba, laminatów łodzi motorowych oraz laminatów jachtów na rzecz włoskiej firmy N s.r.l. Via [...] 122, [...] R., Italy, IT [...]. Sprzedaż ta została opodatkowana 0 % stawką podatku od towarów i usług jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Według zgromadzonych dokumentów łodzie miały być wykonane przy wykorzystaniu form do produkcji łodzi, za dzierżawę których firma J była obciążana w 2013 r. przez Spółkę A Spółka z o.o., ul. [...] 44, [...] P. (po zmianie adresu Plac [...] 3, [...] W.), NIP: [...] oraz przez Spółkę P Sp. z o.o., ul. [...] 16, [...] W., NIP: [...]. Firma P Sp. z o.o. w dniu 12.03.2014 r. zmieniła nazwę na B Sp. z o.o. P Sp. z o.o. powstała na mocy umowy Spółki z dnia 11.05.2012 r. W dniu 29.08.2012 r. została wpisana do KRS prowadzonego przez Sąd Rejonowy w O. pod numerem [...]. Wspólnikami Spółki są A Sp. z o.o. oraz N s.r.l. posiadające udziały o łącznej wartości 50.000 zł. W trakcie postępowania ustalono, że zarówno firma N s.r.l. (na którą firma J wystawiała faktury dokumentujące sprzedaż), jak również firmy: A Sp. z o.o. i P Sp. z o.o. (od których firma J pozyskała zakwestionowane faktury) były powiązane osobowo. Funkcje nadzorujące sprawowali w nich A. S. – N. bądź A. N.. W trakcie przeprowadzonego postępowania stwierdzono w firmie J zawyżenie podatku naliczonego, które nastąpiło w związku z odliczeniami podatku naliczonego widniejącego na fakturach wystawionych przez: A Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o. mających dokumentować świadczenie przez te firmy na rzecz firmy J usług dzierżawy form wykorzystywanych do produkcji łodzi motorowych, a także silników do napędu łodzi, akcesoriów do łodzi oraz sprzedaż usług polegających na organizacji wspólnych imprez wystawienniczych. Nieprawidłowości te znalazły swoje odzwierciedlenie w decyzji NŁUCS z dnia 30 października 2018 r. Decyzja ta została następnie uchylona przez DIAS decyzją z dnia 28 maja 2020 r. i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W decyzji kasacyjnej DIAS wskazał na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu ustalenia stanu faktycznego dotyczącego w szczególności: zakupu przez firmę J usług promocji i organizacji targów mających mieć miejsce w 2013 r., jak również zakupu motorów (silników) oraz akcesoriów wykorzystywanych do produkcji łodzi motorowych. W następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji wydał w dniu 22 sierpnia 2022 r. decyzję, w której zakwestionował odliczenie przez skarżącego podatku naliczonego zawartego w fakturach dokumentujących nabycia : usług dzierżawy form, licencji, silników do łodzi motorowych, akcesoriów Osculati, napraw reklamacyjnych, zakupu kompletu form do produkcji łodzi serii NUMO 700 model sloop, zakupu form Plana 1000, imprez promocyjnych i wystawienniczych. W zakresie zakupu usług dzierżawy form organ I instancji stwierdził, że firma A Sp. z o.o. wystawiła w okresie styczeń - lipiec 2013 r. na rzecz podatnika 15 faktur (w tym jedną fakturę wystawioną w grudniu 2012 r., a ujętą w rejestrze zakupu w styczniu 2013 r.) na łączną wartość brutto 531.941,81 zł (wartość netto 432.473,06 zł, podatek VAT 99.468,75 zł). Faktury te zostały wymienione na str. 8-9 decyzji. Wśród zakwestionowanych faktur wystąpiły faktury dokumentujące usługi dzierżawy form (wymienione na str. 34 decyzji). Firma B Sp. z o.o. wystawiła w okresie styczeń - grudzień 2013 r. na rzecz podatnika 36 faktur na łączną wartość brutto 9.662.805,66 zł (wartość netto 7.855.939,56 zł, podatek VAT 1.806.866,10 zł). Faktury te zostały wymienione na str. 9-11 zaskarżonej decyzji. Wśród wystawionych przez ww. podmioty faktur wystąpiły faktury dokumentujące usługi dzierżawy form (wymienione na str. 34-35 decyzji). Dla obydwu wystawców faktur na rzecz firmy J zostały wydane decyzje w zakresie podatku od towarów i usług. Wobec A Sp. z o.o. zostało przeprowadzone postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2012 r. do grudnia 2013 r., które zakończyło się wydaniem w dniu 22.04.2016 r. decyzji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S.. W decyzji tej określono m.in. na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, kwoty podatku do zapłaty wynikające z wystawionych faktur VAT w okresie styczeń - wrzesień 2013 r. dla firmy J przez A Sp. z o.o. Decyzja ta, po wniesionym odwołaniu, została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie - decyzją z dnia 29.09.2016 r. i następnie zaskarżona do WSA w Warszawie. Prawomocnym postanowieniem z dnia 6.02.2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3690/16 WSA w Warszawie odrzucił skargę złożoną przez A Sp. z o.o. Również wobec firmy P Sp. z o.o. została wydana decyzja w zakresie podatku od towarów i usług za okres sierpień 2012 r. - grudzień 2013 r. W dniu 22.09.2017 r. Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie wydał decyzję, w której m.in. określono, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT kwoty podatku do zapłaty wynikające z wystawionych faktur VAT w okresie styczeń - grudzień 2013 r. dla firmy J przez P Sp. z o.o. Od decyzji tej podatnik nie złożył odwołania, a zatem decyzja ta jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji zakwestionował w zaskarżonej decyzji współpracę między Stroną a firmą A Sp. z o.o. i firmą P Sp. z o.o. m.in. w zakresie nabycia usług dzierżawy form. Organ I instancji podkreślił w zaskarżonej decyzji, że na usługi dzierżawy form wymienione w fakturach zostały zawarte umowy dzierżawy pomiędzy A Sp. z o.o. jako wydzierżawiającym a firmą J jako dzierżawcą: - umowa dzierżawy z dnia 09.06.2010 r. dotycząca używania i pobierania pożytków z formy do produkcji łodzi otwarto pokładowej serii NUMO 700, czynsz określono na kwotę 35.000 euro od każdej wyprodukowanej jednostki, umowa została zawarta na czas potrzebny do wyprodukowania 12 sztuk łodzi danego typu, do dnia 30.09.2010 r. z możliwością przedłużenia terminu, - umowa dzierżawy z dnia 06.07.2010 r. dotycząca używania i pobierania pożytków z formy do produkcji łodzi otwarto pokładowej serii NUMO 500, czynsz określono na kwotę 20.000 euro od każdej wyprodukowanej jednostki, umowa została zawarta na czas potrzebny do wyprodukowania 3 sztuk łodzi danego typu, do dnia 15.08.2010 r. z możliwością przedłużenia terminu, - umowa dzierżawy z dnia 19.07.2010 r. dotycząca używania i pobierania pożytków z formy do produkcji łodzi motorowej serii NUMO 1000, czynsz określono na kwotę 200.000 euro od każdej wyprodukowanej jednostki, umowa została zawarta na czas potrzebny do wyprodukowania 3 sztuk łodzi danego typu, do dnia 30.04.2011 r. z możliwością przedłużenia terminu, - umowa dzierżawy z dnia 16.11.2010 r. dotycząca używania i pobierania pożytków z formy do produkcji łodzi otwarto pokładowej serii NUMO 700 model 650, czynsz określono na kwotę 39.000 euro od każdej wyprodukowanej jednostki, umowa została zawarta na czas potrzebny do wyprodukowania 9 szt. łodzi danego typu, do dnia 30.04.2011 r. z możliwością przedłużenia terminu. Jako kontynuację ww. umów, A. N., działający w imieniu A Sp. z o.o., w dniu 20.05.2012 r. poinformował firmę J, iż w związku z aportem form marki NUMO (tj.: n500 dolce vita oraz prestige, n650 seria 700, n700 gozzo oraz nlOOO seria 920) do spółki celowej B Sp. z o.o. - firmy zależnej od A Sp. z o.o., nie będąc ograniczonym postanowieniami umów dzierżawy zawartych z kontrahentem Stocznia Jachtowa J A. J. w G., została dokonana cesja tych umów z datą dokonania aportu, tj. 11.05.2012 r. W zaskarżonej decyzji wskazano, że wyprodukowane przez firmę J łodzie były sprzedawane do włoskiej firmy N s.r.l. W decyzji tej wskazano również, że firma J była obciążana kosztami dzierżaw przez spółkę A Sp. z o.o. oraz przez firmę P Sp. z o.o. Następnie w momencie sprzedaży do włoskiej firmy N s.r.l. firma J "przenosiła" poniesione koszty dzierżaw form na włoską firmę N s.r.l. Sprzedaż łodzi włoskiemu podmiotowi, jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, opodatkowana była stawką podatku VAT 0%. Firma J na tak przeprowadzonej transakcji korzystała z możliwości odliczenia podatku VAT zawartego w fakturach wystawionych przez podmiot krajowy. Ceny łodzi sprzedawanych przez firmę J były kilkukrotnie zawyżone w stosunku do ich wartości rynkowej na rynku włoskim. Państwo N. sami kreowali wysokie koszty dzierżaw, by w efekcie ustalić ceny zakupu gotowych łodzi też w wysokich cenach. Działanie Państwa N. organ uznał za nielogiczne i ekonomicznie nieuzasadnione. Organ podkreślił bowiem, że Państwo N. kreując wysokie koszty dzierżawy form (firma A Sp. z o.o. i P Sp. z o.o.) sami sobie podwyższali cenę, za którą kupowali łódź już jako firma N s.r.l. W momencie wystawiania faktury za dzierżawę form Państwo N. "odzyskują" poniesione rzekomo nakłady na ich wytworzenie, a następnie w momencie wystawienia faktury przez firmę J Państwo N. "oddają" koszty dzierżaw form firmie J w cenie gotowej łodzi. Organ w zaskarżonej decyzji podkreślił, że rzeczywistym beneficjentem opisanych powyżej transakcji był skarżący, dla którego zafakturowane wysokie koszty dzierżaw łodzi (wyższy podatek naliczony) wpływały na wykazaną kwotę zwrotu podatku VAT. Łączna kwota zawyżenia podatku naliczonego przez firmę J z tytułu dzierżawy form do produkcji łodzi (faktury te zostały wymienione na str. 34-35 decyzji) wyniosła 993.827,69 zł. Organ wskazał przy tym, że Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie wydając dla P Sp. z o.o. ww. decyzję, w której m.in. określono, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, kwoty podatku do zapłaty wynikające z wystawionych faktur VAT w zakresie dzierżawy form, w przypadku faktury nr 026/VAT przyjął, że kwota podatku VAT (13.800 Euro) wynikająca z tej faktury po przeliczeniu na PLN wynosi 57.627,42 zł, natomiast Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi w decyzji będącej przedmiotem odwołania przyjął, że kwota ta po przeliczeniu na PLN wynosi 58.238,76 zł. Powstała różnica wynika z zastosowania różnych kursów przeliczenia EURO na PLN. Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie przyjął kurs wskazany przez wystawcę faktury (błędny), natomiast organ I instancji przyjął faktyczny kurs wynikający z tabeli NBP obowiązujący dla daty wystawionej faktury i taka właśnie kwota podatku naliczonego została zakwestionowana. W zakresie zakupu silników do łodzi motorowych organ I instancji wskazał, że w 2013 r. firma J wykazała zakupy silników do produkowanych łodzi motorowych serii NUMO, które następnie odsprzedawała wraz z łodzią. Zakupy miały być dokonywane od spółki P Sp. z o.o., zaś sprzedaż następowała do włoskiej firmy NUMO s.r.l. W 2013 r. P Sp. z o.o. wystawiła na rzecz Podatnika 7 faktur VAT dokumentujących sprzedaż silników. Faktury te zostały szczegółowo wymienione na str. 38 decyzji. W decyzji stwierdzono, że silniki były sprowadzane z Włoch z firmy C s.r.l. i przewożone do G., do Stoczni Jachtowej J. Zdaniem organu I instancji uzasadnienia nie znajduje fakt fakturowania dostaw silników przez Spółkę P Sp. z o.o., gdyż spółka te faktycznie nie brała żadnego udziału w transakcjach zakupu silników, nie była dealerem silników na Polskę. Jej rola sprowadzała się do wystawiania faktur VAT, na których widniał 23 % podatek VAT odliczany przez Podatnika. Następnie przy sprzedaży łodzi na rzecz włoskiej firmy N s.r.l. Podatnik stosował preferencyjną (0 %) stawkę podatku od towarów i usług. Ocena prawnopodatkowa sprzedaży silników - podobnie jak w przypadku dzierżawy form do produkcji łodzi - znalazła swoje odzwierciedlenie w decyzji wydanej w dniu 22.09.2017 r. przez Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie. Organ ten określił bowiem, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, kwoty podatku do zapłaty wynikające z wystawionych przez P Sp. z o.o. na rzecz J faktur dokumentujących obrót silnikami do łodzi. Łączne zawyżenie podatku naliczonego przez firmę J z tego tytułu stanowiło kwotę 210.923,95 zł. W zakresie zakupu tapicerek, kierownic, uszczelek TACO, osprzętu Osculati do łodzi NUMO od spółek A Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o, organ I instancji wskazał, że w 2013 r. firma J ujęła w rejestrze zakupu faktury wystawione przez A Sp. z o.o. oraz przez P Sp. z o.o. mające dokumentować zakup tapicerek, kierownic, uszczelek TACO, osprzętu Osculati, które montowała do produkowanych łodzi serii NUMO. Ww. Spółki wystawiły w 2013 r. na rzecz podatnika 16 faktur VAT dokumentujących zakup ww. komponentów do łodzi. Faktury te zostały wymienione na str. 40 decyzji. Podobnie jak w przypadku zakupu silników, nie znajduje uzasadnienia fakt dokonywania zakupu tapicerek, kierownic, uszczelek TACO, osprzętu Osculati do łodzi NUMO za pośrednictwem A Sp. z o.o. i P