I SA/Łd 88/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Sędzia WSA Tomasz Furmanek, Protokolant Specjalista Dominika Borowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi T.Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 grudnia 2025 r. nr 0111-KDIB2-1.4010.403.2025.2.AS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. T. spółka akcyjna wniosła skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 5 grudnia 2025 r. uznająca za nieprawidłowe stanowisko Spółki w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych dotyczącego ustalenia właściwej stawki ryczałtu od wynagrodzenia z tytułu dobrowolnego umorzenia akcji, w sytuacji wypłaty zysku wypracowanego w okresie opodatkowania ryczałtem, kiedy podjęcie uchwały w tym przedmiocie oraz sama wypłata wynagrodzenia nastąpią już w okresie po zakończeniu opodatkowania ryczałtem. Z opisu stanu faktycznego dotyczącego zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji wynika, że Wnioskodawca jest polską spółką kapitałową z siedzibą i miejscem zarządu w Polsce opodatkowaną w Polsce podatkiem dochodowym od osób prawnych na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego. Spółka prowadzi działalność m.in. w zakresie działalności usługowej, związanej z przygotowywaniem do druku. Spółka powstała z przekształcenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ("Spółka przekształcana"), która historycznie była opodatkowana w modelu ryczałtu od dochodów spółek na zasadach określonych w rozdziale 6b ustawy o CIT ("Ryczałt"). W okresie opodatkowania w modelu Ryczałtu Spółka przekształcana wygenerowała zyski ("Stare zyski"), które nie zostały wypłacone w okresie opodatkowania w tym modelu, a znajdują się na kapitałach własnych Wnioskodawcy. Wnioskodawca jest następcą prawnym i sukcesorem podatkowym Spółki przekształcanej, zgodnie z postanowieniami art. 93a § 1 pkt Ordynacji podatkowej. Stosownie do treści art. 28d ust. 2 ustawy o CIT Wnioskodawca prowadzi ewidencję rachunkową, która pozwala zidentyfikować zysk wypracowany w okresie opodatkowania w modelu Ryczałtu znajdujący się na jej kapitałach. Aktualnie Spółka spełnia kryteria uznania za małego podatnika w rozumieniu art. 4a pkt 10 ustawy o CIT. W przyszłości Spółka dokona umorzenia dobrowolnego akcji za wynagrodzeniem. Wynagrodzenie zastanie sfinansowane ze Starych zysków. Data podjęcia uchwały o dobrowolnym umorzeniu akcji za wynagrodzeniem oraz faktyczna wypłata wynagrodzenia mogą nastąpić w różnych datach. Tym samym może dojść do sytuacji, że uchwała o dobrowolnym umorzeniu akcji zostanie podjęta w okresie, kiedy Spółka będzie spełniała warunki bycia małym podatnikiem w rozumieniu art. 4a pkt 10 ustawy o CIT, a wynagrodzenie zostanie wypłacone, kiedy Spółka nie spełnia już warunków tycia małym podatnikiem. W piśmie z 6 października 2025 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku Spółka wyjaśniła, że: zgodnie z przepisami kodeksu spółek handlowych przekształcenie zostało dokonane w dniu wpisu spółki przekształconej do KRS, tj. 3 października 2024 r. Spółka nie złożyła informacji o rezygnacji z opodatkowania ryczałtem. Wniosek o wydanie interpretacji dotyczy skutków podatkowych zdarzenia przyszłego, tj. wypłaty wynagrodzenia po zakończeniu opodatkowania w modelu ryczałtu, które dopiero nastąpi w przyszłości. Rok podatkowy Spółki obejmuje okres od 1 listopada do 31 października roku następnego. Ostatecznie, po uzupełnieniu wniosku Spółka sformułowała następujące pytanie: Jaką stawkę podatku Ryczałtu ma zastosować Spółka w sytuacji wypłaty Starego zysku wypracowanego w okresie opodatkowania Ryczałtem tytułem wynagrodzenia z tytułu dobrowolnego umorzenia akcji, w sytuacji, kiedy podjęcie uchwały w tym przedmiocie oraz sama wypłata wynagrodzenia nastąpią już w okresie po zakończeniu opodatkowania w tym reżimie? Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka powinna zastosować stawkę Ryczałtu właściwą dla swojego statusu jako małego podatnika dla roku podatkowego, w którym zostanie podjęta uchwała w przedmiocie przeznaczenia Starego zysku na wypłatę wynagrodzenia z tytułu dobrowolnego umorzenia akcji. Kluczowy z punktu widzenia opodatkowania wynagrodzenia sfinansowanego ze Starego zysku będzie moment rozdysponowania tym zyskiem, a więc data podjęcia stosownej uchwały w przedmiocie umorzenia akcji za wynagrodzeniem sfinansowanego ze Starego zysku. W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku przeznaczenia Starego zysku do wypłaty tytułem wynagrodzenia za umarzane akcje Spółki w okresie po zakończeniu opodatkowania w modelu Ryczałtu moment istotny dla oceny spełnienia kryterium tzw. małego podatnika należy ustalić na analogicznych zasadach, jak w przypadku przeznaczenia do wypłaty zysku w okresie opodatkowania w tym modelu. Spółka podkreśliła, że stanowisko takie jest prezentowane w praktyce interpretacyjnej DKIS w odniesieniu do analogicznych stanów faktycznych, jako przykład podając interpretacje: - z 27 października 2022 r., 0111-KDIB1-2.4010.569.2022.3.AK - z 14 grudnia 2022 r., 0114-KDIP2-2.4010.186.2022.4.RK - z 25 kwietnia 2023 r., 0114-KDIP2-1.4010.82.2023.2.OK - z 26 kwietnia 2024 r., 0114-KDIP2-2.4010.104.2024.2.KW - z 23 kwietnia 2025 r., 0114-KDIP2-2.4010.62.2025.3.ASK. Zdaniem Spółki w przypadku, gdy w roku poprzedzającym rok podjęcia uchwały wartość przychodu ze sprzedaży Spółki (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczy w tym czasie wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro, Spółka będzie uprawniona do zastosowania 10% stawki podatku zgodnie z art. 28o ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Analogicznie należy ocenić skutki podatkowe wypłaty wynagrodzenia za umarzane akcje sfinansowane ze Starego zysku w okresie już po zakończeniu modelu opodatkowania Ryczałtem. W tym zakresie ustawodawca odsyła bowiem do pojęcia "rozdysponowania w jakiejkolwiek formie". Niewątpliwie natomiast momentem rozdysponowania jest data podjęcia uchwały, na mocy której Stary zysk zostanie przeznaczony do wypłaty tytułem wynagrodzenia za umarzane akcje. W ocenie Wnioskodawcy w związku z wypłatą wynagrodzenia za umorzenie akcji sfinansowanego ze Starych zysków Spółka powinna stosować stawki ryczałtu adekwatne do jej statusu jako małego podatnika, bądź dużego podatnika w okresie rozdysponowania tym zyskiem - co nastąpi w dacie przeznaczenia Starego zysku do wypłaty pod takich tytułem, a więc w dacie podjęcia uchwały przedmiocie dobrowolnego umorzenia akcji. Powyższe wynika wprost z brzmienia art. 28t ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, zgodnie z którym Ryczałt należy zapłacić w takiej sytuacji - do końca trzeciego miesiąca roku podatkowego następującego po roku, w którym dokonano w całości lub w części wypłaty tego dochodu lub rozdysponowano nim w jakiejkolwiek innej formie. Kluczowym momentem determinującym status Spółki jako małego podatnika dla celów określenia stawki Ryczałtu będzie więc moment rozdysponowania dochodem z tytułu zysku netto. Momentem rozdysponowania zdefiniowanym w ustawie o CIT jako przeznaczenie do wypłaty tytułem wynagrodzenia za umarzane akcje będzie data podjęcia uchwały w przedmiocie przeznaczenia Starego zysku na wypłatę wynagrodzenia z tytułu dobrowolnego umorzenia akcji. W tym momencie powstanie bowiem obowiązek zapłaty Ryczałtu od rozdysponowanego dochodu z tytułu zysku netto. W interpretacji indywidualnej z 5 grudnia 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, w świetle obowiązującego stanu prawnego, że stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu swego stanowiska organ wskazał, że z art. 28m ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT wynika, że w przypadku podatnika, który zakończył opodatkowanie ryczałtem, opodatkowaniu podlega dochód odpowiadający sumie zysków netto osiągniętych w każdym roku podatkowym stosowania opodatkowania ryczałtem w części, w jakiej te zyski nie były zyskami podzielonymi lub nie zostały przeznaczone na pokrycie straty (dochód z tytułu zysku netto). Dochód, o którym mowa w art. 28m ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT, podatnik ustala w momencie zakończenia opodatkowania ryczałtem i wykazuje ten dochód w deklaracji, o której mowa w art. 28r ust. 1 ustawy o CIT, składanej za ostatni rok opodatkowania ryczałtem. W powyższej deklaracji podatnik wskazuje także sposób zapłaty należnego podatku od dochodu z tytułu zysku netto. Z wyżej przywołanych przepisów wynika, że podatnik może zapłacić ryczałt: jednorazowo po zakończeniu opodatkowania CIT estońskim (art. 28t ust. 2) albo dopiero po wypłacie zysku netto lub rozdysponowaniu w jakiejkolwiek formie. Powyższe przepisy rozstrzygają jednak tylko termin zapłaty. Przyjęty przez podatnika sposób zapłaty należnego podatku od dochodu z tytułu zysku netto nie wpływa na wysokość dochodu z tytułu zysku netto oraz należnego podatku. Dochód z tytułu zysku netto, niezależnie od przyjętego przez podatnika sposobu jego zapłaty, ustalany jest w momencie zakończenia opodatkowania ryczałtem. Dochód ten podlega więc opodatkowaniu według stawki, o której mowa w art. 28o ustawy o CIT, właściwej w momencie ustalania dochodu z tytułu zysku netto, tj. w ostatnim roku opodatkowania ryczałtem, niezależnie od: okresu, za który był wypłacany zysk; statusu w roku podjęcia uchwały; statusu w momencie wypłaty. Zatem w przypadku, gdy Wnioskodawca dokona dobrowolnego umorzenia akcji za wynagrodzeniem, rozdysponowując zysk netto uzyskany przez spółkę z o.o. z przekształcenia której powstała Spółka, wypracowany w okresie opodatkowania tej spółki estońskim CIT, jako następca prawny tej spółki (który przed podjęciem uchwały o rozdysponowaniu ww. zysku także był opodatkowany CIT estońskim), winna zastosować stawkę ryczałtu adekwatną do posiadanego statusu małego podatnika, bądź dużego podatnika, która obowiązywać będzie Wnioskodawcę w ostatnim roku opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek. Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy organ uznał za nieprawidłowe. W skardze do sądu administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie w całości interpretacji DKIS z 5 grudnia 2025 r., podnosząc zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: art. 28o ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 28t ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 28m ust. 1 pkt 5, art. 28n ust. 1 pkt 4 i art. 28c pkt 5 ustawy z dnia z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 21. poz. 86 ze zm.; dalej: "ustawa o CIT") poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w przypadku rozdysponowania zysku netto wypracowanego w okresie opodatkowania w modelu ryczałtu od dochodu spółek (dalej także: "estoński CIT" lub "ryczałt") przez podatnika, który już zakończył opodatkowanie w tej formie, istotna dla ustalenia właściwej stawki ryczałtu od rozdysponowanego dochodu z tytułu zysku netto jest data zakończenia opodatkowania w modelu estońskiego CIT, a tym samym taki dochód podlega opodatkowaniu według stawki ryczałtu właściwej z uwagi na status podatnika w ostatnim roku opodatkowania ryczałtem, podczas gdy, zdaniem Skarżącej: prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, że status podatnika na ostatni dzień opodatkowania w modelu ryczałtu ma znaczenie tylko w przypadku skorzystania z opcji zapłaty