I SA/Łd 869/06

Dnia 15 maja 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska – Nowacka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Piotr Kiss Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Arkadiusz Widawski po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 15 maja 2007 roku przy udziale --- sprawy ze skargi B. E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty targowej postanawia 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz B. E. B. kwotę 177,- (sto siedemdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy R., działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3, § 4 i art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2002 roku, Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz uchwały Rady Gminy R. Nr XVI/146/2003 z dnia 30 grudnia 2003 roku w sprawie ustalenia wysokości opłaty targowej (Dz.Urz Województwa [...] z dnia 14 lutego 2004 r. Nr 35, poz. 350) określił dla B. E. B. wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 2-10, 12-30 listopada 2004 roku w wysokości 268,80 zł. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną po rozpoznaniu odwołania strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 15 ust. 1, 2 i 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. z 2001 roku, Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz uchwały Rady Gminy R. z dnia 30 grudnia 2003 roku Nr XVI/146/2003 w sprawie ustalenia wysokości stawki opłaty targowej, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia 8 grudnia 2005 roku. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wójta Gminy R., że A jest halą używaną do targów, aukcji i wystaw w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatkach lokalnych, a zatem handel w niej prowadzony podlega opłacie targowej na podstawie art. 15 ust. 1 wskazanej ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. E. B. wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zarzuciła jej: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 1, 2 i 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez uznanie budynku, w którym skarżąca prowadziła działalność gospodarczą w wydzielonej części budynku za targowisko; 2. naruszenie prawa procesowego poprzez uchybienie przepisom Ordynacji podatkowej, w tym art. 121 § 1, art. 122-123, art. 125, art. 127, art. 139, art. 140, art. 187 §1 i § 3, art. 190, art. 191, art. 192 i art. 197. W związku z powyższymi zarzutami wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. W dniu 8 kwietnia 2007 roku do tutejszego Sądu wpłynął wniosek Samorządowego Kolegium Odwoławczego o umorzenie postępowania z uwagi na decyzję Kolegium z dnia [...] Nr [...], uwzględniającą w całości złożoną skargę. Decyzją tą uchylono zaskarżoną decyzję z dnia [...] nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] Nr [...] oraz umorzono postępowanie jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, powołując się na poglądy wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż hala, w której skarżąca prowadziła handel nie jest targowiskiem w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik B. E. B. oświadczył, iż skarżąca nie otrzymała decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylającej zaskarżoną decyzję w trybie samokontroli. Po zapoznaniu się na rozprawie z treścią tego aktu oświadczył, że cofa skargę i wnosi o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wiąże skargę. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa nie spowodowałoby również utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 60 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.