Sp. z o.o., gdyż spółki te nie były dystrybutorami ww. włoskich akcesoriów w Polsce. Firma J miała możliwość dokonania zakupu bezpośrednio od włoskich firm i zakupów takich dokonywała, o czym świadczą faktury wystawione przez firmę O S.p.A. zaewidencjonowane w rejestrach zakupu firmy J. Spółki A Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o. wystawiały faktury VAT zawierające 23% podatek VAT, który firma J odliczała, a następnie przy sprzedaży łodzi wraz z akcesoriami i osprzętem do włoskiej firmy N s.r.l. stosowała zerową stawkę podatku VAT. Jednocześnie spółki A Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o. nie deklarowały w deklaracjach VAT-7 za miesiące styczeń 2013 r. - grudzień 2013 r. kwot podatku do wpłaty, a wykazywały wysokie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia lub zwrotu. Organ I instancji podkreślił również, że decyzją z 22.04.2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie określił, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, kwoty podatku do zapłaty wynikające z wystawionych przez A Sp. z o.o. faktur VAT wymienionych powyżej z tytułu zakupu tapicerek, kierownic, uszczelek TACO, osprzętu Osculati do łodzi NUMO. Łączne zawyżenie podatku naliczonego przez firmę J z tego tytułu stanowiło kwotę 98.543,10 zł. Odnosząc się do kwestii zakupu form PLANA 1000, organ I instancji stwierdził, że w 2013 r. firma J ujęła w rejestrze zakupu fakturę zakupu formy złożonej kadłuba sportowej łodzi motorowej PLANA 1000 za kwotę netto 1.234.530,00 zł (300.000,00 euro), podatek VAT 283.941,90 zł na podstawie faktury VAT nr [...] z 16.01.2013 r. wystawionej przez P Sp. z o.o. Następnie, na podstawie faktury VAT nr [...] z 07.02.2013 r., firma J dokonała sprzedaży formy kadłuba do produkcji łodzi motorowej PLANA 1000 spółce N s.r.l. za kwotę netto (brutto) 1.295.831,00 zł (310.000,00 euro). Z decyzji z 22.09.2017 r., wydanej dla B Sp. z o.o. (poprzednia nazwa: P Sp. z o.o.) przez Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie wynika, że P Sp. z o.o. dokonała nabycia formy 1000 racing od A Sp. z o.o. na podstawie faktury nr [...] z 29.10.2012 r. Treść tej faktury została zmieniona notą korygującą nr 1/2013 z 20.02.2013 r. Pierwotnie przedmiotem sprzedaży miała być forma złożona do produkcji łodzi typu NUMO 500, nota korygującą zmieniono nazwę sprzedawanego towaru na formę złożoną do produkcji łodzi motorowej typu 1000 racing. Zmieniona została również cena towaru z 6.000.000,00 zł na 2.000.000,00 zł. Spółka P Sp. z o.o. przedstawiła do faktury zakupu nr [...] z 29.10.2012 r. trzy faktury sprzedaży wystawione przez P Sp. z o.o. dla J Stocznia Jachtowa w G., NIP: [...], które miały dotyczyć odsprzedaży wcześniej kupionej formy, przy czym w treści tych faktur użyto nazwy Piana 1000. Były to następujące faktury: - faktura VAT nr [...] z 28.12.2012 r. na kwotę netto 817.980,00 zł, podatek VAT 188.135,40 zł za formę złożoną pokładu sportowej łodzi PLANA 1000, faktura VAT nr [...] z 28.12.2012 r. na kwotę netto 408.990,00 zł, podatek VAT 94.067,70 zł, za moduły wewnętrzne złożonej formy łodzi sportowej PLANA 1000, - faktura VAT nr [...] z 16.01.2013 r. na kwotę netto 1.234.530,00 zł, podatek VAT 283.941,90 zł za formę złożoną kadłuba sportowej łodzi motorowej PLANA 1000. W decyzji podkreślono również, że zgodnie z wyjaśnieniami M.J. firma J dokonała w krótkim okresie odsprzedaży form do włoskiej firmy, gdyż w tym czasie Państwo N. uruchomili produkcję łodzi z wykorzystaniem form Plana 1000 i tym samym nie byli oni zainteresowani, aby firma J prowadziła produkcję z wykorzystaniem formy Plana 1000. Zatem z powyższego wynika zupełnie nieracjonalna teza, że włoska Spółka N s.r.l. uruchomiła produkcję łodzi racingowej Plana 1000, chociaż nie dysponowała w tym czasie formą (forma PLANA 1000 znajdowała się w G.), a firma J dokonała jej zakupu, nie wiedząc czy będzie mogła produkować łodzie w oparciu o tę formę gdyż decyzja ta leżała w gestii Państwa N.. Organ podkreślił w decyzji, że zakup formy od polskiego podatnika podatku VAT i szybka jej odsprzedaż jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towaru z zastosowaniem zerowej stawki podatku od towarów i usług umożliwiło firmie J skorzystanie z odliczenia podatku zawartego w fakturze zakupu przy jednoczesnym braku naliczenia podatku z tytułu sprzedaży. Wyżej opisane działania miały na celu jedynie skorzystanie z odliczenia podatku VAT przez firmę J na podstawie faktury VAT wystawionej przez P Sp. z o.o., a nie przeprowadzenie faktycznej transakcji zakupu formy PLANA 1000. Decyzją z 22.09.2017 r. Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie określił, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, m.in. kwotę podatku do zapłaty wynikającą z wystawionej przez P Sp. z o.o. faktury VAT nr [...] z 16.01.2013 r. w kwocie 283.941,90 zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, że poza opisanymi wyżej okolicznościami, sprzedaż formy PLANA 1000 nie mogła nastąpić w okresie, w którym wystawiono fakturę, ponieważ forma miała powstawać etapami. Pierwsze elementy (kadłub) miały powstać w grudniu 2013 r., a końcowe elementy miały powstać do marca 2015 r. Przedsięwzięcie to miało zostać sfinansowane z dotacji udzielonej przez PARP (Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości). Zawyżenie podatku naliczonego przez firmę J z tytułu odliczenia podatku naliczonego z faktury [...] z 16.01.2013 r. mającej dokumentować zakup formy stanowiło kwotę 283.941,90 zł. W kwestii zakup modelu RIB, organ I instancji stwierdził, że w rejestrze zakupu za marzec 2013 r. Podatnik ujął fakturę VAT nr [...] z 29.03.2013 r. wystawioną przez P Sp. z o.o., która miała dokumentować zakup modelu RIB do odlewu formy za kwotę netto 410.286,80 zł (98.000,00 euro), podatek VAT 94.365,96 zł. Następnie, firma J miała dokonać sprzedaży do spółki N s.r.l. formy kadłuba do produkcji łodzi NUMO RIB, na podstawie faktury VAT nr [...] z 26.04.2013 r. za kwotę 175.300,00 euro. Z uzasadnienia decyzji Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie z 22.09.2017 r. wydanej dla B Sp. z o.o. wynika, że model RIB miał wcześniej być nabyty przez P Sp. z o.o. od spółki N s.r.l. na podstawie faktury nr [...] z 18.03.2013 r. za kwotę 96.000,00 euro. W decyzji wskazano, że z wyjaśnień skarżącego wynika, że firma J wykonała dla spółki N s.r.l. formę RIB na podstawie dostarczonego modelu RIB. Fakt ten jednak nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji przedłożonej przez firmę J.. Z dokumentu przewozowego CMR załączonego do faktury nr [...] wystawionego 15.03.2013 r. nie wynika, że model RIB był przedmiotem przewozu do firmy J z Włoch, gdyż w dokumencie CMR jako rodzaj przewożonego towaru została wpisana "łódź motorowa ST. INGHERI". Z kolei, przyjmując wyjaśnienia złożone przez skarżącego, że firma J miała wykonać formę RIB dla spółki N s.r.l. z modelu RIB, to należy zauważyć, że N s.r.l. nie wystawiło faktury sprzedaży modelu RIB dla firmy J, a dla spółki P Sp. z o.o. Była to faktura nr [...] z 18.03.2013 r. na kwotę 96.000,00 euro z tytułu sprzedaży modelu RIB. Następnie po jedenastu dniach, tj. 29.03.2013 r. P Sp. z o.o. wystawiła dla firmy J fakturę VAT nr [...] na sprzedaż modelu RIB za kwotę 98.000,00 euro. Warto również dodać, że skoro firma J miała wykonać dla N s.r.l. formę RIB na podstawie dostarczonego modelu RIB, to zakup tego modelu przez firmę J, w dodatku przy udziale pośrednika - P Sp. z o.o., w celu zrealizowania usługi wykonania formy, nie znajduje uzasadnienia. Sprzedaż modelu RIB przez P Sp. z o.o. dla firmy J na podstawie faktury nr [...] z 29.03.2013 r. została uznana przez Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie decyzją z 22.09.2017 r. za transakcję niemającą faktycznie miejsca. Dostawa modelu RIB według faktury nr [...] z 18.03.2013 r., zakupionego przez P Sp. z o.o. od N s.r.l., miała być dokonana zgodnie z dokumentem przewozowym z 18.03.2013 r. Dokument ten nie był oznaczony numerem, nie wskazano w nim środka transportu, ani przewoźnika towaru. Z dokumentu CMR wynikało, że przekazującym RIB było N s.r.l., przejmującym P Sp. z o.o., zaś miejscem przeznaczenia D Sp. z o.o. w B. 5c. Natomiast firma J, do faktury zakupu nr [...] z 29.03.2013 r. przedstawiła inny list przewozowy, tj. z 15.03.2013 r., wystawiony 3 dni wcześniej niż dokument przewozowy okazany przez P Sp. z o.o. na którym wskazano, jako przedmiot transportu łódź motorową ST. INGHERL Powyższe okoliczności stanowiły podstawę do określenia przez Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie, decyzją z 22.09.2017 r., na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, kwoty podatku do zapłaty wynikającego z faktury nr [...] z 29.03.2013 r. w wysokości 94.365,96 zł. Zawyżenie podatku naliczonego przez firmę J z tytułu odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu modelu RIB stanowiło kwotę 94.365,96 zł. Odnosząc się do kwestii imprez promocyjnych i wystawienniczych organ I instancji wskazał, że w 2013 r. firma J była obciążana z tytułu zagranicznych imprez wystawienniczych i promocyjnych przez spółki A Sp. z o.o. oraz B Sp. z o.o. Do większości faktur wystawionych przez ww. podmioty zostały załączone kosztorysy zawierające kilkanaście pozycji kosztowych, składających się na wartość faktury. Zgodnie z przedłożonymi kosztorysami firma J miała ponosić 50% kosztów wymienionych w kosztorysie. Organ I instancji zakwestionował w zaskarżonej decyzji odliczenie podatku naliczonego z 9 faktur dokumentujących zakup przez firmę J od ww. firm usług polegających na wspólnej organizacji imprez wystawienniczych. Są to następujące faktury: - faktura VAT nr [...] z 19.12.2012 r. wystawiona przez A Sp. z o.o. na kwotę netto 57.015,62 zł (13.940,25 euro), podatek VAT 13.113,59 zł z tytułu organizacji wspólnej imprezy wystawienniczej Salone [...] 08-16.12, - faktura nr [...] z 29.01.2013 r. wystawiona przez A Sp. z o.o. na kwotę netto 105.455,20 zł (25.225,50 euro), podatek VAT 24.254,70 zł za organizację wspólnej imprezy wystawienniczej [...] 2013, - faktura nr [...] z 29.03.2013 r. wystawiona przez A Sp. z o.o. na kwotę netto 105.609,08 zł (25.225,50 euro), podatek VAT 24.290,09 zł za organizację wspólnej imprezy wystawienniczej [...] 2013, - faktura nr [...] z 30.09.2013 r. wystawiona przez A Sp. z o.o. na kwotę netto 42.310,00 zł (10.000,00 euro), podatek VAT 9.731,30 zł za organizację wspólnej imprezy wystawienniczej [...] 2013 i [...] 2013, - faktura VAT nr [...] z 29.03.2013 r. wystawiona przez P Sp. z o.o. na kwotę netto 133.971,20 zł (32.000,00 euro), podatek VAT 30.813,38 zł za wspólną imprezę wystawienniczą - event targi BIG BLUE Roma 2013 (17.000,00 euro) oraz wspólną imprezę wystawienniczą - event targi [...] 2013 (15.000,00 euro), - faktura VAT nr [...] z 30.04.2013 r. wystawiona przez P Sp. z o.o. na kwotę netto 240.705,80 zł (58.000,00 euro), podatek VAT 55.362,33 zł za współorganizację imprez wystawienniczych: 17 Nauta 2013 - Salone [...] (28.000,00 euro), [...] Festival (20.000,00 euro) oraz [...] Festival G. 2013 (10.000,00 euro), - faktura VAT nr [...] z 27.05.2013 r. wystawiona przez P Sp. z o.o. na kwotę netto 214.449,90 zł (51.000,00 euro), podatek VAT 49.323,48 zł za współorganizację imprezy wystawienniczej w Niemczech [...] Neustadt (24.000,00 euro), za współorganizację eventu promocyjnego we Włoszech [...] 2013 F2 oraz o/125 (12.000,00 euro), za współorganizację eventu promocyjnego na Węgrzech [...] 