I SA/Łd 89/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. S. K. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. ustalającą mu wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Pismem z dnia 23 marca 2015 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że od 1 marca 2015 Urząd Skarbowy w Z. przystąpi do egzekwowania należności wynikającej z zakwestionowanej decyzji. Wobec przychodów z tytułu świadczeń emerytalnych w wysokości ok. 2000 zł, jakie otrzymuje w sumie skarżący wraz z żoną i rosnących kosztów leczenia, skarżący nie ma żadnych oszczędności, żeby jednorazowo zapłacić Urzędowi rzekomo zaległy podatek i spokojnie czekać, aż Sąd rozstrzygnie sprawę. Wskazana egzekucja doprowadzi do konieczności rezygnacji z części leczenia, czego skutki będą nieodwracalne i będą godziły bezpośrednio w zdrowie skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a, wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty. Powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., w sprawie o sygn. akt FZ 496/04, www.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie podkreślić należy, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Podkreślić bowiem trzeba, że określone w decyzji zobowiązanie należy do kategorii zobowiązań publicznoprawnych, co tym samym powoduje, że nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty. Tym samym na podstawie twierdzeń zawartych w uzasadnieniu wniosku nie można stwierdzić, czy istotnie wszczęcie postępowania egzekucyjnego pozbawi skarżącego możliwości normalnej, codziennej egzystencji. Co istotne ustawodawca w art. 8-10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyłącza spod egzekucji składniki majątkowe, w tym środki na utrzymanie, gwarantując tym samym zobowiązanym i członkom ich rodzin minimum egzystencji, obejmującej tzw. koszyk produktów i usług zapewniających człowiekowi jego normalne potrzeby biologiczne i społeczne. Biorąc pod uwagę powyższe, należało zatem uznać, że skarżący nie wykazał dostatecznie, iż w niniejszej sprawie występowały przesłanki do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dla porządku należy dodać, iż wprawdzie postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2015 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości, to jednak należy zauważyć, iż przesłanki przyznania prawa pomocy nie są tożsame z przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wiosek o przyznanie prawa pomocy podlega bowiem ocenie w kontekście spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a., zaś wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu uzasadniać mogą konkretne okoliczności będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., a nie sama aktualna sytuacja majątkowa, w której znajduje się strona. Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a orzekł jak w postanowieniu. Ake.