I SA/Łd 90/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2007 od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów p o s t a n a w i a: przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W dniu 18 grudnia 2014 r. W. K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. ustalającą jej wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 1.500 zł, skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym na formularzu PPF oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach wskazała, że wspólnie z mężem prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest dochód z ich emerytur w łącznej kwocie ok. 2.265 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni nie posiada żadnego majątku. Wspólnie z mężem zamieszkuje na zasadzie dożywocia w domu należącym do ich córki, ponosząc związane z tym koszty utrzymania. Stałe miesięczne koszty utrzymania strona określiła na kwotę ok. 600 zł (prąd, gaz, woda, wywóz nieczystości, podatek od nieruchomości). Skarżąca oświadczyła także, że dodatkowo około 500 zł miesięcznie stanowią wydatki rodziny na leki (oboje z mężem są osobami schorowanymi) z uwagi na swój stan zdrowia i zakaz dźwigania są zmuszeni do korzystania pomocy osoby trzeciej (sprzątanie i zakupy) ponosząc z tego tytułu wydatek rzędu 400 zł miesięcznie. Postanowieniem z dnia 2 marca 2015 r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi ponad kwotę 150 zł i oddalił wniosek w pozostałym zakresie. Skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia, w którym podniosła, że wraz z mężem otrzymują "na rękę" około 2.000 zł. Ponadto Urząd Skarbowy w Z. powiadomił małżonków, że będzie egzekwował należności wynikające z zaskarżonej decyzji przez potrącenie 30% emerytur, co będzie stanowiło kwotę około 600 zł. Powyższe oznacza, że małżonkowie będą otrzymywać około 1.400 zł. Skarżąca zakwestionowała ocenę referendarza, zgodnie z którą dochody małżonków pozwalają na poczynienie oszczędności. Podniosła, że wydatki na utrzymanie, leki i leczenie pochłaniają wszelkie dochody małżonków. Do sprzeciwu załączono fotokopię zawiadomienia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia 18 lutego 2015 r. zawierającego informację, że w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, od marca 2015 r. świadczenie emerytalne skarżącej będzie wynosiło 844,45 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a." w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Z przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 P.p.s.a. wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 P.p.s.a.). Z przywołanych przepisów wynika, że na osobie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do przyznania mu prawa pomocy w żądanym zakresie. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy zatem od tego, czy strona wykaże przesłanki, o których mowa w powołanym wyżej art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Wykazanie tych przesłanek powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Po przeanalizowaniu danych zwartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz okoliczności podniesionych w sprzeciwie, sąd doszedł do przekonania, że wniosek skarżącej jest zasadny. Jak wskazano powyżej z załączonego do sprzeciwu zawiadomienia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia 18 lutego 2015 r. wynika, że na skutek egzekucji prowadzonej parez Urząd Skarbowy w Z. świadczenie emerytalne skarżącej zostało ograniczone, od marca 2015 r. do kwoty 844,45 zł. Biorąc pod uwagę, iż stałe miesięczne koszty utrzymania strona określiła na kwotę około 600 zł (prąd, gaz, woda, wywóz nieczystości, podatek od nieruchomości), a ponadto ponosi wraz z mężem wydatki na leki w wysokości około 500 zł miesięcznie oraz fakt, że przed tutejszym sądem ze skargi męża wnioskodawczyni zawisła druga sprawa, w której wpis od skargi został określony w wysokości 1.500 zł, sąd ocenił, że skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść nawet częściowych kosztów postępowania. Wobec powyższego sąd uwzględnił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 260 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Ake.