ryczałtu od dochodu z tytułu zysku netto jednorazowo, tj. w momencie zakończenia opodatkowania w tej formie - na podstawie art. 28t ust. 2 ustawy o CIT - tylko w tej sytuacji przepisy referują do kwoty odpowiadającej ryczałtowi należnemu od dochodu z tytułu zysku netto. Natomiast w pozostałych przypadkach ryczałt wskazany w art. 28t ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT ma być "ryczałtem od rozdysponowanego dochodu z tytułu zysku netto". Z literalnej treści ww. przepisów, w szczególności art. 28t ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT wynika wprost, że jest to ryczałt od "rozdysponowanego dochodu z tytułu zysku netto", dla ustawodawcy istotny jest moment "dokonania w całości lub części wypłaty dochodu" lub "rozdysponowania nim w jakiejkolwiek formie". Prawidłowa wykładnia art. 28m ust. 1 pkt 5 oraz art. 28n ust. 1 pkt 4 tej ustawy także prowadzi do wniosku, że w takiej sytuacji podstawą opodatkowania jest dochód z tytułu zysku netto, ale tylko w części rozdysponowanej, a więc spełniającej definicję z art. 28c pkt 5 tej ustawy. Prawidłowa wykładnia ww. przepisów prawa materialnego prowadzi więc do wniosku, że zobowiązanie od rozdysponowanego dochodu z tytułu zysku netto (w przypadku braku zaistnienia sytuacji wyjątkowych wskazanych w art. 28t ust. 2 i art. 28t ust. 3 ustawy o CIT) powstaje w dacie przeznaczenia do dystrybucji zysku netto z okresu opodatkowania ryczałtem i wtedy też rozpoczyna swój bieg termin do zapłaty ryczałtu. Dopiero wtedy znana jest wysokość dochodu do opodatkowana - jest to wartość przeznaczona do dystrybucji. W sprawie datą istotną dla ustalenia statusu podatnika i właściwej stawki ryczałtu będzie więc data podjęcia uchwały o umorzeniu akcji za wynagrodzeniem sfinansowanym zyskiem wypracowanym w modelu ryczałtu. Jest to "data rozdysponowania dochodem" w rozumieniu art. 28t ust. 1 pkt 2 oraz art. 28c pkt 5 ustawy o CIT. Podstawą opodatkowania będzie natomiast tylko ta część dochodu z tytułu zysku netto osiągnięta w okresie opodatkowania ryczałtem, która została przeznaczona w tej uchwale na wypłatę wynagrodzenia za umarzane akcje. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje; Skarga jest uzasadniona. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024r., poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania. Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.). Kontrola zaskarżonej interpretacji indywidualnej, we wskazanych wyżej granicach prowadzi do wniosku, że interpretacja ta narusza przepisy prawa materialnego w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Kwestią sporna w rozpoznawanej sprawie dotyczy zagadnienia, jaką stawkę ryczałtu ma zastosować spółka w sytuacji wypłaty zysku wypracowanego przez nią w okresie opodatkowania Ryczałtem tytułem wynagrodzenia z dobrowolnego umorzenia akcji, w sytuacji, gdy zarówno samo podjęcie uchwały, jak też wypłata wynagrodzenia nastąpią w okresie po zakończeniu opodatkowania w tym reżimie, na podstawie ustawy o CIT. Zdaniem Spółki kluczowy z punktu widzenia opodatkowania wynagrodzenia sfinansowanego ze Starego zysku będzie moment jego rozdysponowania w rozumieniu art. 28t ust. 1 pkt 2 oraz art. 28c pkt 5 ustawy o CIT, a więc data podjęcia stosownej uchwały w przedmiocie umorzenia akcji za wynagrodzeniem, sfinansowanego ze Starego zysku. Organ interpretacyjny z kolei stoi na stanowisku, odwołując się do brzmienia art. 28m ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT, że dochód o którym mowa w tym przepisie podatnik ustala w momencie zakończenia opodatkowania ryczałtem i wykazuje w deklaracji, o której mowa w art. 28r ust. 1 ustawy o CIT, składanej za ostatni rok opodatkowania ryczałtem. Organ podkreśla także, że niezależnie od przyjętego przez podatnika sposobu