I SA/Łd 901/08

Dnia 5 sierpnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002 p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I SA/Łd 901/08 UZASADNIENIE W dniu 21 maja 2008 roku Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002. W powyższej skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Z. K. wyjaśnił, że za pozytywnym rozpatrzeniem jego wniosku przemawia, iż jest osobą o II stopniu niepełnosprawności i ponosi z tego tytułu określone wydatki na leczenie i rehabilitację, osiąga miesięczne dochody w kwocie 4500 zł, ciążą na nim obowiązki alimentacyjne w wysokości 2500 zł miesięcznie, ponosi koszty utrzymania dwóch małoletnich dzieci, pokrywa zobowiązania podatkowe związane z uprzednio prowadzoną działalnością gospodarczą, ponosi systematyczne koszty uczestnictwa w konferencjach oraz zakupu specjalistycznej literatury medycznej z racji wykonywanego zawodu lekarza. Ponadto zdaniem skarżącego za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia kontrowersyjne rozstrzygnięcie organów podatkowych w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także przedstawiona argumentacja dotycząca oceny rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Skarżący podkreślił, iż negatywne załatwienie jego wniosku będzie skutkować brakiem możliwości jej wykonania z uwagi na brak możliwości zaciągnięcia pożyczek lub uzyskania kredytu. Ewentualne wykonania zaskarżonej decyzji pozbawiłoby skarżącego oraz jego rodzinę podstaw egzystencji oraz w sposób negatywny wpływałoby na jego zobowiązania alimentacyjne oraz utrzymanie małoletnich dzieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. W polskim postępowaniu sądowoadministracyjnym przyjęto jako zasadę, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) — powoływanej dalej jako p.p.s.a. Wyjątkiem od powyższej zasady jest uregulowanie zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej. Uprawdopodobnienie, o którym mowa, nie może polegać na przytoczeniu ogólnikowych stwierdzeń, w zasadzie powtarzających treść przepisu, ale winno wskazywać na konkretne, poważne skutki wykonania tego aktu. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonalności. W rozpoznawanej sprawie skarżący powołując się na trudną sytuację finansową w jakiej się aktualnie znajduje dowodzi, iż odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji będzie skutkować niemożnością jej wykonania z uwagi na brak jakiejkolwiek możliwości spłaty nałożonego zobowiązania podatkowego, a ewentualne wykonanie zaskarżonego aktu doprowadzi do pozbawienia skarżącego i jego rodziny podstaw egzystencji oraz w sposób negatywny wpłynie na obowiązki alimentacyjne skarżącego oraz utrzymanie małoletnich dzieci. Przytoczenie przez Z. K. wyłącznie ogólnikowych stwierdzeń bez uprawdopodobnienia konkretnych, poważnych skutków wykonania zaskarżonego aktu, nie pozwala uznać, że strona w swoim wniosku wykazała przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Wskazanie na możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności, lecz musi stanowić realne i wymierne zagrożenie. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym wypadku musi się łączyć z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. post. NSA z 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 niepubl. oraz z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004 LexPolonica nr 375764 ). Mając na uwadze powyższe sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. J.W.