I SA/Łd 899/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA J. Brolik (spr.), Sędziowie NSA P. Janicki, A. Świderska, Protokolant A.Grosińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi W. K., I. K. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie wymiaru opłaty skarbowej oddala skargę. I S.A./Łd 899/03 UZASADNIENIE W dniu [...] została zgłoszona w Urzędzie Skarbowym w R. umowa najmu z dnia [...] zawarta pomiędzy s. c. A W.I. K. /najemca/, a panią P. G./wynajmujący/, której przedmiotem był lokal położony w R. przy ul. B /k. 2/. Umowa ta została zawarta na okres od [...] do [...] Urząd Skarbowy w R. decyzją z dnia [...] Nr [...] określił od w/w umowy opłatę skarbową w wysokości [...] /k.2/. W dniu [...] została zgłoszona w Urzędzie Skarbowym w R. umowa z dnia [...] zawarta pomiędzy s. c. A W.I. K. /najemca/, a panią P. G. /wynajmujący/, której przedmiotem był również lokal położony w R. przy ul. B /k. 3/. Umowa ta została zawarta za okres od [...] do [...]. Urząd Skarbowy decyzją z dnia [...] Nr [...] określił opłatę skarbową w wysokości [...]/k. 3/. Wnioskiem z dnia [...], uzupełnionym pismem z dnia [...], strona skarżącą wystąpiła do Urzędu Skarbowego w R. o wznowienie postępowania podatkowego i uchylenie decyzji tego Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 240 § l punkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż, jej zdaniem, wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne nie znane temu Urzędowi. Urząd Skarbowy postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wznowił postępowanie podatkowe dotyczące wymiaru opłaty skarbowej decyzją z dnia [...] Nr [...]. Następnie, decyzją z dnia [...] Nr [...], odmówił uchylenia decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...]. Od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] złożone zostało odwołanie z dnia [...]. Izba Skarbowa w Ł. - Ośrodek Zamiejscowy w P., decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymała w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Od decyzji tej skarżący wnieśli skargę do sądu administracyjnego. Zarzuty zawarte w skardze. - umowa najmu z dnia [...] i umowa najmu z dnia [...] obejmowała ten sam okres tj. [...] i opłata za ten okres została pobrana dwukrotnie. Fakt ten jest nową okolicznością nie znaną Urzędowi Skarbowemu i stanowi przesłankę do wznowienia postępowania określoną w art. 240 § l punkt 5 Ordynacji podatkowe, - posiadanie przez Urząd Skarbowy w R. obu ww. umów najmu nie oznacza, że przy wydawania decyzji z dnia [...] Nr [...] Urząd Skarbowy ten znał wszystkie okoliczności w sprawie określenia opłaty skarbowej. Zdaniem organów podatkowych. Zgodnie z art. 240 § l punkt 5 Ordynacji podatkowej, wznowienie postępowania następuje, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9.04.2001 r. Sygn. akt V SA 1831/00 (opublikowanym w Systemie Informacji Prawnej "Lex" poz. 51329) zajął stanowisko, że "nowe dowody to takie dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował (obojętnie z jakich przyczyn). Jeżeli jednak, dowody te były, a organ orzekający ich nie zbadał, to nie można takich dowodów w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania uważać za nowe, choćby organ w postępowaniu poprzednim z dowodami tymi się nie zapoznał albo niewłaściwie je ocenił ". Urząd Skarbowy, prowadząc postępowanie podatkowe, znał dowody w sprawie określenia opłaty skarbowej od umów najmu tj. dysponował obiema zawartymi umowami i oceniając te dowody, pobrał opłatę skarbową od obu umów. Podnoszony przez stronę fakt pobrania dwa razy opłaty skarbowej od umowy najmu za ten sam okres, stanowi interpretację stanu faktycznego znanego organowi podatkowemu, a nie jest nowym dowodem w sprawie. W związku z tym w niniejszej sprawie, nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne nie znane organom podatkowym, które mogą być podstawą do uchylenia decyzji Urzędu w R. z dnia [...] Nr [...]. W skardze podnosi się, że posiadanie przez Urząd Skarbowy umowy najmu z dnia [...] nie oznacza, że Urząd ten dysponował nią przy wydawaniu decyzji z dnia [...] Nr [...] dotyczącej opłaty skarbowej od umowy najmu z dnia [...]. W niniejszej sprawie, do Urzędu Skarbowego w R. wpłynęła umowa najmu z dnia [...]