zapłaty dochodu z tytułu zysku netto ustalany jest on w momencie zakończenia opodatkowania ryczałtem, tj. w ostatnim roku opodatkowania ryczałtem. W konsekwencji Spółka skarżąca, powstała z przekształconej sp. z o.o. gdy dokona dobrowolnego umorzenia akcji za wynagrodzeniem, rozdysponowując zysk netto wypracowany w okresie opodatkowania estońskim CIT, jako następca prawny, winna zastosować stawkę ryczałtu adekwatną do posiadania statusu małego lub dużego podatnika, która obowiązywać będzie w ostatnim roku opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek. W ocenie Sądu rację w powstałym sporze należy przyznać stronie skarżącej. W szczególności, Sąd podzielając w całości i przyjmując za własne stanowisko wyrażone w wyrokach : WSA w Krakowie z 11 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Kr 373/25 oraz z 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Kr 158/25, a także WSA w Gliwicach z 20 stycznia 2026 r., sygn. akt I SA/Gl 654/25 stoi na stanowisku, że literalne brzmienie art. 28t ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT wskazuje, iż podstawę opodatkowania stanowi dochód z tytułu podzielonego zysku ustalonego w roku, w którym dokonano w całości lub w części wypłaty tego dochodu lub rozdysponowano nim w jakiejkolwiek innej formie, czyli w rozpoznawanej sprawie podjęto uchwałę o podziale zysku. Konkluzję powyższą potwierdza powiązanie tego przepisu z przywołanymi w interpretacji przepisami towarzyszącymi. Podstawę opodatkowania ryczałtem z tytułu podzielonego zysku podatnik ma zatem obowiązek ustalić w roku podatkowym, w którym podjęto uchwałę o podziale zysku, na podstawie której zysk przeznaczono do wypłaty udziałowcom. Jeśli zatem podstawę opodatkowania ryczałtem stanowi suma dochodu z tytułu podzielonego zysku i dochodu z tytułu zysku przeznaczonego na pokrycie strat, ustalona w roku podatkowym, w którym podjęto uchwałę o podziale lub pokryciu wyniku finansowego netto, to termin powstania zobowiązania podatkowego z tytułu tych dochodów związany jest z datą podjęcia uchwały o podziale lub pokryciu wyniku finansowego netto. Skarżąca trafnie zatem podnosi, że ustawodawca odnosi się do roku podatkowego podjęcia uchwały o podziale zysku, nie zaś do daty (roku) wypłaty dywidendy. Jeśli tak, to istotnie wypłacając dywidendę (zysk z danego roku) wiodąca dla ustalenia właściwej stawki podatku jest data (rok podatkowy) podjęcia uchwały w sprawie podziału wyniku finansowego netto, nie zaś data faktycznej wypłaty tego zysku ani rok, za który jest wypłacany. Biorąc powyższe pod uwagę za uprawnione należy uznać stanowisko strony skarżącej, z którego wynika, że do podstawy opodatkowania ustalonej w roku podjęcia uchwały winna być zastosowana stawka podatku obowiązująca w tym właśnie roku (roku podjęcia uchwały), która zgodnie z treścią art. 28o ust. 1 zależna jest od statusu podatnika, co nastąpi z momentem przeznaczenia Starego zysku do wypłaty pod takim tytułem a zatem w dacie podjęcia uchwały w przedmiocie dobrowolnego umorzenia akcji, co wprost wynika z treści art. 28t ust. 1 ustawy o CIT. W konsekwencji należy uznać, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, tj. art. 28o ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 28t ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 28m ust. 1 pkt 5, art. 28n ust. 1 pkt 4 i art. 28c pkt 5 ustawy o CIT. Przy ponownym wydaniu interpretacji indywidualnej organ uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym wyroku. Tym samym, uznając za zasadne podniesione w skardze zarzuty, Sąd na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w punkcie 2 sentencji wyroku. Zasądzoną z tego tytułu łączną kwotę 697 zł stanowią: uiszczony wpis od skargi - 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł. Ake.