2013 F 1000 (15.000,00 euro), - faktura VAT nr [...] z 30.09.2013 r. wystawiona przez P Sp. z o.o. na kwotę netto 42.310,00 zł (10.000,00 euro), podatek VAT 9.731,30 zł w części za partycypację we wspólnej imprezie wystawienniczej FESTIVAL [...] (5.000,00 euro), - faktura VAT nr [...] z 29.11.2013 r. wystawiona przez P Sp. z o.o. na kwotę netto 35.269,92 zł (8.400,00 euro), podatek VAT 8.112,08 zł za współorganizację imprez promocyjnych: dla klientów ze Szwajcarii podczas eventu [...] M. 2013 (4.500,00 euro) i dla klientów z Chorwacji podczas eventu w F. 2013 (3.900,00 euro). W decyzji podkreślono, że z przedłożonych przez stronę dowodów dotyczących faktur wystawionych przez A Sp. z o.o. i P Sp. z o.o. nie wynika, aby spółki te brały udział w wyżej wymienionych zagranicznych imprezach targowych widniejących na ww. fakturach. Zdaniem organu I instancji zgromadzone w tej kwestii dowody potwierdzają, że podmiotem uczestniczącym w części imprez wystawienniczych nie był wystawca kwestionowanych faktur, lecz włoska spółka N s.r.l., która nie wystawiała z tego tytułu faktur dla firmy J. Strona nie przedstawiła dowodów na poniesienie wydatków przez A Sp. z o.o. i P Sp. z o.o. z tytułu udziału w zagranicznych imprezach targowych, które następnie mogłyby stanowić ewentualną podstawę do wystawienia faktur dla firmy J. W związku z tym w decyzji stwierdzono, że wystawione przez A Sp. z o.o. oraz przez P Sp. z o.o. w 2013 r. faktury związane z zagranicznymi imprezami wystawienniczymi i promocyjnymi dokumentowały czynności, które nie zostały dokonane, wobec czego firmie J nie przysługuje odliczenie podatku naliczonego. W decyzji z dnia 22.04.2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie określił na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, za poszczególne okresy 2013 r., kwotę podatku do zapłaty wynikającą z wystawionych przez A Sp. z o.o. dla J faktur wymienionych powyżej dotyczących usług promocji i organizacji targów. Podobnie Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie decyzją z dnia 22.09.2017 r. określił na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, za poszczególne okresy 2013 r., kwotę podatku do zapłaty wynikającą z wystawionych przez B Sp. z o.o. dla J faktur dotyczących usług promocji i organizacji targów. Zawyżenie podatku naliczonego przez firmę J z tytułu odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia przedmiotowych usług stanowiło kwotę 219.866,60 zł. Od decyzji organu I instancji zostało złożone odwołanie. Decyzją z dnia 24 listopada 2023 r. DIAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając w uzasadnieniu w całości jego ustalenia i argumentację. Ponadto, odniósł się szeroko do zarzutów odwołania, uznając je za bezzasadne. Wymienioną decyzję DIAS strona skarżąca zaskarżyła w całości i zarzuciła : A. w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70 § 1 O.p. przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu, mimo że zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 70c O.p., nie wywołało skutku prawnego. 2. art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a oraz art. 99 ust.12 ustawy o VAT poprzez: a. błędną interpretację wskazanych przepisów prawnych oraz nieprawidłową subsumpcję stanu faktycznego sprawy pod obowiązujące normy prawne, albowiem zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na to, że Podatnik miał pełne prawo odliczenia podatku naliczonego od kwoty podatku należnego, bowiem dokonał rzeczywistych, należycie udokumentowanych transakcji w postaci wyprodukowania łodzi w oparciu o wydzierżawione formy i ich sprzedaży, zakwestionowane przez Organ faktury odzwierciedlają rzeczywiste zdarzenia gospodarcze; b. błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i niezasadne przyjęcie, iż faktury VAT wystawione w 2013 r. przez A Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych tj. w ocenie Organu stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane, a wobec powyższego Skarżącemu nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku naliczonego wynikającego z powyższych faktur, mimo, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do ustalenia w szczególności: - zakupu przez Skarżącego silników od polskiej spółki, które następnie były sprzedawane do Włoch, według Organu - firma P Sp. z o.o. nigdy nie była dealerem silników na rynek polski, a silniki zostały Skarżącemu doręczone bezpośrednio z Włoch; - zakupu tapicerek, kierownic, uszczelek TACO, osprzętu Osculati do łodzi NUMO za pośrednictwem A Sp. z o.o oraz P Sp. z o.o., gdyż spółki te nie były dystrybutorami ww. włoskich akcesoriów w Polsce. Firma J miała możliwość dokonania zakupu w/w bezpośrednio od włoskich firm i zakupów tych dokonywała; - wystawiona przez P Sp. z o.o. faktura z tytułu sprzedaży firmie J formy kadłuba sportowej łodzi motorowej PLANA 1000 stwierdza czynność, która nie została dokonana, wobec czego firmie J nie przysługuje odliczenie podatku VAT - w świetle zgromadzonego materiału dowodowego należy uznać, że faktura VAT nr [...] 29.03.2013r. wystawiona przez P Sp. z o.o. z tytułu sprzedaży firmie J modelu RIB do odlewu formy stwierdza czynność, która nie została dokonana, wobec czego firmie J nie przysługuje odliczenie podatku VAT; - Podatnik nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających poniesienie wydatków na imprezę wystawienniczą, wobec powyższego nie można uznać, że A Sp. z o.o. wykonała usługi określone w dokumentach; B. W zakresie naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy skarżący zarzucił : 3. art. 122 w związku z art. 191 w związku z art. 127 O.p. poprzez dokonanie przez Organ dowolnej oceny dowodów w ten sposób, iż Organ II instancji, który zobligowany jest do wszechstronnej i obiektywnej oceny materiału dowodowego niezasadnie uznał, że: - nastąpiło zawyżenie podatku naliczonego w związku z odliczeniami podatku naliczonego VAT z faktur wystawionych przez A Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o. z tytułu dzierżaw form wykorzystywanych do produkcji łodzi motorowych, na podstawie faktur VAT; - faktury VAT wystawione przez A Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o. z tytułu dzierżaw form do produkcji łodzi stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane i nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a w związku z czym nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o naliczony w nich ujęty; - Spółki A Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o. nie deklarowały w deklaracjach VAT- 7 za miesiąc styczeń 2013- grudzień 2013 kwot podatku do wpłaty, a wykazywały wysokie kwoty podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w związku z czym J nie przysługuje odliczenie podatku VAT z faktur VAT dotyczących dzierżaw; - zapisy dokonane w księgach podatkowych za 2013 rok (w ewidencjach VAT) w zakresie faktur VAT wystawionych przez A Sp. z o.o. i P Sp. z o.o. są nierzetelne bowiem dowody, na podstawie których dokonano zapisów, były nierzetelne, w związku z czym stosownie do art. 193 § 4 O.p. nie mogą być uznane za dowód; - kwoty za dzierżawy form do produkcji lodzi nie miały ekonomicznego uzasadnienia biorąc pod uwagę wysokość cen dzierżawy w porównaniu z cenami sprzedaży łodzi wyrobu gotowego; - nie znajduje ekonomicznego uzasadnienia ponoszenie kosztów dzierżawy form do produkcji łodzi przez Skarżącego; - dzierżawa form do produkcji lodzi nie funkcjonuje w praktyce rynkowej; jedyną osobą mogącą odnieść korzyść z transakcji sprzedaży lodzi produkowanych w oparciu o dzierżawione formy był Skarżący; - Skarżący okazał się rzeczywistym Beneficjentem wzajemnych rozliczeń transakcji, dla której wyższe koszty dzierżawy form (wyższy podatek naliczony) przekładają się na wyższe kwoty zwrotu podatku VAT; - mechanizm umożliwiający firmie J dokonywanie wysokich odliczeń podatku VAT z tytułu dzierżaw został skonstruowany w ten sposób, że zakup dotyczący dzierżaw form następował od podmiotów krajowych, a sprzedaż łodzi miała miejsce na rzecz odbiorcy unijnego, który dokonywał dalszej ich odsprzedaży w cenach znacznie niższych od cen zakupu łodzi, bez uwzględnienia kosztów dzierżawy. Nie byłoby to możliwe, gdyby odbiorcą łodzi nie była firma należąca do małżeństwa N. Nikt inny nie kupiłby łodzi NUMO w cenach stosowanych przez firmę J, gdyż nie odzwierciedlały one faktycznej ich wartości; - nie znajduje uzasadnienia fakt fakturowania dostaw silników przez spółkę P Sp. z o.o, gdyż spółka ta faktycznie nie brała żadnego udziału w transakcjach zakupu silników, nie była dealerem silników na Polskę. Jej rola sprowadzała się do wystawienia faktur VAT zawierający 23% podatek VAT, który firma J odliczała, a następnie przy sprzedaży łodzi wraz z silnikiem włoskiej firmie N s.r.l. stosowała zerową stawkę podatku VAT; - podobnie jak w przypadku zakupu silników, nie znajduje uzasadnienia fakt dokonania zakupu tapicerek, kierownic, uszczelek TACO, osprzętu Osculati do łodzi NUMO za pośrednictwem A Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o., gdyż spółki te nie były dystrybutorami ww. włoskich akcesoriów w Polsce. Firma J miała możliwość dokonania zakupu bezpośrednio od włoskich firm i zakupów tych dokonywała; - Spółki A Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o. wystawiały faktury VAT zawierające 23% podatek VAT, który firma J odliczała, a następnie przy odsprzedaży łodzi wraz z akcesoriami i osprzętem do włoskiej firmy N s.r.l. stosowała zerową stawkę podatku VAT; - włoska N s.r.l. uruchomiła produkcję łodzi racingowej PIANA POWER 1000, chociaż nie dysponowała w tym czasie formą (forma PIANA 1000 znajdowała się w G.), a firma J zakupiła formę, nie wiedząc czy będzie mogła produkować łodzie w oparciu o tę form, bo o tym decydowali Państwo N.. Zakup formy od polskiego podatnika podatku VAT i szybka jej odsprzedaż jak wewnątrzwspólnotowa dostawa towaru z zastosowaniem zerowej stawki podatku od towarów i usług umożliwiło firmie J skorzystanie z odliczenia podatku zawartego w fakturze zakupu przy jednoczesnym braku naliczenia podatku z tytułu sprzedaży; - forma złożona pokładu łodzi sportowej PLANA 1000, moduły wewnętrzne złożonej formy łodzi sportowej Piana 1000, forma złożona kadłuba łodzi sportowej łodzi motorowej PIANA 1000, zakupione przez J zostały w tym samym dniu odsprzedane spółce N s.r.l. przez firmę J. Okoliczności te potwierdzają fikcyjność transakcji dotyczących zakupu form PLANA 1000 przez firmę J; - schemat przeprowadzonych transakcji zakupu i sprzedaży form w tym samym dniu (28.12.2012r) oznaczają, że działania te miały na celu jedynie skorzystanie z odliczenia podatku VAT przez firmę J w oparciu o fakturę VAT wystawioną przez P Sp. z o.o., a nie przeprowadzenie faktycznej transakcji zakupu formy PLANA 1000; - z uzasadnienia decyzji Naczelnika Warmińsko- Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie wynika, że sprzedaż formy PLANA 1000 nie mogła nastąpić w okresie, w którym wystawiono fakturę, ponieważ forma miała powstać etapami. Pierwsze elementy (kadłub) miały powstać w grudniu 2013r. a końcowe elementy miały powstać do marca 2015r.; - skoro firma J miała wykonać dla N s.r.l formę RIB na podstawie dostarczonego modelu RIB, to zakup tego modelu przez firmę J, w dodatku przy udziale pośrednika- P Sp. z o.o. w celu zrealizowania usługi wykonania formy nie znajduje uzasadnienia; - w świetle zgromadzonego materiału dowodowego należy uznać, że faktura VAT nr [...]. wystawiona przez P Sp. z o.o. z tytułu sprzedaży firmie J modelu RIB do odlewu formy stwierdza czynność, która nie została dokonana, wobec czego firmie J nie przysługuje odliczenie podatku VAT; - Podatnik nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających poniesienie wydatków na imprezę wystawienniczą wymienioną w fakturze, wobec powyższego nie można uznać, że A Sp. z o.o. wykonała usługi określone w ww. fakturze; - z przedłożonych przez pełnomocnika firmy J dowodów nie wynika, aby podmiot A Sp. z o.o. organizował wspólną imprezę wystawienniczą Salon [...]. Podmiotem uczestniczącym w imprezie targowej w P. była spółka N s.r.l. poza tym wartość udokumentowanych wydatków to kwota 5.110,50 Euro, która znacznie odbiega od wartości wykazanych w fakturze wystawionej przez A Sp. z o.o. - nie przedstawiono dowodów na poniesienie wydatków przez A Sp. z o.o. z tytułu udziału w targach zagranicznych imprezach targowych, które następnie mogłyby stanowić podstawę do wystawienia faktur dla firmy J; - wniosek pełnomocnika strony dotyczący zwrócenia się do podmiotów organizujących targi o przedstawienie stosownych dokumentów jest bezzasadny, gdyż to Podatnik powinien przedłożyć dowody w postaci faktur określających wysokość poniesionych wydatków, które następnie mogłyby zostać poddane weryfikacji przez organ w ramach czynności przesłuchania świadka. Zgłoszony wniosek dowodowy świadczy o tym, że Podatnik nie dysponuje wiedzą na temat jakie wydatki i przez kogo zostały poniesione z tytułu udziału w imprezach targowych i promocyjnych. Z dokumentów przedłożonych przez Podatnika wynika, że podmiotem biorącym udział w targach była spółka N s.r.l, a nie P Sp. z o.o.; 4. art. 2a, art. 121 § 1 w związku z art. 122, art. 124 oraz art. 125 w związku z art. 235 O.p. przez: - brak przeprowadzenia postępowania podatkowego w sposób wyczerpujący, w tym - brak przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodów, oparcie się w swoich ustaleniach faktycznych na materiale dowodowym niedotyczącym Skarżącego, a innych podmiotów niepowiązanych ani osobowo ani kapitałowo, obciążenie Podatnika odpowiedzialnością za zaniedbania lub zaniechania innych podmiotów; - nierozpatrzenie wątpliwości na korzyść Podatnika; 5. art. 121 oraz art. 180 w związku z art. 235 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do Organu, a w szczególności poprzez: - nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów wnioskowanych przez Podatnika mimo, że zostały zgłoszone one na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia; - pominięcie na etapie postępowania