I SA/Łd 871/16

Dnia 20 grudnia 2016 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku D. A. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od opłat sądowych w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 rok p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącej – D. A. prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od opłat sądowych. D. A. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 rok. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od tej skargi w kwocie 186 zł skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. We wniosku tym skarżąca podała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jej majątek stanowi działka o pow. 818 m2, w części pod budynkiem wykorzystywana na cele działalności gospodarczej oraz budynek w budowie wykorzystywany w części na działalność gospodarczą. Ponadto posiada na książeczce oszczędnościowej 20 zł. Jej strata podatkowa za okres 09/2016 roku wynosi 25.985 zł. Z kolei z tytułu emerytury jej dochód netto wynosi 12.608,30 zł. Brak środków pieniężnych skarżąca określiła przy tym na kwotę 13.376,70 zł. Ponadto oświadczyła, że jej zobowiązania z tytułu opłaty za gaz wynoszą 691,09 zł, z tytułu zakupu programu Lex opiewają na kwotę 5.628 zł, a opłat za telefon wynoszą 63,83 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżąca odwołała się do swej sytuacji finansowej, podkreślając, że nie posiada środków na prowadzenie biura, zakup lekarstw i przesyłki. Dodała, że cały ciężar utrzymania domu, w którym zamieszkuje, należy do jej siostry. Korzysta także z owoców i warzyw uprawianych na działce należącej także do jej siostry. Pismem z dnia 7 listopada 2016 roku, które wpłynęło do Sądu w dniu 24 listopada 2016 roku, skarżąca sprecyzowała powyższy wniosek, oświadczając, że wnosi o zwolnienie od opłat sądowych. Do pisma skarżąca załączyła zaświadczenie dotyczące jej dochodów osiąganych w latach 1999-2013 i kserokopię zeznania podatkowego za 2015 rok, potwierdzającego, iż osiągnęła dochód z tytułu emerytury w wysokości 26.001,84 zł (według PIT-36) i informację o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2015 rok, wskazującą, że poniosła stratę w wysokości -8.174,88 zł (według PIT/B). Zarządzeniem z dnia 15 listopada 2016 roku starszy referendarz sądowy wezwał skarżącą do uzupełniania wniosku o dodatkowe dokumenty i oświadczenia dotyczące jej sytuacji majątkowej, w tym do udokumentowania wykazanej we wniosku straty podatkowej z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, wskazania kwoty środków przeznaczanych na utrzymanie i podstawowe opłaty eksploatacyjne wraz z podaniem ich wysokości oraz nadesłania wyciągów z posiadanych przez skarżącą rachunków bankowych za ostatnie 3 miesiące (w tym rachunku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej) - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 6 grudnia 2016 roku. W zakreślonym terminie skarżąca nie przedstawiła dodatkowych oświadczeń i dokumentów dotyczących jej sytuacji majątkowej, szczegółowo określonych w zarządzeniu z dnia 15 listopada 2016 roku. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – dalej jako: "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym, majątkowym i dochodach. Od referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sposób niebudzący wątpliwości wynika jedynie, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jej majątek stanowi działka o pow. 818 m2, w części pod budynkiem wykorzystywana na cele działalności gospodarczej oraz budynek w budowie wykorzystywany w części na działalność gospodarczą. Ponadto posiada na książeczce oszczędnościowej 20 zł. Pozostałe zaś kwestie wobec niewykonania przez skarżącą zarządzenia z dnia 15 listopada 2016 roku, w tym zwłaszcza braku udokumentowania straty podatkowej i nienadesłania wyciągów z ewentualnie posiadanych rachunków bankowych, w ocenie referendarz sądowego nie zostały przez skarżącą dostatecznie wyjaśnione. Tym samym uznać należało, iż skarżąca nie wykazała, iż znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od opłat sądowych. Jedynie zaś wykazanie spełnienia tej przesłanki obligowałoby referendarza sądowego do przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 319). Jednocześnie należy zauważyć, że skarżąca posiada majątek w postaci nieruchomości, osiąga stały dochód z tytułu emerytury, a koszty utrzymania domu, w którym zamieszkuje, ponosi jej siostra. Wykazana zatem przez skarżącą kwota dochodu osiąganego z tytułu emerytury w zestawieniu z kwotą wpisu od skargi w niniejszej sprawie (186 zł) pozwala przyjąć, że skarżąca jest w stanie ponieść te koszty sądowe bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 oraz § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. dc.