I SA/Łd 869/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA P. Kiss, Sędziowie NSA A. Świderska, P. Janicki (spr.), Protokolant A. Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2005 roku sprawy ze skargi S.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego oddala skargę I S.A./Łd 869/04 Uzasadnienie W dniu 15 listopada 2002 roku skarżąca S.K. złożyła wniosek o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego. Decyzją z dnia [...] o numerze [...] na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 lit a, art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 – 4, art. 19 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 55, poz. 1287) oraz art. 207 i art. 210 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) Urząd Skarbowy Ł.– B. ustalił warunki restrukturyzacji w postaci określenia kwoty należności objętych restrukturyzacją i wysokości opłaty restrukturyzacyjnej. Opłata restrukturyzacyjna została rozłożona na raty na mocy decyzji Urzędu Skarbowego Ł. – B. z dnia [...] o numerze [...]. W dniu [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – B. na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców oraz na podstawie art. 207 i art. 210 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa wydał decyzję o numerze [...] o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego a kwotę wpłaconej opłaty restrukturyzacyjnej zaliczył na poczet zaległości w podatku od towarów i usług. Organ powołał się na przesłanki warunkujące wydanie decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, zawarte w art. 21 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Po upływie bowiem 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, nie później niż do 30 kwietnia 2004 roku organ restrukturyzacyjny winien był wydać decyzję alternatywnie albo o zakończeniu restrukturyzacji albo o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego. Jedną z przesłanek dla zakończenia restrukturyzacji jest brak zaległości w należnościach publicznoprawnych, m. in. w podatku od towarów i usług, nieobjętych restrukturyzacją. Skarżąca nie spełniła tego warunku, ponieważ posiadała zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące luty, kwiecień, maj 1999 roku, co wynikało z decyzji organu podatkowego, utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy. W tym stanie rzeczy nie było możliwe wydanie decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, lecz koniecznym było umorzenie postępowania. Skarżąca w dniu 10 maja 2004 roku odwołała się od tej decyzji, zarzucając że w sprawie zaległości podatkowej będącej podstawą wydania decyzji wniesiono skargę do Sądu Administracyjnego, a co za tym idzie nie można stwierdzić, czy owa zaległość rzeczywiście istnieje. Na skutek odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] o numerze [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 9, art. 10 oraz art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ przytoczył stan faktyczny ustalony przez organ wydający zaskarżoną decyzję i oparł się w znacznej części na argumentacji organu pierwszej instancji akcentując równocześnie fakt, że skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, w której nie można mówić o poprawie kondycji finansowej prowadzonego przedsiębiorstwa. Skarżąca nie osiąga żadnych dochodów i nie będzie ich uzyskiwała w najbliższej przyszłości. Odnośnie zarzutu zawisłości sprawy dotyczącej spornej zaległości podatkowej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym organ zauważył, że skarga dotyczy decyzji wydanej po 1 lipca 2002 roku, a zatem nie zachodziła konieczność zawieszenia postępowania podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 2004 roku podniesiono argumentację tożsamą z tą, którą zawarto w odwołaniu. Nadto skarżąca zarzuciła brak pouczenia jej o treści art. 16 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (stanowiącego o możliwości wyłączenia należności o charakterze spornym spod postępowania restrukturyzacyjnego) oraz wskazała na swoją trudną sytuację materialną. W odpowiedzi na skargę z dnia 14 września 2004 roku Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podkreślił fakt istnienia na dzień wydawania decyzji zaległości w podatku od towarów i usług nieobjętych restrukturyzacją oraz wskazał, że w sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się