I SA/Łd 868/09

Dnia 22 grudnia 2009 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku T. J. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od października do grudnia 2002 roku p o s t a n a w i a: przyznać skarżącej – T. J. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. T.J. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od października do grudnia 2002 roku. We wniosku skarżąca wskazała jedynie, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z ojcem A.P. i 7-letnim synem W.J. Oświadczyła przy tym, że nie posiada żadnego źródła finansowania. Nie pracuje i nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie posiada żadnych oszczędności, ruchomości i nieruchomości. Pozostaje wraz z synem na utrzymaniu ojca. Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącej, zarządzeniem z dnia 20 listopada 2009 roku wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie wyciągów z posiadanych rachunków bankowych (skarżącej i jej ojca), wskazanie tytułu i kwoty dochodu osiąganego przez ojca skarżącej oraz złożenie odpisu (kserokopii) zaznania podatkowego skarżącej za 2008 rok -w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie, pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 2 i 4 grudnia 2009 roku wyjaśnił, że skarżąca nie posiada rachunku bankowego, a ponadto z uwagi na brak osiągania dochodu za 2008 roku nie składała zeznania podatkowego. Jednocześnie pełnomocnik poinformował, że ojciec skarżącej uzyskuje świadczenie ZUS oraz podejmuje dorywcze prace u okolicznej ludności, z których osiąga dochód w kwocie ok. 500-600 zł. Do pisma załączono wyciąg z rachunku bankowego A.P. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, że występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz dodatkowych informacji i dokumentów wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z ojcem A.P. i 7-letnim synem W.J. Nie pracuje i nie osiąga żadnego dochodu. Nie posiada także żadnych oszczędności, ruchomości i nieruchomości. Z tego względu pozostaje wraz z synem na utrzymaniu ojca, który osiąga dochód z tytułu świadczenia ZUS w kwocie 2.337,17 zł netto, a ponadto z tytułu prac dorywczych uzyskuje kwoty rzędu 500-600 zł. Średni miesięczny dochód rodziny wynosi zatem 2.887,17 zł netto, co w przeliczeniu na osobę stanowi kwotę 962,39 zł netto. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w tym zwłaszcza możliwości płatnicze rodziny oraz kwotę wpisu od skargi, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie i przyznał jej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zdaniem Referendarza sądowego z uwagi na całokształt okoliczności wskazanych we wniosku przyjąć należało, że skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. (MSi)