dowodowego dowodów korzystnych dla Podatnika w postaci szacunkowej wyceny uruchomienia produkcji i wprowadzenia na rynek łodzi motorowych typu NUMO 500, NUMO 650, NUMO 700, NUMO 1000 sporządzonych przez mgr inż. D. H. Inspektora- rzeczoznawcy Morskiego Zespołu Technicznego PZŻ, na okoliczność rzeczywistych kosztów produkcji łodzi, zasadności wyceny łodzi przez Skarżącego; Ponadto screenów ze stron internetowych z cenami łodzi o parametrach zbliżonych do produkowanych przez Podatnika, oświadczenia firmy E, oświadczenia K. K., oświadczenia Z. S., zgłoszeń F za okres styczeń - grudzień 2013 na okoliczność dopełnienia przez Podatnika wszelkich obowiązków związanych z dostawami WDT, oświadczeń G. J. i A. T., fotografii oklejonych łódek SIAM, dokumentu transportowego C SRL, wyciągów z kont obrotowych za 2013 rok, ofert łodzi Arctic, screenów ze strony internetowej Jachty Polskie, protokołów z kontroli podatkowych dotyczących zasadności zwrotu VAT oraz prawidłowości rozliczenia podatkowego VAT za lata 2010-2013, w tym w szczególności protokół z czynności sprawdzających za okres 1.11.2012-31.12.2013. (w szczególności za okres 1.05.2013 - 31.05.2013 oraz protokół z czynności sprawdzających za okres 1.11.2012 r. do 31.12.2013 r.) w związku z wnioskami Podatnika o zwrot VAT ; 6. art. 197 § 1 w związku z art. 235 O.p. polegający na niedopuszczeniu dowodu z opinii biegłych rzeczoznawców w celu dokonania, w przypadku nie uznania wartości ustalonej przez strony w umowach dzierżawy, wyceny sporządzonej w formie pisemnej wartości form do produkcji łodzi NUMO będących przedmiotem dzierżawy przez A Sp. z o.o. do J Stocznia Jachtowa oraz możliwego do uzyskania czynszu dzierżawnego, wpływu wysokości czynszu dzierżawnego na cenę sprzedaży łodzi, mimo że dla ustalenia wartości czynszu dzierżawnego wymagane jest posiadanie wiadomości specjalnych; 7. art. 210 § 4 w związku z art. 235 O.p. polegający na tym, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ nie wskazał w sposób dostateczny przyczyn, dla których pominął jako dowód w sprawie następujące dokumenty: - szacunkową wycenę uruchomienia produkcji i wprowadzenia na rynek łodzi motorowych typu NUMO 500, NUMO 650, NUMO 700, NUMO 1000 sporządzonych przez mgr inż. D. H. Inspektora- rzeczoznawcy Morskiego Zespołu Technicznego PZŻ, - screenów ze stron internetowych z cenami łodzi o parametrach zbliżonych do produkowanych przez Podatnika, - oświadczenia firmy E, - oświadczenia K. K., - oświadczenia Z. S., - zgłoszeń F za okres styczeń - grudzień 2013 na okoliczność dopełnienia przez Podatnika wszelkich obowiązków związanych z dostawami WDT, - oświadczeń G. J. i A. T., - dokumentu transportowego C SRL, - dokumentacji z wystaw zagranicznych, - ofert dotyczących dzierżaw z firm HWT [...] GmbH, Stocznia G Ldt., H Sp. z o.o., - oświadczenia firmy I, - ofert łodzi Arctic, - dokumentów przewozowych potwierdzających dostawę silników do firmy J., - dokumentów CMR potwierdzających dostawę form złożonych do produkcji Piana 1000 do firmy J. - screenów ze strony internetowej Jachty Polskie, - wyciągów z kont obrotowych z 2013 r.: zawierających dane odbiorców krajowych (96 odbiorców), dostawców krajowych (177 dostawców), dostawców zagranicznych (1 dostawca) oraz odbiorców zagranicznych (2 odbiorców); -protokołów z kontroli podatkowych dotyczących zasadności zwrotu VAT oraz prawidłowości rozliczenia podatkowego VAT za lata 2010- 2013 wraz z załącznikami do protokołów włączonych w poczet materiału dowodowego: wszystkich załączników do protokołu kontroli podatkowej w zakresie zasadności zwrotu podatku VAT za okres 01.06.2010 - 30.06.2010 r. przeprowadzonej u Podatnika; załączników do protokołu kontroli podatkowej w zakresie zasadności zwrotu podatku VAT za okres 01.06.2010 - 31.09.2010 r. przeprowadzonej u Podatnika; wszystkich załączników do protokołu kontroli podatkowej w zakresie zasadności zwrotu podatku VAT za okres 01.10.2010 - 31.10.2010 r. przeprowadzonej u Podatnika; wszystkich załączników do protokołu kontroli podatkowej w zakresie zasadności zwrotu podatku VAT za okres 01.11.2010 - 30.11.2010 r. przeprowadzonej u Podatnika; dokumentów z kontroli krzyżowych odnośnie protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej u Podatnika w zakresie zasadności prawidłowości naliczania podatku VAT za okres 01.01.2010 - 30.12.2011 r.; wszystkich załączników do protokołu kontroli podatkowej w zakresie zasadności zwrotu podatku VAT za okres 01.03.2011 - 31.03.2011 r. przeprowadzonej u Podatnika; wszystkich załączników do protokołu kontroli podatkowej w zakresie zasadności zwrotu podatku VAT za okres 01.07.2011 - 31.07.2011 r. przeprowadzonej u Podatnika; protokół z czynności sprawdzających za okres 01.11.2012 do 31.12.20131. w związku z wnioskami Podatnika o zwrot VAT; protokoły Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z kontroli podatkowej za okres 01.05.2013- 31.05.2013. 8. art. 193 § 4 w związku z art. 127 O.p. poprzez nieuznanie przez Organ za dowód ksiąg podatkowych (rejestry zakupu VAT) za miesiące od stycznia do grudnia 2013 roku (w ewidencjach zakupu VAT) w zakresie faktur VAT wystawionych przez A Sp. z o.o. z uwagi na to, że w/w faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych; 9. art. 127 O.p. poprzez naruszenie przez Organ II instancji zasady dwuinstancyjności postępowania, co skutkowało utrzymaniem nieprawidłowej decyzji Organu I instancji w sytuacji gdy decyzja ta podlegała uchyleniu stosownie do art. 233 § 2 O.p., z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części; 10. art. 229 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów lub zlecenie przeprowadzenia tego postępowania Organowi I instancji, tj. dopuszczenie i przeprowadzenie następujących dowodów i wniosków: - zeznań świadka L. Di M. (Via [...]1, [...] P.) na okoliczność zakupu łodzi Numo od N SRL, sprzedaży i dostawy dla A Sp. z o.o. i B Sp. z o.o. części do wyposażenia łodzi firmy O, udziału w targach wraz z N SRL, A Sp. z o.o. i B Sp. z o.o., transportu łodzi na w/w targi, na okoliczność tego czy i jakie łodzie (nowe czy używane) były sprzedawane przez C oraz podstaw ustalenia cen sprzedaży łodzi, zasad współpracy między w/w firmami bowiem wbrew twierdzeniom Organu faktury firmy C nie posiadają żadnego zapisu świadczącego o tym czy łodzie były nowe czy używane jak również na okoliczność podstaw ustalenia cen sprzedaży łodzi, również celem wypowiedzenia się co do screenów ze strony II C z 22.09.20171., zasad współpracy między w/w firmami, możliwości posiadania wiedzy przez Świadka na temat sprzedaży łodzi z firmy K do N s.r.l. celem rozstrzygnięcia wątpliwości jakie łodzie były kupowane przez firmę C, okoliczność pośredniczenia przedstawicieli Podatnika w relacjach handlowych świadka i firm Państwa N., wiedzy i świadomości na temat cen, za jakie te łodzie budowane przez Podatnika były sprzedawane na rynku włoskim, - zeznań świadków: - Z. J., ul. [...] 4, [...] G. - H. B., ul. [...] 29, [...] G. wszystkich na okoliczność produkcji przez firmę Podatnika łodzi Numo 500, Numo 650, Numo 700 i Numo 1000 z dzierżawionych form, w tym dodatkowo na okoliczność osoby właściciela form służących do produkcji łodzi Numo, dostawy form do siedziby Podatnika, okresu wykorzystywania przez Podatnika form do produkcji w/w łodzi - zeznań świadków: - A. J. ul. [...] 9/6,[...] G. na okoliczność montażu silników lub dopasowywania ich na łodziach produkowanych dla marki Numo przez firmę J wobec dalszego kwestionowania przez Organ faktur dotyczących zakupu silników jako fikcyjnych, zatem nie odzwierciedlających faktycznych zdarzeń gospodarczych - zeznań świadków: - M. M. ul. [...] 2,[...] O., właściciela firmy L - D. D. ul. [...] 24/26,[...] W., właściciela firmy Ł obu na okoliczność transportu łodzi z firmy J do Włoch, odbioru łódek z siedziby firmy J w G., wykonania usług przewozu łódek przez firmy w/w osób na trasie z G. do Włoch dla firmy K, dostawy silników do firmy J, warunków zlecenia transportu łodzi, miejsca odbioru i dostawy łodzi, a następnie ustalenia dalszego obiegu tych łodzi na terenie Włoch, w tym z udziałem transportu świadczonego przez w/w firmy wobec dalszego kwestionowania przez Organ faktur dotyczących: - nabycia silników - fakt ten potwierdzają dokumenty CMR od w/w firm transportowych a ich właściciele mogą potwierdzić, że dostawy miały miejsce, - nabycia form złożonych do produkcji łodzi Piana 1000 - fakt ten fakt ten potwierdzają dokumenty CMR firmy Ł, a jej właściciel może potwierdzić, że dostawy miały miejsce, - wystaw łodzi na targach żeglarskich - fakt dostaw łodzi na niektóre spośród tych imprez wystawienniczych mogą potwierdzić w/w firmy transportowe - zeznań świadka K. K. [...] O., ul. [...] 10 K. na okoliczność potwierdzenia występowania praktyki dzierżaw form do lodzi na rynku, posiadania wiedzy na temat wysokości czynszu dzierżawnego, sposobu jego oszacowywania i wysokości nakładów jakie trzeba ponieść na wdrożenie nowego modelu lodzi do produkcji, zawierania transakcji dzierżawy własnych form na rzecz innych podmiotów, posiadanej wiedzy na temat produkcji łodzi i wyroby z laminatów poliestrowo szklanych z form nie będących własnością producenta, w tym dzierżawionych lub wynajmowanych, konkretnych firm, które korzystają z dzierżaw form oraz zasad ustalania wysokości czynszu dzierżawnego, wycen wartości form oraz całego procesu wdrożenia nowego modelu łodzi do produkcji łodzi na rynek, zeznań świadków: - G. J., [...] 20, [...] H., Niemcy (dot. oferty z firmy HWT M GMBH); - A. T., [...] 33-3, [...] K., Rosja (dot. oferty z firmy G); - K. J., [...] 23/27,[...] C., Ukraina (dot. oferty z firmy H); wszystkich na okoliczność posiadania szczegółowej wiedzy na temat dzierżaw form do łodzi, zasad ustalania wysokości czynszu dzierżawnego, złożonych ofert na dzierżawę form oraz całkowitej wartości projektów związanych z wyprodukowaniem łodzi - zeznania świadka D. H. (aktualnie szefa Zespołu Nadzoru Technicznego w PZŻ) wezwanie dla świadka: ul. [...] 5/6, [...] G., na okoliczność sporządzonych wycen kompleksowego procesu uruchomienia produkcji łodzi motorowych typu NUMO 500, NUMO 650, NUMO 700, NUMO 1000, posiadanej wiedzy na temat ponoszonych nakładów na produkcję łodzi oraz etapów produkcji łodzi przy wykorzystaniu form własnych bądź będących własnością innego podmiotu niż wykonawca lodzi, wyceny wartości form do produkcji łodzi, posiadanej wiedzy na temat ponoszonych nakładów na produkcję łodzi oraz etapów produkcji lodzi przy wykorzystaniu form własnych bądź będących własnością innego podmiotu niż wykonawca łodzi, wyceny wartości form do produkcji łodzi, a następnie zwrócenie się przez Organ do Polskiego Związku Żeglarskiego Al. [...] 1, [...] W., PGE Narodowy o wskazanie biegłego rzeczoznawcy ds. rynku produkcji jachtów, wyceny procesów uruchomienia produkcji nowego modelu jachtu, nakładów na ten cel, dzierżaw form, wyceny form do produkcji łodzi, a następnie dopuszczenie dowodu z pisemnej opinii, która zostanie wykonana przez osobę wskazaną przez PZŻ jako niezależnego eksperta; - zeznań świadka W. K. właściciela Biura podatkowo - prawnego Doradca s.c. ul. [...] 7, [...] Ł. na okoliczność rzetelnego prowadzenia ksiąg rachunkowych przez Podatnika, dokonywania weryfikacji kontrahentów krajowych pod kątem aktualnego statusu podatnika VAT czynnego, w VIES w zakresie podatników zagranicznych, zachowywania staranności przez Podatnika w zakresie weryfikacji kontrahentów i transakcji dokonywanych w szczególności z udziałem A Sp. z o.o. i B Sp. z o.o, - zeznań świadka w osobie G. T. Via [...] 5, [...] D. Włochy na okoliczność sponsorowania przez firmę B wyścigów F 1000 i F 2 w 2013 roku, miejsca organizacji w/w imprez i ich przebiegu, wysokości kosztów poniesionych oraz zakresu i okoliczności współpracy między świadkiem a firmą A Sp. z o.o. i B Sp. z o.o., transportu łodzi serii NUMO do F. oraz na okoliczność udziału w targach, w których brały udział N s.r.l., A Sp. z o.o. i B Sp. z o.o., zasad współpracy między w/w firmami, dostawy silników do firmy J, bowiem Organ uznał faktury dotyczące wystaw za fikcyjne, a zaś wiedza świadka dotycząca samych imprez i kosztów z nimi związanych, jak również dostawy silników do siedziby Podatnika, mogą mieć zasadnicze znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego; zeznań świadków: - A. S.- N. - A. N. w szczególności na okoliczność współpracy A Sp. z o.o. i B Sp. z o.o., N SRL, K z firmą J, w tym zlecenia produkcji łodzi na podstawie dzierżawionych form, wartości form i wysokości czynszu dzierżawnego, organizacji targów, imprez wystawienniczych i kosztów z tym związanych, zasad partycypacji w targach firmy Podatnika, transportu łodzi serii NUMO, zasad współpracy dotyczących nabywania osprzętu do łodzi, w tym silników przez firmę J; - zwrócenie się do R. A. - właściciela biura rachunkowego Kancelaria Prawna i Doradztwo Podatkowe R. G., R. A. S.C. -adres: [...] S. ul. [...] 