I SA/Łd 88/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki(spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: St. sekretarz sądowy Alina Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej utrzymującej w mocy decyzję określającą wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości oddala skargę. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z [...] października 2012 r. określił H. G. wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodu uzyskanego ze sprzedaży zabudowanej nieruchomości przed upływem pięciu lat od daty nabycia. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., decyzją z [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy ową decyzję. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z 27 sierpnia 2014 r., w sprawie o sygn.. akt I SA/Łd 624/13, oddalił skargę H.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] marca 2013 r., uznając prawidłowość ustaleń organów podatkowych. Pismem z 7 czerwca 2017 r. H. G. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] marca 2013 r., wskazując jako podstawę złożonego wniosku art. 240 § 1 pkt 2 o.p. Organ stwierdził, iż argumentacja strony nie wypełnia przesłanek wynikających z art. 240 § 1 pkt 2 o.p. i postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej w/w decyzją ostateczną, a następnie decyzją z [...] r. odmówił uchylenia decyzji z [...] marca 2013 r. Wskutek odwołania H.G. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, zaskarżoną decyzją z [...] r. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zarówno w uzasadnieniu odwołania jak i w pierwotnym wniosku o wznowienie postępowania H.G. podnosi m.in., iż cyt. "Przestępstwo Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (...) spreparowanie podstawy prawnej w decyzji z [...].10.2012 r. (...) stanowi o łamaniu prawa i Ordynacji podatkowej. Decyzja jest przestępstwem (...) ponieważ do dziś trwają postępowania związane z tą decyzją. Nie zostało stwierdzone wygaśnięcie decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...].03.2013 r. (...)". Zatem organ zaznaczył, iż wniosek strony złożony został na podstawie art. 240 § 1 pkt 2 o.p. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej powyższy zarzut o spreparowaniu podstawy prawnej jest bezpodstawny bowiem strona nie przestawiła żadnych dowodów, na podstawie których wydano decyzję w sprawie zainicjonowanej wnioskiem. Nie przedstawiła ani orzeczenia sądowego stwierdzającego, że określony dokument był sfałszowany, ani orzeczenia sądowego stwierdzającego popełnienie przestępstwa. Ponadto organ w wyniku analizy akt sprawy nie dopatrzył się także oczywistości rzekomo popełnionego przestępstwa, czy też sfałszowania dowodu (podstawy prawnej decyzji). W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zasadnie odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej z [...] marca 2013 r. z uwagi na to, iż przedstawione we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności nie wypełniły przesłanek z art. 240 § 1 pkt 2 o.p. ani też żadnej z pozostałych podstaw uzasadniających weryfikację dotychczasowego rozstrzygnięcia sprawy. W skardze na powyższą decyzję H. G. podtrzymała dotychczasowe zarzuty. Wskazała, iż decyzja z [...] października 2012 r. nie zawiera podstawy prawnej, która została "spreparowana". Podważyła zasadność powołania biegłego oraz wiarygodność świadków. Dodała, że w/w decyzja została wydana z naruszenie zasad postępowania. Swoje stanowisko podtrzymała w piśmie procesowym datowanym na 19 marca 2018 r., złożonym na rozprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W myśl art. 240 § 1 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132; 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; 9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 11) orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji. W swym wniosku o wznowienie postępowania z 7 czerwca 2017r. skarżąca jako podstawę swego żądania podała art. 240 § 1 punkt 2 o.p. W judykaturze utrwalony jest pogląd, że nie można stosować art. 240 § 1 pkt 2 o.p., jeżeli przestępstwo, o którym w przepisie tym mowa, nie zostało stwierdzone we właściwym w tym zakresie postępowaniu karnym. Organy podatkowe i sądy administracyjne nie zastępują organów postępowania karnego w ustalaniu dokonania, sprawstwa i winy przestępstwa (wyrok NSA z 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 997/10). Skarżąca nie wskazała jednak w przedmiotowym wniosku orzeczenia sądu karnego stwierdzającego popełnienie przestępstwa przy wydawaniu decyzji wymiarowej. Nie wskazała także orzeczenia, które potwierdziłoby stawiana przez nią tezę, że dowód w postaci opinii biegłego przeprowadzony w postępowaniu wymiarowym został sfałszowany. W ocenie sądu pierwszej instancji przestępstwo, o którym mowa w cytowanym przepisie, musi być stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądowym nie zaś wynikać z przekonania strony, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. W tej sytuacji możliwość zastosowania art. 240 § 1 punkt 2 o.p. jest wyłączona. Brak jest również podstaw by uznać, iż spełniona jest którakolwiek z pozostałych wymienionych w art. 240 § 1 o.p. przesłanek wznowienia postępowania. Skarżąca w istocie kwestionuje rozstrzygnięcie zawarte w decyzji wymiarowej, i chciałaby doprowadzić do ponownego rozpoznania tej sprawy. Wynika to wyraźnie ze skargi, gdzie skarżąca powołuje się na konkretne wnioski dowodowe. Odpierając te zarzuty organ wskazuje zasadnie, że decyzja wymiarowa, której wzruszenie jest celem skarżącej była przedmiotem kontroli WSA w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 624/13, oddalił skargę podatniczki. Z powyższych względów sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji. dcz