I SA/Łd 861/15

Dnia 9 listopada 2015 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku G. W. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok p o s t a n a w i a: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w uzasadnieniu postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 15 października 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 861/15, w ten sposób, że w miejsce ostatniego akapitu na stronie 4 rozpoczynającego się od słów: "Biorąc pod uwagę" i kończącego się słowami: "przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie" wpisać: "Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w tym kwotę wpisu od skargi, referendarz sądowy uznał, iż mimo wykazanego majątku, wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie referendarza sądowego skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Co prawda, środki wykazane jako dostępne na rachunku bankowym skarżącego opiewały na wskazane powyżej kwoty, jednakże saldo końcowe tego rachunku w rozważanym okresie wykazuje wartości ujemne, co w zestawieniu z kwotą wpisu od skargi i kwotą środków zablokowanych dowodzi, że skarżący nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania i tym samym uzasadnia przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Oceny tej nie zmienia fakt posiadania przez skarżącego nieruchomości i wykazanych we wniosku urządzeń oraz pojazdów, bowiem w przeważającej mierze służą one prowadzeniu działalności gospodarczej, stanowiącej, zgodnie z oświadczeniem skarżącego, jedyne źródło jego dochodu". Postanowieniem z dnia 15 października 2015 roku starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu G.W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu tego postanowienia w ostatnim akapicie na stronie 4 na skutek oczywistej omyłki (błędu technicznego) zostały zamieszczone rozważania wskazujące na brak spełnienia przez skarżącego przesłanek do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie, zaczynające się od słów: "Biorąc pod uwagę" i kończące się słowami: "przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie", tymczasem z akt sprawy, w tym zwłaszcza załączonych wyciągów z rachunku bankowego, potwierdzających ujemne saldo rachunku skarżącego i kwotę środków zablokowanych w rozważanym okresie, wynika, że skarżący, nie ma jednak dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, co tym samym uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w żądanym zakresie. Fakt posiadania przez skarżącego nieruchomości i wykazanych we wniosku urządzeń oraz pojazdów nie zmienia powyższej oceny jego możliwości płatniczych, bowiem w przeważającej mierze przedmiotowe składniki majątkowe służą prowadzeniu działalności gospodarczej, stanowiącej jedyne – jak wynika z akt sprawy - źródło dochodu skarżącego. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wprawdzie powołany przepis nie stanowi wprost, to wykładnia celowościowa uzasadnia pogląd, że sprostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (por. post. SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155). Stosownie do art. 166 p.p.s.a. powołany przepis znajduje odpowiednie zastosowanie do postanowień, w tym także postanowień referendarza sądowego. Mając na uwadze powyższe, referendarz sądowy na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 166 i art. 258 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. (MSi)