3 o wskazanie osób, które w imieniu biura rachunkowego prowadziły księgi rachunkowe Spółki A Sp. z o.o, a następnie przesłuchanie wskazanych osób w charakterze świadka na okoliczność prowadzenia ksiąg rachunkowych spółki A, posiadania wiedzy na temat nakładów poniesionych przez spółkę A na wdrożenie projektu nowych łodzi motorowych, przygotowywania dokumentacji do aportu form ze spółki A do Spółki B; - zwrócenie się przez Organ do Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Celno- Skarbowego (dawniej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie) o przesłanie kserokopii pisma z dnia 14 marca 2016 r. oraz pisma wskazanego w pisma z dnia 9 lutego 2016 r. wraz ze wszystkimi załącznikami, w tym kserokopią w/w zawiadomienia oraz dopuszczenie dowodu z w/w dokumentów na okoliczność wiarygodności zeznań świadka K. C., w tym istnienia konfliktu pomiędzy świadkiem a Państwem A. N. i A. N.-S. mającego wpływ na treść składanych przez świadka zeznań przy czym wskazuję, iż w/w pismo z dnia 14 marca 2016 r. bez załączników zostało dopuszczone jako dowód przez Organ w sprawie 368000-CKK-6.500.44.2017 (dawniej UKS10W3P1.421.45.2015); - zwrócenie się do włoskiej administracji podatkowej o udzielenie na piśmie informacji dotyczących tego czy i w jakim zakresie były weryfikowane wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (WDT) wykonane przez firmę Podatnika na rzecz K i kiedy włoska administracja podatkowa stwierdziła, iż podejrzewa zaangażowanie Firmy K w oszustwo podatkowe VAT i za jaki okres oraz na podstawie jakich okoliczności to stwierdziła, jeśli prowadziła w tym zakresie czynności sprawdzające, kontrolę podatkową lub postępowanie podatkowe wnoszę o zwrócenie się o udostępnienie również tych dokumentów włącznie z decyzjami lub innymi orzeczeniami; - zwrócenie się bezpośrednio lub za pośrednictwem włoskiej administracji podatkowej do K (Viale [...] 9/11, [...] R. Italy) o przedłożenie dokumentów źródłowych dotyczących zakupu łodzi od firmy J, faktur czarteru tych lodzi, jeżeli były czarterowane w okresie od zakupu do dalszej odsprzedaży oraz faktur dalszej odsprzedaży dotyczących w/w łodzi celem ustalenia przyczyn, dla których ceny zakupu łodzi od firmy J odbiegają od cen łodzi NUMO widniejących na fakturach przetłumaczonych i znajdujących się w aktach sprawy oraz o zwrócenie się do właściwej włoskiej administracji podatkowej o nadesłanie dokumentów źródłowych znajdujących się we wcześniejszych postępowaniach lub kontrolach przeprowadzonych z udziałem K celem ustalenia drogi zbytu tych łodzi, podstawy objęcia we własność/ posiadanie przez firmę N S.r.l. oraz stopnia udokumentowania przedmiotowych transakcji, używania łodzi przed ich zbyciem; - zwrócenie się przez Organ do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Głownie, o przekazanie dokumentacji zdjęciowej form łodzi NUMO 500,650, 700 i 1000 oraz dopuszczenie ich jako dowodu w sprawie w szczególności na okoliczność pozostawania form w dyspozycji Podatnika oraz wykorzystania ich do produkcji łodzi NUMO; - zwrócenie się przez Organ do Zachodniopomorskiego Naczelnika Urzędu Celno- Podatkowego w Szczecinie, dawniej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie o nadesłanie kserokopii złożonych przez A Sp. z o.o. w W. odwołań od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie z dnia 22 kwietnia 2016 r. oraz od decyzji Dyrektora Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dn. 18 kwietnia 2016 r. wraz z załącznikami i dopuszczenie ich jako dowodów w sprawie - na okoliczność tego, że brak jest dostatecznych danych w aktach sprawy co do prawidłowości w/w decyzji i ostateczności ustaleń w niej zawartych, ewentualnych zarzutów zgłoszonych w odwołaniu lub innym środku zaskarżenia od decyzji i dowodów na okoliczność sporu co do ustalonego stanu faktycznego i prawnego w w/w decyzjach; - w przypadku gdy w aktach postępowania UKS 329i.w2p3.42.0074.14.186.025 toczącego się wobec A Sp. z o.o. znajdujących się w dyspozycji Zachodniopomorskiego Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie nie znajduje się w/w skarga wnoszę o zwrócenie się o nadesłanie jej kserokopii wraz z załącznikami do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dawniej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie) lub do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie; - dokonanie tłumaczenia na język polski dokumentów przekazanych przez Biuro Wymiany Międzynarodowej dotyczących firmy G.L.T R) oraz firmy C w języku obcym, tj: Faktury wystawione przez N Srl do G.L.T R: Faktura [...] z dnia 01/03/2012; Faktura [...] z dnia 22/10/2012. Faktury wystawione przez Iboat G.L.T. R: Faktura IBOAT nr 1 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 2 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 3 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 4 z dnia [...] v., Faktura IBOAT nr 5 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 6 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 08 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 9 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 10 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 11 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 12 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 13 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 14 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 15 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 17 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 19 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 21 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 22 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 23 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 24. z dnia [...], Faktura IBOAT nr 25 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 26 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 27 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 29 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 30 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 32 z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] (data nieczytelna), Faktura IBOAT nr 11 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 12 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 13 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 14 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 15 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 16 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 17 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 19 z dnia [...[, Faktura IBOAT nr 20 (data nieczytelna), Faktura IBOAT nr 21 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 24 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 26 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 27 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 28 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 30 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 32 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 33 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 34 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 36 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 37 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 38 z dnia [...], Faktura IBOAT nr 39 (data nieczytelna), Faktura IBOAT nr 40 z dnia [...]. Faktury wystawione z N Srl do C : Faktura z N Srl do C nr [...] z dnia [...], Faktura z N Srl do C nr [...] z dnia [...], Faktura z N Srl do C nr [...] z dnia [...], Faktura z N Srl do C nr [...] z dnia [...], Faktura z N Srl do C nr [...] z dnia [...], Faktura z N Srl do C [...] z dnia [...], Faktura z N Srl do C [...] z dnia [...], Faktura z N Srl do C [...] z dnia [...]. Faktury C : Faktura C nr [...] z dnia [...], Faktura C nr [...] z dnia [...], Faktura C nr [...] z dnia [...] - a następnie dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z w/w dokumentów celem ustalenia, czy nie dotyczą transakcji przedmiotem których są łodzie NUMO pod zmienionymi nazwami zwłaszcza, że pośród tych faktur znajdują się faktury dotyczące podmiotów powiązanych z Państwem N., zatem ich treść może mieć istotny wpływ na dotychczasowe ustalenia faktyczne powzięte przez Organ I instancji; - zwrócenie się przez Organ bezpośrednio lub za pośrednictwem właściwej włoskiej administracji podatkowej do Studio [...] (Piazza [...] n 18, [...] R. ITALY, IT [...]) o przedłożenie dokumentów źródłowych dotyczących pochodzenia tych łodzi NUMO 650, w tym faktur zakupu materiałów podstawowych do produkcji łodzi jeśli zostały one wyprodukowane przez Studio [...] celem ustalenia przyczyn dla których ceny w/w łodzi NUMO 650 odbiegają od cen zakupu łodzi typu NUMO 650 od firmy J oraz o zwrócenie się do właściwej włoskiej administracji podatkowej o nadesłanie dokumentów źródłowych znajdujących się we wcześniejszych postępowaniach lub kontrolach przeprowadzanych z udziałem Studio [...], bowiem nie ustalono drogi zbytu przedmiotowych łodzi, okoliczności wejścia w ich posiadanie przez N s.r.l. oraz stopnia udokumentowania ewentualnie zawieranych w tym zakresie umów, jak również używania łodzi przed ich zbyciem; - zwrócenie się przez Organ do właściwej włoskiej administracji podatkowej o nadesłanie dokumentów powiązanych z fakturami zakupu, sprzedaży łodzi NUMO takich jak protokół odbioru/wydania łodzi, specyfikacja i opis stanu faktycznego, deklaracja zgodności (CE), które wydano w/w administracji lub zabezpieczono w związku z czynnościami kontrolnymi przeprowadzonymi u G.L.T. R oraz C S.r.l., a w przypadku gdyby powyższe dokumenty nie znajdowały się w posiadaniu włoskiej administracji podatkowej - zwrócenie się bezpośrednio do T. L. (Via [...] 5, [...] D. Włochy) oraz C (M. (Via [...] 1, [...] P.) o przekazanie w/w dokumentów - celem ustalenia podstaw i przyczyn obniżenia cen oraz tego czy zachodzą okoliczności uzasadniające różnice w cenie sprzedaży łodzi dostarczonych przez J, bowiem nie ustalono typu i stanu wyposażenia łodzi ani tego czy były nowe czy używane; - powołanie biegłych rzeczoznawców w celu dokonania, w przypadku nie uznania wartości ustalonej przez strony w umowach dzierżawy, wyceny sporządzonej w formie pisemnej wartości form do produkcji lodzi NUMO będących przedmiotem dzierżawy przez A Sp. z o.o. do J Stocznia Jachtowa oraz możliwego do uzyskania czynszu dzierżawnego, wpływu wysokości czynszu dzierżawnego na cenę sprzedaży łodzi; - zwrócenie się do Naczelnika Urzędu Celno Skarbowego w Głownie - poprzednio Naczelnika Urzędu Skarbowego w Głownie o nadesłanie całej korespondencji związanej z kontrolami krzyżowymi u kontrahentów Podatnika, A Sp. z o.o., B Sp. z o.o. w toku kontroli podatkowych oraz czynności sprawdzających u Podatnika na okoliczność ustaleń poczynionych przez Naczelnika oraz inne właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej w związku z wnioskami Podatnika o zwrot podatku od towarów i usług, uzasadnionego przekonania Podatnika o rzetelności transakcji przeprowadzonych z w/w podmiotami oraz kopii korespondencji związanej z kontrolami krzyżowymi w firmach K oraz N SRL, w tym dokumentacji potwierdzającej dokonanie ustaleń w aspekcie wywiązywania się w/w z obowiązku składania deklaracji związane z Wewnątrzwspólnotowym Nabyciem Towarów oraz dopuszczenie dowodu z przedmiotowej dokumentacji na okoliczność możliwości powzięcia wiedzy przez Podatnika o nieprawidłowościach związanych z działalnością w/w firm oraz stopnia staranności koniecznego do uzyskania takich informacji; - zwrócenie się do Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie - poprzednio Naczelnika Warmińsko - Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie o nadesłanie brakujących załączników do protokołu kontroli podatkowej B Sp. z o.o. z dnia 9 grudnia 2016 r. oraz brakujących pism skierowanych do firm S., T i U w odpowiedzi na które w/w firmy udzieliły odpowiedzi załączonych do akt postępowań toczących się z udziałem Podatnika; - Wobec faktu, że Organ nadal kwestionuje możliwość odliczenia podatku VAT z faktur wystawionych na rzecz firmy J i odmawia przesłuchania świadków na te okoliczności Podatnik wnosi dodatkowo o zwrócenie się do następujących organizatorów targów i imprez wystawienniczych (kompleksowo za lata 2012- 2013) z zapytaniem w zakresie uczestnictwa w latach 2012- 2013 w imprezach wystawienniczych, targach podmiotów N SRL, A Sp. z o.o., B Sp. z o.o. oraz Podatnika firmę J, a nadto o przekazanie Organowi kopii uczestnictwa (zgłoszeń) w/w podmiotów oraz dokumentów księgowych w postaci faktur i not obciążeniowych dotyczących wszystkich opłat ponoszonych za udział w tych imprezach bądź targach: 1) [...] Av. [...], B.; 2) [...]: [...] [...] 