. Urząd ten po zapoznaniu się z treścią tej umowy, wydał decyzję z dnia [...] Nr [...] w sprawie opłaty skarbowej od tej umowy. Następnie do Urzędu tego została zgłoszona umowa najmu z dnia [...] i Urząd ten, po zapoznaniu się z jej treścią, wydał decyzję z dnia [...] Nr [...], dotyczącą opłaty skarbowej. Z uzasadnienia cytowanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że za nowe dowody w sprawie wznowienia postępowania, nie mogą być uznane dowody, które były, istniały, w innym, wcześniejszym postępowaniu prowadzonym przez organ orzekający. Dotyczy to również sytuacji, gdy w tym wcześniejszym postępowaniu, organ orzekający z dowodami tymi się nie zapoznał albo niewłaściwie je ocenił. Jak już podniesiono, Urząd Skarbowy w R. zapoznał się z treścią umowy najmu z dnia [...], a następnie z treścią umowy z dnia [...]. Nie można zatem, zgodzić się z zarzutem skargi, że Urząd Skarbowy w R. wydając decyzję z dnia [...] Nr [...] nie znał treści umowy najmu z dnia [...]. Podkreślić należy, że jeśli nawet z umową z dnia [...] organ ten nie zapoznałby się lub niewłaściwie ją ocenił, była ona w postępowaniu prowadzonym przez Urząd Skarbowy i jej istnienie nie może być uznane za nowy dowód w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia skargi. W toku postępowania strona skarżąca podniosła bardzo wiele zarzutów w stosunku do określających zobowiązania podatkowe w opłacie skarbowej decyzji z dnia [...] i decyzji z dnia [...]. Zarzuty te dotyczyły szeregu różnorodnych, przypisywanych Urzędowi Skarbowemu naruszeń prawa i mogły stanowić przedmiot rozpatrzenia w różnych postępowaniach mających na celu prawne wzruszenie tychże decyzji. Z oświadczenia złożonego w postępowaniu administracyjnym w dniu [...](k. 12) jak i ze stanowiska przedstawionego ekspresis verbis na rozprawie sądowej wynika jednak ostatecznie, że w sprawie niniejszej strona dochodzi na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją z dnia [...]; powyższe stanowi (więc) przedmiot sporu i osądu Sądu administracyjnego. Organy podatkowe stwierdzają, że w czasie wydawania decyzji z dnia [...] decyzja z dnia [...] istniała, obowiązywała i znana była Urzędowi Skarbowemu w R. Brak jest dostatecznych podstaw aby temu oświadczeniu wiedzy w sposób uzasadniony przeczyć. Organy podatkowe z urzędu znają, a w każdym razie powinny znać, wydawane przez się decyzje; decyzja z dnia [...] znajdowała się w zbiorze danych w dokumentacji Urzędu Skarbowego w R. W istocie rzeczy strona dochodzi wzruszenia bytu prawnego decyzji z dnia [...] z tego powodu, iż uważa, że decyzja ta bezprawnie opodatkowuje opłatą skarbową umowę najmu, która to umowa obejmuje pewien okres innej umowy najmu między tymi samymi stronami a umowa ta uprzednio opodatkowana została decyzją z dnia [...]. Umowa z dnia [...] zawarta została (bowiem) na czas od dnia [...] do [...], umowa z dnia [...] dotyczy zapisanego w jej treści okresu od [...] do [...]. Organy podatkowe twierdzą, że Urząd Skarbowy w R. znał treść i przedmiot decyzji z dnia [...]. Trudno temu w sposób uzasadniony przeczyć zważywszy na to, że decyzja z dnia [...] i decyzja z dnia [...] wydane zostały przez ten sam organ podatkowy, który, ponadto, prowadził odpowiednie rejestry w przedmiocie opłaty skarbowej. Problemem prawnym sprawy jest więc w istocie, czy w opisanym stanie faktycznym (okresu obowiązywania umów najmu) Urząd Skarbowy wydając decyzję z dnia [...] prawidłowo wyłożył i zastosował materialne prawo podatkowe. Ponieważ jednak, jak jednoznacznie i to dwukrotnie sprecyzowała strona, sprawa niniejsza dotyczy roszczenia o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, przywołane zagadnienie merytorycznej subsumpcji prawa materialnego przy wydawaniu decyzji z dnia [...] nie może być przedmiotem osądu w tym postępowaniu. Jeżeli strona uważała, że, wydając decyzję z dnia [...] lub decyzję z dnia [...], Urząd Skarbowy niezgodnie z prawem określił zobowiązanie podatkowe w opłacie skarbowej - mogła dochodzić swych praw w tym przedmiocie w postępowaniu odwoławczym, ewentualnie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Wydanie treść i przedmiot decyzji z dnia [...] nie stanowi przesłanki do weryfikacji decyzji z dnia [...] na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Z tych powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.VIII.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) Sąd orzekł o oddaleniu skargi. (mk)