I SA/Łd 899/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie przedłużenia terminu rozliczenia przychodu z odpłatnego zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) przyznać i nakazać wypłatę z funduszy Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi K. M.i, prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy al. A. 123, kwotę 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych) wraz z należnym od tej kwoty podatkiem od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...]utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł – W. z dnia [...] nr [...] umarzającą postępowanie podatkowe w sprawie przedłużenia Z.K. terminu rozliczenia przychodu z odpłatnego zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. Decyzję tą skarżący odebrał osobiście w Areszcie Śledczym w Ł. w dniu 18 kwietnia 2007r. (dowód: potwierdzenie odbioru). W dniu 11 czerwca 2007r. Z.K. złożył w administracji Aresztu Śledczego w Ł. dwa egzemplarze skargi na powyższą decyzję, jeden adresowany do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., drugi adresowany bezpośrednio do WSA w Łodzi (dowód: prezentata na kopercie zawierającej skargę). W skardze tej zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi. Postanowieniem z dnia 11 września 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, zaś postanowieniem z dnia 11 stycznia 2008 roku odrzucił wniosek Z.K. o przywrócenie terminu do wniesienia wskazanej skargi, uznając, iż skarżący uchybił 7 – mio dniowemu terminowi do złożenia tego wniosku. Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi z urzędu w osobie K.M. dniu 13 lutego 2008r., zaś Dyrektorowi Izby Skarbowej w Ł. w dniu 31 stycznia 2008r. (dowód: zwrotne potwierdzenia odbioru). W piśmie z dnia 26 lutego 2008 roku pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, iż jego mocodawca, po zapoznaniu się z treścią postanowienia z dnia 11 stycznia 2008r., nie domaga się sporządzenia i wniesienia kasacji oraz wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając jednocześnie, iż opłaty za udzieloną z urzędu pomoc prawną nie zostały w całości ani w części opłacone. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej z uchybieniem terminu, a w razie przywrócenia terminu do jej wniesienia o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Powołany przepis wyznacza początek i koniec terminu. Uchybienie terminu do wniesienia skargi zachodzi wówczas, gdy skarga nie została wniesiona w ciągu trzydziestu dni od dnia doręczenia decyzji. Skutkiem upływu terminu procesowego, następującym z mocy samego prawa, jest zaś bezskuteczność czynności strony w postępowaniu sądowym obejmująca wniesienie skargi na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej (art. 85 ppsa). Uchybienie wskazanemu terminowi, oprócz bezskuteczności czynności podjętej przez stronę, rodzi jeszcze inny skutek procesowy, skutkiem tym w odniesieniu do uchybienia terminu do wniesienia skargi jest jej odrzucenie. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 2 ppsa sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. W analizowanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż Z.K. uchybił terminowi do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...]. Wobec bowiem doręczenia tej decyzji skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2007r., termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 19 kwietnia 2007r., a zakończył 18 maja 2007r. Skarga zaś została złożona dopiero w dniu 11 czerwca 2007r. Wprawdzie skarżący wraz ze skargą złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednakże wniosek ten, co wynika z postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 stycznia 2007r., został odrzucony jako wniesiony z uchybieniem 7 –mio dniowego terminu do jego złożenia. Postanowienie to, wobec upływu ustawowego terminu do wniesienia zażalenia, uprawomocniło się, bez względu na to, jak środek zaskarżenia od tego postanowienia nazwano. Niezależnie od tego zwrócić uwagę należy także na okoliczność faktyczną, iż pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 26 lutego 2008r. wskazał, iż jego mocodawca nie domaga się sporządzenia i wniesienia kasacji. W tym stanie faktycznym skarga Z. K. nie została wniesiona skutecznie. Problematykę wynagrodzenia adwokata z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu reguluje art. 250 ppsa oraz § 19 w związku z przepisem § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Stosownie do pierwszego z powołanych przepisów wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokackie w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków, zgodnie zaś z drugim z nich koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit.c tego rozporządzenia natomiast stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w innej sprawie niż sprawa, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego – 240 zł. Sąd zasądza tak ustalone koszty, jeśli pełnomocnik, stosownie do treści § 20 powołanego rozporządzenia, złoży wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wraz z oświadczeniem, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Złożony przez adwokata K.M. wniosek o zwrot kosztów udzielonej z urzędu Z.K. pomocy prawnej zawiera oświadczenia o powyższej treści. Tym samym zostało wykazane, iż skarżący Z.K. nie uiścił w całości lub części opłaty tych kosztów. W tym stanie należało, stosownie do powołanych przepisów, przyznać adwokatowi wynagrodzenie w wysokości 240 zł wraz z należnym od tej kwoty podatkiem VAT. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt 1 postanowienia, zaś na podstawie art. 250 tej ustawy oraz § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, orzeczono jak w pkt 2 postanowienia. P.Pie.