10, L.’ 3) [...] Salone [...] Piazzale [...],! [...] G., L., Włochy; 4) D.- [...] [...] D., Niemcy 5) P.- N. - Salon [...], P. – [...] P., Francja; 6) H - Holandia- H.- [...] 24 A., 7) S. - GB- [...] [...] SO14 2AS S., Wielka Brytania; C. – [...] Festival [...], C., Francja 8) [...] - Salone [...] Centro F. B., [...], Via [...], C., 9) [...]Festival – [...] Festival Yachting Store V. Via [...] 18 V., P. Włochy; 10) [...] Show [...] N. [...] 7-15 N. in H., Niemcy; 11. art. 179 § 1 i 2 O.p. przez niezasadną odmowę przez Organ i uniemożliwienie zapoznania się przez Skarżącego z całym i niezanonimizowanym w znacznej części wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] r. w sprawie A. S. N. i A. N. i bezpodstawne przyjęcie, że wyrok wskazany powyżej zawiera dane innych podmiotów, które nie są związane ze sprawą, pomimo tego, że organ wielokrotnie w uzasadnieniu decyzji opera się na kwestiach związanych ze skazaniem małżeństwa N., odwołując się do spraw karnych, które toczyły się z ich udziałem, przy tym odmowa dostępu do pełnej treści w/w wyroku nie nastąpiła w formie przewidzianej w Ordynacji podatkowej, tj. z naruszeniem art. 179 § 2 O.p.; 12. art. 122, art. 181, art. 187 w zw. z art. 127 O.p. przez nieprzeprowadzenie przez Organ odwoławczy mimo takiego obowiązku wynikającego z przywołanych przepisów Ordynacji podatkowej żadnego z wnioskowanych przez Podatnika dowodów, w tym dowodów dodatkowo zgłoszonych na etapie postępowania odwoławczego w pismach z dnia 25 września 2023 r. oraz z dnia 2 października 2023 r., co w konsekwencji skutkowało wydaniem nieprawidłowej decyzji z dnia 10 listopada 2023r., w której Organ wadliwie ustalił stan faktyczny, w tym bezzasadnie odmówił Skarżącemu prawa do odliczenia podatku VAT. W konkluzji postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji NŁUCS w Łodzi z dnia 22 sierpnia 2022 r. w całości, jak również zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga była niezasadna. Kontroli Sądu poddano decyzję DIAS w sprawie rozliczenia VAT za poszczególne miesiące 2013 r. W związku z tym w pierwszej kolejności oceny wymaga dopuszczalność wydania decyzji w tej sprawie z uwagi na przedawnienie. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin płatności VAT przypada 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 103 ust. 1 ustawy o VAT). W związku tym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w VAT za okresy od stycznia do listopada 2012 r. upływał z końcem 2018 r., a za grudzień 2013 r. – z końcem 2019 r. Jednakże ustawa przewiduje sytuacje, w których bieg terminu przedawnienia ulega zatamowaniu. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Termin ten po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (art. 70 § 7 pkt 1 O.p.). Powiadomienia podatnika, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. dotyczy art. 70c tej ustawy. Zgodnie z jego treścią, organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Na tle tych przepisów NSA podjął kilka uchwał, z których następujące mają związek z zarzutami skargi. Jak wynika z uchwały NSA z dnia 18 czerwca 2018 r., I FPS 1/18 (ONSAiWSA 2018, nr 6, poz. 96), "Zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy.". Zgodnie z uchwałą NSA z dnia 18 marca 2019 r., I FPS 3/18 (ONSAiWSA 2019, nr 4, poz. 55), "1. Dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. 2. Uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.". I wreszcie, jak przyjęto w uchwale NSA z dnia 24 maja 2021 r., I FPS 1/21 (ONSAiWSA 2021, nr 5, poz. 69), "W świetle art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 1-3 i art. 134 § 1 p.p.s.a. ocena przesłanek zastosowania przez organy podatkowe przy wydawaniu decyzji podatkowej art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c o.p. mieści się w granicach sprawy sądowej kontroli legalności tej decyzji.". Sad stwierdza, że wbrew zarzutom skargi, w rozpoznanej sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2015 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Łodzi wszczął śledztwo o przestępstwo skarbowe, mające miejsce w okresie od stycznia 2010 r. do grudnia 2013 r. w G., polegające na wystawieniu przez firmę J Stocznia Jachtowa A. J. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nierzetelnych faktur VAT na rzecz innych podmiotów gospodarczych, tj.: B1 Sp. z o.o., E 1 Sp. z o.o., K, Studio [...], oraz przyjmowaniu nierzetelnych faktur VAT wystawionych na jej rzecz przez firmę A Sp. z o.o. w efekcie czego firma J, podała w złożonych Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Głownie deklaracjach VAT-7 za wskazany okres, dane niezgodne ze stanem rzeczywistym co do faktycznych rozmiarów prowadzonej działalności gospodarczej oraz wykonania czynności wskazanych na wystawionych przez nią fakturach, w wyniku czego nastąpił nienależny zwrot podatku VAT za okres od stycznia 2010 r. do grudnia 2013 r., w łącznej kwocie co najmniej 7.193.775 zł, co stanowi dużą wartość, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 61 § 1 kks w zb. z art. 62 § 2 kks i art. 76 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks, art. 7 § 1 kks i art. 38 § 2 pkt 1 kks. Pismem z dnia 12 października 2015 r. NUS w Głownie zawiadomił skarżącego o zawieszeniu z dniem 31 sierpnia 2015 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2010 r. do grudnia 2013 r. Miało ono następującą treść: "z dniem 31.08.2015 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2010 r. do grudnia 2013 r. na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, tj. wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe" i zostało doręczone skarżącemu 15 października 2015 r. Sąd stwierdza, że zawiadomienie to było prawidłowe, wywołując przewidziane w ustawie skutek, gdyż odpowiadało warunkom wynikającym z uchwały I FPS 1/18. Prawidłowo też organ doręczył je skarżącemu, gdyż w dacie doręczenia nie był ustanowiony pełnomocnik. Pismo w sprawie ustanowienia pełnomocnika wpłynęło do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Łodzi dopiero 17 listopada 2015 r., do tego pisma było załączone pełnomocnictwo z dnia 13 listopada 2015 r. Organ - wbrew zawartym w skardze zarzutom - nie był zatem zobligowany do doręczenia tego pisma ustanowionemu później pełnomocnikowi skarżącego. Dlatego też nie doszło do uchybienia zasadom opisanym w uchwale I FPS 3/18. Wreszcie, wbrew zarzutom skargi, Sąd nie stwierdził, by wszczęcie postępowania karnego skarbowego miało charakter instrumentalny. Świadczą o tym argumenty przedstawione przez organ w zaskarżonej decyzji, w tym okoliczność wniesienia przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia (w aktach sprawy), sporządzonego przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Ł.-P. w dniu 29 sierpnia 2023 r. Jak wynika z jego treści, sformułowano w nim szereg zarzutów popełnienia przestępstw skarbowych (odliczenie podatku naliczonego wynikającego z 235 faktur wystawionych przez A Sp. z o.o. i P Sp. z o.o. z tytułu usług dzierżawy form, zakupu osprzętu i wyposażenia łodzi oraz organizacji imprez wystawienniczych), które skutkowały zawyżeniem kwoty do zwrotu VAT i uszczupleniem tego podatku w okresie od czerwca 2010 r. do grudnia 2013 r. w łącznej kwocie 6.503.724 zł. W świetle orzecznictwa NSA, fakt skierowania aktu oskarżenia do sądu karnego potwierdza, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego było związane z uzasadnionym podejrzeniem popełnienia przestępstwa przez podatnika (wyrok NSA z dnia 24 listopada 2023 r., I FSK 79/23, CBOSA). Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie budzi ona najmniejszych nawet zastrzeżeń Sądu. Zgodnie z art. 86 ust. 1 i 2 ust. 1 lit. a ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (...). Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a tej ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. W rozpoznanej sprawie organy podatkowe zgodnie uznały, że skarżący nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez A Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o. Sąd podzielając to stanowisko podkreśla już na wstępie, że okoliczność ta została udowodniona dowodami o charakterze dokumentów urzędowych (m.in. w postaci decyzji wydanych na podstawie art. 108 ustawy o VAT dla kontrahentów skarżącego, aktu oskarżenia wobec skarżącego, wyroku sądu karnego skazującego państwa N., czy wyroków WSA w Łodzi dotyczących rozliczenia VAT skarżącego w latach 2010 i 2011). Będzie o nich mowa dalej, natomiast już teraz należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 194 § 1 O.p., dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Mają zatem one wyższą moc dowodową i na okoliczności w nich stwierdzone nie prowadzi się już innych dowodów. Z tych m.in. powodów niezasadne były zarzuty skargi dotyczące rzekomych braków w materiale dowodowym, czy wnioski o przeprowadzenie dowodów na okoliczności już stwierdzone dokumentami urzędowymi. Jak wynikało z poczynionych przez organy ustaleń, zakupy od A i P związane były z produkcją łodzi motorowych, które skarżący sprzedawał włoskim podmiotom K oraz N s.r.l. Wobec A i P (podmiotów powiązanych z A. N. lub A. S.-N.), zostały przeprowadzone postępowania podatkowe w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług m.in. za okres styczeń - grudzień 2013 r., które zakończyły się wydaniem decyzji dla tych podmiotów. Decyzją z dnia 22 kwietnia 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie wydał dla A decyzję na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, która została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie decyzją z dnia 29 września 2016 r. Skarga na tę decyzję wniesiona do WSA w Warszawie została prawomocnie odrzucona (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3690/19). W decyzji tej – która jest ostateczna i prawomocna - określono, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, kwoty podatku do zapłaty wynikające z wystawionych w miesiącach styczeń 2012 r. – grudzień 2013 r. przez A faktur VAT, które nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń gospodarczych. Wśród wystawionych faktur znalazły się również faktury wystawione na rzecz skarżącego. Faktury te obok sprzedaż usług dzierżawy form dokumentowały również sprzedaż licencji, silników, osprzętu, wyposażenia łodzi oraz organizacji wspólnych imprez wystawienniczych. Organy przedstawiły szczegółowy opis funkcjonowania A został, zrekonstruowany m.in. na podstawie zeznań osób tam zatrudnionych. Z zeznań tych wynika, że działalność spółek zarządzanych przez państwa N., w tym A, była ukierunkowana na wyłudzanie VAT. Świadczą o tym opisane przez świadków decyzje i polecenia wydawane przez A. S.-N., dotyczące wystawiania faktur i innych dokumentów, które nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń gospodarczych, czy fakt przekazywania dużych kwot pieniężnych z rachunków firmowych na prywatne rachunki bankowe państwa N.. A. S.-N. jako pełnomocnik Spółki A oraz A. N. jako jej udziałowiec prowadzili nierzetelnie działalność gospodarczą poprzez wystawianie fikcyjnych faktur sprzedaży, które pozwoliły odbiorcom na nieuprawnione obniżenie podatku należnego o podatek naliczony w nich zawarty, tj. do faktur tych zastosowanie ma przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. W dniu 22 września 2017 r. Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie wydał decyzję na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT dla B. Decyzja ta jest decyzją ostateczną. W decyzji tej określono, na wspomnianej podstawie kwoty podatku do zapłaty wynikające z wystawionych w miesiącach listopad 2012 r. - grudzień 2013 r. przez B faktur VAT, które nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń gospodarczych. Wśród wystawionych faktur znalazły się również faktury wystawione na rzecz skarżącego. Również w tym przypadku organy przedstawiły opis funkcjonowania powstałej w dniu 11 maja 2012 r. spółki wskazując, że faktury wystawione dla skarżącego (które obok sprzedaży usług dzierżawy form miały dokumentować także sprzedaż form łodzi Plana 1000, silników, osprzętu) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane i na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich ujęty. Ustalono ponad wszelką wątpliwość, że A. S.-N., K. N. (córka A. i A.N.) oraz A. N., prowadzili nierzetelnie działalność gospodarczą w spółkach powiązanych: P Sp. z o.o., A Sp. z o.o. oraz N s.r.l., poprzez: wystawianie fikcyjnych faktur sprzedaży, fałszowanie dokumentacji księgowej, wystawianie faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, kompensatę zobowiązań między firmami, wykazywanie wysokich wartości form i ich dzierżaw (w celu stworzenia w firmach pozoru wysokiego kapitału i majątku umożliwiającego staranie się o dofinansowanie ze środków z Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości). Wskutek tej "współpracy" skarżący zawyżył podatek naliczony w 2013 r. o 1.901.470,00 zł. Działalność A. N. i A. S.