skarżąca nie jest możliwa poprawa jej kondycji finansowej. W ripoście na zarzut braku odpowiedniego pouczenia organ zanegował fakt, że zaległości, co do których wniesiono skargę nie miały charakteru spornego, gdyż decyzja je określająca zapadła po 1 lipca 2002 roku, a więc w okresie nieobjętym wnioskiem. Skoro zatem skarżąca nie wskazała tych zaległości w swym wniosku z dnia 15 listopada 2002 roku, to nie mogły one uzyskać przymiotu spornych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 10 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. nr 155, poz. 1287 ze zmianami) jednym z warunków wydania decyzji stwierdzającej umorzenie należności podlegających restrukturyzacji jest brak zaległości z tytułu należności wymienionych w art. 6 cytowanej ustawy. W myśl powołanego art. 6 ust.1 ustawy restrukturyzacji podlegają należności znane na dzień 30 czerwca 2002 r. zaległości między innymi z tytułu podatków: – dochodowego od osób fizycznych, – zryczałtowanego dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, – dochodowego od osób prawnych, – od towarów i usług, – akcyzowego. Jednocześnie zaś art. 2 cytowanej ustawy zawiera wyjaśnienie szeregu pojęć, którymi ustawa ta posługuje się. I tak zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy należnościami znanymi są należności, w tym należności sporne, wynikające z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny lub z innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu, a w szczególności z zeznań, deklaracji, decyzji i postanowień. Analiza przedstawionych wyżej przepisów ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców prowadzi do uprawnionego wniosku, że należności zgłoszone we wniosku przedsiębiorcy podlegają umorzeniu w trybie art. 21 ust.1 pkt1 cytowanej ustawy tylko wówczas, gdy (obok spełnienia innych warunków przewidzianych przez ustawę) przedsiębiorca ten nie posiada zaległości z tytułu podatków wymienionych w art.6 znanych na dzień 30 czerwca 2002r. Przy tym status należności znanych, jak wskazuje treść powołanego wyżej art. 2 pkt3 ustawy mają nie tylko należności stwierdzone decyzjami podatkowymi, lecz także te, które wynikają z innych dokumentów w tym także ewidencji i rejestrów prowadzonych przez organ oraz deklaracji i zeznań składanych przez podatnika. Sformułowanie zawarte w art. 6 ust.1 pkt1 odnoszące się do przedmiotowych należności będących zaległościami w wymienionych wyżej podatkach a zawierające się w słowach "znane na dzień 30 czerwca 2002r." oznacza, że zaległości te (należności) muszą istnieć i być znane organom podatkowym w dniu 30 czerwca 2002r. Ustawa nie wymaga natomiast, aby zaległości te wynikały z decyzji. Jak wskazano organ restrukturyzacyjny jest uprawniony do ich ustalenia także na podstawie innych danych – art. 2 pkt 3 ustawy. Błędny jest zatem tym bardziej pogląd, iż decyzja w przedmiocie zaległości w podatkach musi być ostateczna lub prawomocna, aby na jej podstawie stwierdzić istnienie zaległości, o której mowa w art.6 ust.1 ustawy. Nie jest również trafne powoływanie się w skardze na treść art. 16 ustawy i zarzucanie organom podatkowym niepoinformowanie skarżącej o jego treści. Na podstawie wymienionego przepisu, na wniosek strony, należności sporne podlegają wyłączeniu z restrukturyzacji. . Zgodnie z art. 2 pkt4 cytowanej ustawy przez należności sporne rozumie należności miedzy innymi z tytułu podatków wymienionych w art.6 będące przedmiotem sporu - w przypadku, gdy: a) od decyzji dotyczącej danej należności, wydanej przed dniem 1 lipca 2002 r., wniesiono odwołanie lub skargę do sądu, b) decyzja dotycząca danej należności, wydana przed dniem 1 lipca 2002 r., jest przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, wznowienia postępowania, zmiany lub uchylenia, lub stwierdzenia jej wygaśnięcia, wszczętego na wniosek. Spornymi są, więc jedynie te należności, co do których stosowne decyzje zapadły przed dniem 1 lipca 2002r. Zatem przesłanki art. 16 nie zostały spełnione, gdyż należności obciążające skarżącą za poszczególne miesiące 1999r. nie mogą być uznane za należności sporne jako, że określające je decyzje zapadły po 1 lipca 2002r. a więc po terminie zakreślonym przez ustawę restrukturyzacyjną. Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270) należało orzec jak w sentencji.