I SA/Łd 878/07

Dnia 17 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy naliczenia oprocentowania od kwoty nadpłaty podatku dochodowego p o s t a n a w i a : oddalić wniosek. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – Ś. z dnia [...] nr [...] w całości i jednocześnie odmówił W. S. naliczenia oprocentowania od kwoty nadpłaty stwierdzonej decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – Ś. z dnia [...] nr [...] w wysokości 5.177,00 zł. Powyższą decyzję doręczoną za zwrotnym potwierdzeniem odbioru strona otrzymała w dniu 1 czerwca 2007 roku. W dniu 3 lipca 2007 roku za pośrednictwem organu administracji skarżący – W. S. wniósł na powyższą decyzję skargę skierowaną do sądu administracyjnego. Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę W. S. jako wniesioną po upływie ustawowego terminu. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 września 2007 r. W dniu 20 listopada 2007 r. pełnomocnik skarżącego złożył do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że bezspornym jest, iż skarżący nie wniósł skargi w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu zaskarżonej decyzji. Nie dokonał on jednak tej czynności bez swojej winy. Jest on bowiem osobą schorowaną, w podeszłym wieku, a z załączonego zaświadczenia lekarskiego wynika, iż stan jego zdrowia w okresach zaostrzenia choroby wymaga pozostania w domu. Skarżący podnosi, iż stan taki utrzymywał się nie tylko w okresie 30 dni, w którym winien był wnieść skargę, ale trwał przez dłuższy okres aż do dnia udzielenia pełnomocnictwa pełnomocnikowi z urzędu. Dodaje również, że składając skargę nie wiedział, iż składa ją po terminie jak również, iż nie został pouczony, że przysługuje mu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Do wniosku o przywrócenie terminu załączono skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] oraz zaświadczenie lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przywrócenie terminu przez sąd następuje, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z wnioskiem o przywrócenie terminu strona występuje w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym winna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Brak winy należy rozpatrywać jako dopełnienie przez stronę obowiązku dołożenia staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie przesłanki braku winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdej osoby należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z 4 października 2000 roku sygn. akt I SA/Gd 560/00, Lex nr 46437; postanowienie NSA z 2 października 2002 roku, sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002/23/1059). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi można zaliczyć np. nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. W wypadku, gdy strona korzysta z pomocy innych osób (w szczególności profesjonalnego pełnomocnika), przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze, że zaniedbania tych osób nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu (por. postanowienie SN z 15 marca 2000 roku, sygn. akt II CKN 554/00, Lex nr 51986; postanowienie NSA z 10 maja 2004 roku, sygn. akt FZ 7/04, niepublikowane). Powyższy wywód miał na celu udowodnienie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności uzasadniających możliwość przywrócenia uchybionego terminu. Sąd uznał, iż wskazane w uzasadnieniu wniosku argumenty przytoczone przez stronę skarżącą nie wykazują braku jej winy. W omawianej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony został dopiero po upływie czterech miesięcy od momentu wpływu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu strona skarżąca wskazała, że jest osobą schorowaną, w podeszłym wieku, a z załączonego zaświadczenia lekarskiego wynika, iż stan jej zdrowia w okresach zaostrzenia choroby wymaga pozostania w domu. Sąd uznał jednak, że nie są przekonujące twierdzenia zawarte przez pełnomocnika skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podniósł on bowiem również, że skarżący nie dokonał tej czynności bez swojej winy, gdyż zaostrzony zły stan jego zdrowia, utrzymywał się nie tylko w okresie 30 dni, w którym winien był wnieść skargę, ale trwał przez dłuższy okres aż do dnia udzielenia pełnomocnictwa pełnomocnikowi z urzędu. Należy natomiast jednoznacznie stwierdzić, że w dniu 13 września 2007 r., czyli jeden dzień po doręczeniu skarżącemu postanowienia Sądu z dnia 30 sierpnia 2007 r. odrzucającego skargę, złożył on osobiście w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, co wynika wprost z zamieszczonej na wniosku prezentaty. Fakt ten oznacza, że w okresie tym choroba nie uniemożliwiła mu wyjścia z domu w celu dokonania tejże czynności. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, co wskazuje na obowiązek dołożenia przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Skoro skarżący mógł osobiście złożyć wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, mógł również wcześniej dokonać czynności w celu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Z przedstawionego zaświadczenia lekarskiego nie wynika, by w okresie czerwca i lipca 2007 r. stan zdrowia skarżącego pogorszył się w stopniu uniemożliwiającym mu wyjście z domu i złożenie skargi oraz innych pism procesowych. W przedmiotowej sprawie doszło zatem do zaniedbania ze strony skarżącego. Z powyższych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. A.B.