-N. została objęta śledztwem przez Prokuraturę Okręgową w S., kontynuowanym następnie przez Prokuraturę Regionalną. Prokuratura Regionalna w S. sporządziła w dniu 14 lutego 2018 r. akt oskarżenia sygn. akt [...], w którym zarzucono m.in. A. S.-N. i A. N. (a także innym osobom) udział w 2010 r. i w 2011 r. (a także w latach wcześniejszych) w grupie przestępczej popełniającej przestępstwa skarbowe polegające na wystawianiu faktur VAT dokumentujących transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca. W akcie tym m.in. stwierdzono, że większość z działających w grupie przestępczej podmiotów nie prowadziła faktycznie żadnej działalności gospodarczej, celem ich funkcjonowania był jedynie obrót nierzetelnymi fakturami VAT, który miał służyć wyłudzaniu nienależnego zwrotu podatku VAT. W ramach tej działalności funkcjonował m.in. podmiot A Sp. z o.o. Jedynymi środkami pieniężnymi, którymi dysponowała grupa przestępcza były kwoty pochodzące z wyłudzonych zwrotów podatku VAT. Oskarżenie A. S.-N. i A. N. - przy czym A. N., jako Prezesa Zarządu A Sp. z o.o. (poprzednia nazwa A Koncesjonowany Dystrybutor w Polsce Sp. z o.o.) oraz A. S.-N., jako pełnomocnika Spółki i osobę faktycznie zajmującą się jej sprawami gospodarczymi) dotyczyło wystawiania i przyjmowania w okresie od 15 października 2009 r. do 25 października 2011 w imieniu A Sp. z o.o. nierzetelnych faktur VAT, w tym od czerwca 2010 r. do października 2011 r. nierzetelne faktury były wystawiane na rzecz skarżącego. W aktach sprawy znajduje się nieprawomocny wyrok Sądu Okręgowego w W. XII Wydział Karny z dnia [...] r. sygn. akt [...], którym Sąd uznał oskarżonego A. N. i oskarżoną A. S.-N. za winnych zarzucanych im czynów. Sąd aprobuje stanowisko organów, że choć wyrok ten dotyczył wcześniejszych okresów rozliczeniowych aniżeli objęte zaskarżoną decyzją, to jednak okoliczności w nim wskazane należy uznać za udowodnione z uwagi na ciągłość procederu wystawiania pustych faktur w latach następnych, tj. w 2012 r. i w 2013 r. Potwierdza to zgromadzony materiał dowodowy, w tym dokumenty urzędowe w postaci decyzji wydanych dla A Sp. z o.o. i P Sp. z o.o. Materiał ten dowodzi, że istniały pełne podstawy do zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakupy w postaci: usług dzierżawy form wykorzystywanych do produkcji łodzi motorowych, motorów (silników), akcesoriów osculati do łodzi, form Plana 1000, modelu RIB, usług w postaci organizacji wspólnych imprez wystawienniczych i promocyjnych. Zakupy usług dzierżawy form wykorzystywanych do produkcji łodzi motorowych były pozbawione ekonomicznego sensu, o czym świadczy przykładowe wyliczenie udziałów procentowych kosztów dzierżawy poszczególnych modeli łodzi w cenach sprzedawanych do firm państwa N. w latach 2012-2013 (przedstawione w zaskarżonej decyzji). Wynika z nich, że skarżący najpierw nabywał usługi dzierżawy form do produkcji łodzi motorowych po znacznie zawyżonych cenach aby następnie fakturować sprzedaż wyprodukowanych przez siebie łodzi do włoskiej firmy K (firma należąca do A. S.-N.) lub N s.r.l. (spółką należąca do A. N.) również po znacznie zawyżonej cenie w ramach wykazanej WDT, tj. po cenie odbiegającej od cen obowiązujących na tego typu sprzęt pływający na rynku włoskim (na który ostatecznie trafiały wyprodukowane przez skarżącego łodzie). Działając w powyższy sposób skarżący, z uwagi na wysokie ceny wyprodukowanych łodzi, byłby firmą niekonkurencyjną na rynku włoskim. Natomiast jak ustalono, przy współpracy włoskich służb podatkowych, wyprodukowane przez skarżącego i zafakturowane po znacznie zawyżonych cenach na rzecz firmy K i N s.r.l. łodzie występowały ostatecznie na rynku włoskim w "normalnych", tj. rynkowych cenach. Ceny łodzi sprzedawanych przez firmę J były kilkukrotnie zawyżone w stosunku do ich wartości rynkowej na rynku włoskim. Co istotne jak ustalono, pomimo fakturowania ich sprzedaży przez skarżącego na rzecz K i N s.r.l. nie były one dostarczane do tych firm (firmy te nie deklarowały ich wewnątrzwspólnotowego nabycia od skarżącego) lecz były bezpośrednio dostarczane do włoskich dealerów łodzi motorowych mających siedziby swoich firm na terenie Włoch, tj. do firmy G.L.T. R (działającej pod nazwą handlową N-BOAT) i do firmy C s.r.l. Fakt, że łodzie Numo nie były transportowane do firmy K został potwierdzony przez M. J. (córkę skarżącego zatrudnioną w firmie J). W toku przesłuchania w dniu 17 marca 2015 r. zeznała ona, że ze strony państwa N. nikt nie dokonywał odbioru gotowych łodzi, które po spakowaniu były przewożone do włoskich dealerów, np. do firmy I-BOAT z okolic M., do firmy z P. (nazwy której świadek nie pamiętała). Jak z tego wynika, skarżący dokumentował fakturowo dostawy łodzi w ramach WDT na rzecz K i N s.r.l. które z kolei nie wykazywały nabyć tych łodzi od skarżącego. Łodzie Numo produkowane przez skarżącego i "sprzedawane" do firm K i N s.r.l. były w rzeczywistości bezpośrednio przewożone do włoskich dealerów (adresy włoskich dealerów, tj. firmy G.L.T. R i C s.r.l. widniały na dokumentach CMR – jako miejsca przeznaczenia). Firmy te z kolei dokumentowały zakup łodzi (w cenach dużo niższych od cen sprzedaży stosowanych przez skarżącego) na podstawie faktur wystawionych przez spółkę N s.r.l. należącą do A. N., bądź firmę STUDIO [...]. Jednocześnie firmy N s.r.l. i STUDIO [...] nie przedstawiły dowodów, na podstawie których weszły w posiadanie łodzi, czy też nabyły prawo do dysponowania łodziami jak właściciel i to w cenach kilkukrotnie niższych od cen sprzedaży stosowanych na te łodzie przez skarżącego. Fakturowa dostawa towarów dokonywana przez skarżącego następowała po bardzo wysokich cenach. Jednocześnie ten sam przedmiot sprzedaży, tj. łodzie typu Numo były następnie zbywane na rynku włoskim po cenach rynkowych, które były kilkukrotnie niższe aniżeli ceny stosowane przez skarżącego. Dowodzi to, że ceny łodzi były sztucznie zawyżane przez skarżącego (poprzez uwzględnienie kosztów rzekomej dzierżawy form), tylko w stosunkach z K i N s.r.l. Słuszny był w związku z tym wniosek organu, że transakcje opisane na fakturach miały "sztuczny" charakter i były zawierane pomiędzy podmiotami świadomymi uczestnictwa w ww. procederze. Potwierdzają to inne ustalenia organów. I tak, świadek M. J. zeznała w dniu 17 lipca 2016 r., że w przypadku gdy firma J pracowała na formach powierzonych od zlecającego produkcję łodzi, to wówczas nie ponosiła żadnych opłat za używanie form. Praktyka "dzierżawy form" miała więc miejsce jedynie w przypadku współpracy handlowej z firmami w których występowała A. S.-N. bądź A. N.. Również skarżący w dniu 20 września 2016 r. zeznał, że na rynku bardzo rzadko praktykuje się wytwarzanie łodzi na podstawie dzierżawionych form. O tym, że powszechną praktyką jest brak dzierżawy form poinformowali również inni producenci łodzi motorowych (tj. "S." Sp. z o.o. z O., U Sp. J. z O., czy też "T" Sp. z o.o. z O.). Świadczą o tym także ustalenia poczynione na podstawie opinii biegłego K. K., który m.in. odniósł się do opracowań rzeczoznawców PZŻ J. M. i K. M., którzy wykonali opracowania na zlecenie A: "Szacunkowa wycena procesu uruchomienia produkcji i wprowadzenia na rynek rekreacyjnej łodzi motorowej Numo 500, Numo 650, Numo 700 i Numo 1000" ( wyceny datowane na grudzień 2010 r.). W dokumencie "Wycena wartości form modeli NUMO z dnia 11.09.2020 r. rzeczoznawcy mgr inż. K. K." jej autor (rzeczoznawca z zakresu żeglarstwa) stwierdził, że wartości form wniesionych aportem do P Sp. z o.o. zostały znacznie zawyżone. Wycena rzeczoznawców J. i K. M. dotyczyła całego procesu uruchomienia produkcji i wprowadzenia na rynek rekreacyjnych łodzi motorowych, którego częścią składową była m.in. wartość form. Spółka A Sp. z o.o. jako wartość wniesionego aportu przyjęła kwotę wynikającą z wyceny J. K. M., tj. 15.361.800 zł, którą wykazała w fakturze nr [...] z dnia 29 sierpnia 2012 r. wystawionej na rzecz A. Z kolei, jak zauważył K. K., z wyceny dokonanej przez J. i K. M. wynika, że wartość samych form to kwota 8.558.187,16 zł. Obie kwoty to wartości szacunkowe, niepotwierdzone żadnymi dowodami zakupu. Zdaniem K. K. na wartość formy do produkcji łodzi składają się wszystkie koszty od wykreowania pomysłu aż do wyprodukowania pierwszego wyrobu gotowego. Koszty te mogą zawierać koszty konsultacji, projektowania, przygotowania dokumentacji rysunkowej, wykonywanych modyfikacji, poprawek, uzgodnienia z projektantem, wykonanie form oraz prototypu, aż do uzyskania pierwszego reprezentacyjnego kadłuba. Wartość przyjętych do kalkulacji form powinna opierać się na rzeczywiście poniesionych kosztach na jej wytworzenie, a nie na podstawie szacunkowych kosztów wyliczonych przez rzeczoznawców. Wszystko to dowodzi, że skarżący ułożył swoje stosunki handlowe z firmami należącymi do państwa N. w sposób znacznie odbiegający od powszechnie obowiązujących na rynku obrotu łodziami motorowymi. Ceny łodzi fakturowanych przez skarżącego na rzecz K i N s.r.l. uwzględniają w całości koszty wykonanych usług dzierżawy i państwo N. byli nimi obciążani w momencie zakupu łodzi. Jednakże nakłady te były odzyskiwane przez państwa N. w momencie wystawienia przez firmę A Sp. z o.o. i przez firmę P Sp. z o.o. faktur za dzierżawę form. Analogicznie było w przypadku skarżącego, która w chwili otrzymania faktury dokumentującej dzierżawę form ponosił nakłady na tę dzierżawę, a w momencie wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż łodzi nakłady te odzyskiwał. Stworzony w ten sposób mechanizm dokumentowania fikcyjnych usług dzierżawy form, a następnie obrotu przedmiotowymi łodziami w zawyżonych cenach powstał w celu wykazania przez skarżącego zwrotu podatku VAT zawartego w fakturach za dzierżawę form. Rzeczywistym beneficjentem na rynku krajowym tych był skarżący, dla którego wyższy podatek naliczony (wygenerowany na skutek rzekomej dzierżawy form do produkcji łodzi) przekładał się na wyższe kwoty zwrotu podatku VAT. Dlatego też faktury wystawione przez spółki A Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o. z tytułu dzierżaw form do produkcji łodzi stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane, a czego skarżący miał pełną świadomość. Twierdzenie o fikcyjności wystawionych faktur zostało zaaprobowane również w wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 24 maja 2021 r. sygn. akt [...], którym uznano państwa N. za winnych szeregu zarzucanych im czynów. Sąd wskazał, że zawarcie powyższych umów (dzierżawy form) miało na celu stworzenie fikcji funkcjonowania umów dzierżawy w celu wstawiania faktur VAT i wyłudzania nienależnego zwrotu podatku. Z kolei odnosząc się do zeznania skarżącego w charakterze świadka o rzekomej konieczności dzierżawy form, których właścicielami byli N., aby produkować dla nich łodzie, Sąd stwierdził, że był to włącznie zabieg, który miał skutkować wystawieniem faktury (z tytułu dzierżaw form były wystawiane dla skarżącego faktury), a następnie uzyskaniem zwrotu nadwyżki podatku VAT. Sąd wskazał, że z analizy kryminalistycznej w zakresie przepływu środków na rachunkach bankowych wynika, że w przypadku transakcji ze skarżącym dochodziło do obrotu tych samych środków pieniężnych. Podobny wniosek znalazł się w wyrokach WSA w Łodzi z dnia 13 października 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 207/20 (Sąd oddalił skargę w sprawie dotyczącej VAT za poszczególne miesiące 2010 r.) oraz z dnia 7 października 2021 sygn. akt I SA/Łd 211/20 (Sąd oddalił skargę w sprawie dotyczącej VAT za poszczególne miesiące 2011 r.). Sąd orzekający w sprawie rozpoznanej podziela też stanowisko organów co do zakupu silników do łodzi motorowych. Otóż, jak wynika z faktur zakupowych, w 2013 r. skarżący dokonywał zakupu silników do produkowanych łodzi motorowych serii NUMO, które następnie odsprzedawał wraz z łodzią. Zakupy były dokonywane od polskiej spółki P Sp. z o.o., zaś sprzedaż następowała do włoskiej firmy N s.r.l. Silniki były sprowadzane z Włoch z firmy C s.r.l., o czym świadczą dokumenty transportowe załączone do faktur zakupu silników a także zeznania świadków i skarżącego. Jednakże, podobnie jak w przypadku dzierżawy form, w transakcjach zakupu i sprzedaży silników fakturowo uczestniczyła spółka zarządzana przez państwa N.. Skarżący korzystał z firmy pośredniczącej – polskiej spółki P Sp. z o.o., jednak transakcje te były tylko "na papierze", a dzięki nim skarżący korzystał z odliczeń podatku VAT