I SA/Łd 875/06

Dnia 8 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy: Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków D. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącej D. A. prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 18 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. odmówił D. A. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi D. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazano, iż skarżąca prowadzi działalność gospodarczą przynoszącą znaczne przychody, ze złożonych przez skarżącą rocznych zeznań podatkowych o wysokości osiągniętego dochodu za rok 2005 wynika, że jej dochód do opodatkowania wynosił 35.165 zł zaś w 2006 roku27.334 zł, skarżąca jest także właścicielką sporych rozmiarów majątku ruchomego i nieruchomego, a nadto posiada oszczędności w kwocie 3730,09 dolarów amerykańskich. Wskazane okoliczności w ocenie sądu świadczą o jej dobrej kondycji finansowej i nie pozwalają na przyjęcie, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2008 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił zażalenie D. A. na postanowienie z dnia 18 września 2007 roku o odmowie przyznania prawa pomocy. Wnioskami z dnia 8 marca oraz 3 października 2008 roku skarżąca zwróciła się ponownie o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym na urzędowym formularz PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach D.A. wskazała, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkuje w domu stanowiącym własność jej siostry i nie ponosi żadnych wydatków związanych z jego utrzymaniem. Dochód skarżącej z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej – doradztwa podatkowego za okres od stycznia do września 2008 roku zamknął się kwotą około 12.145 zł. Swój dochód netto z prowadzonej działalności za ten okres skarżąca określił na kwotę 5.864 zł co daje miesięcznie kwotę około 651 zł. Skarżąca jest właścicielką nieruchomości o powierzchni 828 m2 z budynkiem w budowie wykorzystywanym wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, nadto posiada oszczędności w kwocie około 3.730 dolarów amerykańskich stanowiących zabezpieczenie kredytu na działalność gospodarczą, oraz samochód osobowy marki Renault Megane Scienic rok produkcji 1997, na którym znajduje się zastaw bankowy – zabezpieczenie kredytu na działalność gospodarczą, nie posiada innego majątku. Jest osobą schorowaną, ale jej zła sytuacja materialna i nieustanna korespondencja z sądami uniemożliwia jej podjęcie prawidłowego leczenia. Ponadto wskazała na posiadane zadłużenie z tytułu podatku od nieruchomości na kwotę 10.344 zł. Z nadesłanego przez skarżącą do sprawy o sygn. akt I SA/Łd 693/06 rachunku zysków i strat za rok obrotowy 2007 oraz styczeń 2008 roku wynika, iż z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w roku 2007 osiągnęła ona zysk brutto w wysokości 18.642,91 zł, zaś jej przychody za cały rok 2007 zamknęły się kwotą 21.565,49 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej nie jest zasadny. Stosownie do przepisu art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. We wniosku o przyznanie prawa pomocy D.A. wskazała, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkuje w domu należącym do swojej siostry. I nie ponosi żadnych kosztów związanych z jego utrzymaniem. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą - doradztwo podatkowe, z której w 2007 roku osiągnęła zysk brutto w wysokości 18.642,91 zł, zaś jej przychody za cały rok 2007 zamknęły się kwotą 21.565,49 zł, dochód skarżącej za okres od stycznia do września 2008 roku zamknął się kwotą około 12.145 zł. Skarżąca jest właścicielką nieruchomości o powierzchni 828 m2 z budynkiem w budowie wykorzystywanym wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, nadto posiada oszczędności w kwocie około 3.730dolarów amerykańskich oraz samochód osobowy marki Renault Megane Scienic rok produkcji 1997, nie posiada innego majątku. Uwzględniając powyższe oraz treść art. 245 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uznać, że D. A. nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Sąd nie przychylił się do wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym mając na uwadze, iż obowiązkiem strony jest partycypacja w kosztach postępowania, nawet jeżeli miałoby to nastąpić z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a obowiązkiem strony jest poczynienie oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, z której osiąga stałe dochody, posiada znacznej wartości majątek nieruchomy, samochód oraz oszczędności, zamieszkuje w domu należącym do siostry nie partycypując w kosztach jego utrzymania, uwzględniając powyższe oraz wysokość obciążeń, jakie musi ponieść w tym postępowaniu (wpis od skargi kasacyjnej 100 zł) należało uznać, że D. A. nie wykazała, spełnienia przesłanek uzasadniających przyznanie jej prawa pomocy w żądanym zakresie. Wskazać należy, iż obecny wniosek o przyznanie prawa pomocy jest kolejnym wnioskiem skarżącej w tym postępowaniu. Prawomocnym postanowieniem z dnia 11 stycznia 2008 roku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie D. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 18 września 2007 roku o odmowie przyznania prawa pomocy, a sytuacja majątkowa skarżącej będąca obecnie przedmiotem oceny nie uległa zmianie w sposób uzasadniający zmianę stanowiska zajętego w postanowieniu z dnia 18 września 2007 roku i przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. M.K.