naliczonego, a dokonując wewnątrzwspólnotowych dostaw łodzi z silnikiem stosował 0% stawkę VAT. Spółka P Sp. z o.o. nie brała więc żadnego udziału w transakcjach zakupu silników, nie była dealerem silników na Polskę. Jej rola sprowadzała się wyłącznie do wystawiania faktur VAT, na których widniał 23 % podatek VAT odliczany przez skarżącego. Następnie przy sprzedaży łodzi na rzecz włoskiej firmy N s.r.l. skarżący stosował preferencyjną (0 %) stawkę VAT. Dlatego też faktury dokumentujące nabycie silników wystawione przez P Sp. z o.o. należało uznać za stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, o czym skarżący wiedział. To samo dotyczy zakupu tapicerek, kierownic, uszczelek TACO, osprzętu Osculati na podstawie 16 faktur wystawionych przez A Sp. z o.o. i P Sp. z o.o. Jak ustaliły organy, A Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o. wystawiały faktury VAT zawierające 23% podatek VAT, który firma skarżącego odliczała, a następnie przy sprzedaży łodzi wraz z akcesoriami i osprzętem do włoskiej firmy N s.r.l. stosowała zerową stawkę podatku VAT. Jednocześnie A Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o. nie deklarowały w deklaracjach VAT-7 za miesiące styczeń 2013 r. - grudzień 2013 r. kwot podatku do wpłaty, a wykazywały wysokie kwoty podatku do przeniesienia lub zwrotu. Problem w tym, że spółki te nie były dystrybutorami ww. włoskich akcesoriów w Polsce. Skarżący miał możliwość dokonania zakupu bezpośrednio od włoskich firm i zakupów takich dokonywał, o czym świadczą faktury wystawione przez firmę O zaewidencjonowane w rejestrach zakupu. O tym, że bezpośrednim dostawcą sprzętu O do firmy skarżącego nie były A Sp. z o.o. i P Sp. z o.o. lecz włoska firma, świadczą także zeznania M. J. i samego skarżącego, którzy przyznali, że współpracowali z firmą O z Włoch. Zatem faktury dokumentująca nabycie osprzętu O od firmy A Sp. z o.o i P Sp. z o.o. stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane, o czym skarżący wiedział. Tak samo należało zakwalifikować fakturę z tytułu zakupu formy złożonej kadłuba sportowej łodzi motorowej PLANA 1000 za kwotę netto 1.234.530,00 zł (300.000,00 euro), podatek VAT 283.941,90 zł na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 16 stycznia 2013 r. wystawionej przez P Sp. z o.o. Do faktury zakupu został załączony dokument CMR wystawiony 27 lipca 2012 r. W dokumencie CMR jako przewoźnik została wpisana firma Ł, miejsce i data załadunku: D., 27.07.2012 r., przewożony towar: forma dzielona łodzi 10 m, forma dzielona łodzi 5 m. Odbiór towaru został potwierdzony przez firmę skarżącego w dniu 6 sierpnia 2012 r. Następnie, na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 7 lutego 2013 r., skarżący sprzedał formę kadłuba do produkcji łodzi motorowej PLANA 1000 spółce N s.r.l. za kwotę netto (brutto) 1.295.831,00 zł (310.000,00 euro). Jednakże, jak wynika z decyzji Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie z dnia 22 września 2017 r., wydanej dla B Sp. z o.o., spółka ta dokonała nabycia formy 1000 racing od A Sp. z o.o. na podstawie faktury nr [...] z dnia 29 października 2012 r. Treść tej faktury została zmieniona notą korygującą nr [...] z dnia 20 lutego 2013 r. Pierwotnie przedmiotem sprzedaży miała być forma złożona do produkcji łodzi typu NUMO 500, notą korygującą zmieniono nazwę sprzedawanego towaru na formę złożoną do produkcji łodzi motorowej typu 1000 racing. Zmieniona została również cena towaru z 6.000.000,00 zł na 2.000.000,00 zł. Pełnomocnik spółki P Sp. z o.o. przedstawił do faktury zakupu nr [...] z dnia 29 października 2012 r. 3 faktury sprzedaży wystawione przez P Sp. z o.o. dla skarżącego, które miały dotyczyć odsprzedaży wcześniej kupionej formy, przy czym w treści tych faktur użyto nazwy "PLANA 1000". Były to następujące faktury: nr [...] z dnia 28 grudnia 2012 r. na kwotę netto 817.980,00 zł, podatek VAT 188.135,40 zł za formę złożoną pokładu sportowej łodzi PLANA 1000, nr [...] z dnia 28 grudnia 2012 r. na kwotę netto 408.990,00 zł, podatek VAT 94.067,70 zł za moduły wewnętrzne złożonej formy łodzi sportowej PLANA 1000, nr [...] z 16 stycznia 2013 r. na kwotę netto 1.234.530,00 zł, podatek VAT 283.941,90 zł za formę złożoną kadłuba sportowej łodzi motorowej PLANA 1000. Jak wynika z zeznań M. J. w dniu 29 stycznia 2021 r., PLANA 1000 to były formy łodzi racingowej, mieliśmy produkować tego typu łodzie, ale w związku z tym, że we Włoszech została uruchomiona produkcja łodzi przez państwa N. i tym samym nie byli oni zainteresowani abyśmy to my je produkowali, sprzedaliśmy formę do Włoch. Z formy PLANA 1000 nie został wyprodukowany wyrób". Również skarżący zeznał, że model RIB dotarł do firmy z B; na nim wykonujemy formę, która jest sprzedana do N s.r.l. Podobna sytuacja wystąpiła z PLANA 1000, na podstawie modelu zrobiliśmy formę. Oznaczało to, jak przyznał skarżący, że w oparciu o model Rib i kadłub łodzi PLANA 1000 nie wyprodukowano żadnej łodzi. Organy słusznie zauważyły, że formy były przedmiotem sprzedaży najpierw przez A Sp. z o.o. do P Sp. z o.o. na podstawie faktury z dnia 29 października 2012 r., następnie przez P Sp. z o.o. do firmy skarżącego wg faktur z dnia 28 grudnia 2012 r. i 16 stycznia 2013 r. a w dalszej kolejności przez skarżącego na podstawie faktury z dnia 7 lutego 2013 r. do N s.r.l. oraz 2 faktur z dnia 28 grudnia 2012 r. o nr [...] i [...]. Natomiast z dokumentów CMR dotyczących przewozu form do firmy skarżącego w G. wynika, że 6 sierpnia 2012 r. formy PLANA 1000 (forma dzielona łodzi 10 m, forma dzielona łodzi 5 m) zostały dostarczone do G. (w dokumencie CMR jako nadawca wpisano A Sp. z o.o., lecz później dane te zostały skorygowane oświadczeniem z 13 sierpnia 2012 r. sporządzonym przez P Sp. z o.o., w którym napisano, że nadawcą jest P Sp. z o.o., a nie A Sp.z o.o.). Przewóz miał być dokonany z miejscowości D. we Włoszech przez firmę Ł. Wynika więc z tego, że od 6 sierpnia 2012 r. do dnia sprzedaży przez skarżącego do Włoch, tj. 7 lutego 2013 r. formy PLANA 1000 znajdowały się w G., nie zostały one w tym czasie wykorzystane przez firmę skarżącego do produkcji łodzi, co potwierdził sam skarżący. Jednocześnie w okresie przechowywania form PLANA 1000 w G. A Sp. z o.o. miała dokonywać ich sprzedaży do P Sp. z o.o. Przy czym w krótkim czasie dokonał odsprzedaży form, gdyż we Włoszech została uruchomiona produkcja łodzi przez państwa N. i tym samym nie byli oni zainteresowani, aby firma skarżącego prowadziła produkcję z wykorzystaniem formy PLANA 1000. Zdaniem organów, wyżej opisane działania miały na celu jedynie skorzystanie z odliczenia podatku VAT przez skarżącego z faktury wystawionej przez P Sp. z o.o., a nie przeprowadzenie faktycznej transakcji zakupu formy PLANA 1000. Poza tym, jak wynika z decyzji Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie z dnia 22 września 2017 r. wydanego dla firmy P Sp. z o.o., sprzedaż formy PLANA 1000 nie mogła nastąpić w okresie, w którym wystawiono faktury, ponieważ forma miała powstawać etapami. Pierwsze elementy (kadłub) miały powstać dopiero w grudniu 2013 r., a końcowe elementy miały powstać do marca 2015 r. Projekt ten miał zostać sfinansowany z dotacji udzielonej przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości. Dlatego też, jak słusznie przyjęto, faktura dokumentująca nabycie formy Plana 1000 od firmy P Sp. z o.o. stwierdza czynność, która nie została dokonana, o czym skarżący wiedział. Tak samo należało ocenić transakcję udokumentowaną fakturą VAT nr [...] z dnia 29 marca 2013 r. wystawioną przez P Sp. z o.o. dotyczącą zakupu przez skarżącego modelu RIB do odlewu formy za kwotę netto 410.286,80 zł (98.000,00 euro), podatek VAT 94.365,96 zł. Do faktury został załączony dokument CMR wystawiony 15 marca 2013 r., gdzie wpisano przewoźnika firmę Ł, miejsce załadunku: C s.r.l., Via [...] 1, P.. Odbiór towaru potwierdziła firma skarżącego. W dokumencie CMR wpisano rodzaj towaru: łódź motorowa ST. INGHERI, a nie model RIB. Następnie, skarżący dokonał sprzedaży do spółki N s.r.l. formy kadłuba do produkcji łodzi NUMO RIB, na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 26 kwietnia 2013 r. za kwotę 175.300,00 euro. Z decyzji z dnia 22 września 2017 r. wydanej dla B Sp. z o.o. wynika, że model RIB zakupiony przez firmę skarżącego od P Sp. z o.o. na podstawie faktury nr [...] z 29 marca 2013 r. miał zostać wcześniej nabyty przez P Sp. z o.o. od spółki N s.r.l. na podstawie faktury nr [...] z 18 marca 2013 r. za kwotę 96.000,00 euro. Skarżący wskazywał, że jego firma wykonała dla spółki N s.r.l. formę RIB na podstawie dostarczonego modelu RIB. Jednakże organy stwierdziły, że nie znajduje to potwierdzenia w dokumentacji przedłożonej przez skarżącego. Z dokumentu przewozowego CMR załączonego do faktury nr [...] wystawionego 15 marca 2013 r. nie wynika, że model RIB był przedmiotem przewozu do firmy skarżącego z Włoch, gdyż w dokumencie CMR jako rodzaj przewożonego towaru została wpisana "łódź motorowa ST.INGHERI". Z kolei twierdzeniu skarżącego, że wykonał formę RIB dla spółki N s.r.l. z modelu RIB przeczy fakt, że N s.r.l. nie wystawiło faktury sprzedaży modelu RIB dla firmy skarżącego, lecz dla spółki P Sp. z o.o. (faktura nr [...] z 18 marca 2013 r. na kwotę 96.000,00 euro z tytułu sprzedaży modelu RIB). Następnie po jedenastu dniach, w dniu 29 marca 2013 r. P Sp. z o.o. wystawiła dla firmy skarżącego fakturę VAT nr [...] na sprzedaż modelu RIB za kwotę 98.000,00 euro. Trafny jest w tym kontekście wniosek organów, że skoro skarżący miał wykonać dla N s.r.l. formę RIB na podstawie dostarczonego modelu RIB, to zakup tego modelu przez jego firmę, w dodatku przy udziale pośrednika - P Sp. z o.o. – jest nieracjonalny ekonomicznie. Poza tym, co istotne, sprzedaż modelu RIB przez P Sp. z o.o. dla firmy skarżącego na podstawie faktury nr [...] z 29 marca 2013 r. została uznana przez Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie decyzją z dnia 22 września 2017 r. za transakcję niemającą faktycznie miejsca. Wszystko to uzasadniało twierdzenie, że faktura dokumentująca nabycie modelu RIB do odlewu formy od firmy P Sp. z o.o. stwierdza czynność, która nie została dokonana, czego skarżący miał świadomość. Nierzeczywisty charakter miały też transakcje zakupu usług związanych z obsługą i organizacją wspólnych imprez wystawienniczych i wspólnej promocji, co miały dokumentować faktury wystawione przez A Sp. z o.o. oraz B Sp. z o.o Do większości faktur zostały załączone kosztorysy zawierające kilkanaście pozycji kosztowych, składających się na wartość faktury. Dla części imprez targowych nie przedstawiono dowodów w postaci faktur, a jedynie przedłożono zdjęcia łodzi lub formularze zgłoszeniowe Jak słusznie stwierdziły organy, przedłożone przez skarżącego dowody dotyczące faktur wystawionych przez obie spółki nie wskazują, aby brały one udział w zagranicznych imprezach targowych widniejących na zakwestionowanych fakturach. Dowody potwierdzają, że podmiotem uczestniczącym w części imprez wystawienniczych nie była te firmy, lecz włoska spółka N s.r.l. Co więcej, skarżący nie przedstawił dowodów na poniesienie przez nie wydatków z tytułu udziału w zagranicznych imprezach targowych, które następnie mogłyby stanowić podstawę do refakturowania poniesionych kosztów na jego rzecz. Nie stanowią takich dowodów przedłożone przez pełnomocnika skarżącego ogólnikowe informacje obejmujące koszty, które składają się na każdą imprezę targową (m.in. transport, zarówno do dealera łodzi, jak również wewnętrzny na targi, przygotowanie łodzi do targów, rozładunki na targach i po targach, wpisowe na targi, powierzchnia wystawiennicza, namioty wystawiennicze, koszty obsługi targów, meble, banery, standy, ulotki, wizytówki, materiały promocyjne – filmy). Nie wynika z nich, w tym również ze zdjęć, kto i gdzie brał udział w tych imprezach. Słusznie organy uznały, że dowody osobowe, o dopuszczenie których wnosił skarżący, nie mogą przyczynić się do wyjaśnienia tej kwestii (art. 180 § 1 O.p.) – mogłoby tak być tylko wtedy, gdyby istniały jakieś dokumenty wskazujące na poniesienie wydatków z tego tytułu. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd stwierdza, że organy nie dopuściły się naruszeń prawa – ani procesowego, ani materialnego – uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji. Przeciwnie, Sąd stwierdza, że materiał dowody jest kompletny, a poczynione w postępowaniu ustalenia i wyciągnięte na tej podstawie wnioski – logiczne. Wnioski dowodowe skarżącej były bezzasadne z przyczyn, które organ omówił w zaskarżonej decyzji, a które Sąd w pełni akceptuje. Zarzuty skargi należało w związku z tym uznać za bezpodstawne. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji (art. 151 p.p.s.a.). ak