I SA/Łd 91/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec 2013 r p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w sprawie podatku od towarów i usług za marzec 2013 r. w wysokości 27.267 zł, wnosząc m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, co uzasadnia wstrzymanie wykonania decyzji. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270) - powoływanej dalej w skrócie jako: P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Z przywołanego przepisu wynika, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest przedstawienie przez stronę skarżącą okoliczności wskazujących, że wykonanie decyzji doprowadzi do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. We wniosku należy wskazać konkretne fakty świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W ocenie sądu strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które świadczyłyby o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować szkodę, a tym bardziej szkodę znacznych rozmiarów, bądź inne - trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku ogranicza się do stanowiska, zgodnie z którym skoro zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, to konieczne jest wstrzymanie jej wykonania. Odmawiając uwzględnienia wniosku sąd wziął również pod uwagę, że z pisma skarżącej spółki z dnia 29 marca 2016 r. (karta 34) wynika, że spółka nie prowadzi aktualnie działalności gospodarczej. Nie posiada rachunków bankowych. Ze złożonego do akt bilansu za rok 2014, wynika że spółka nie posiada żadnych aktywów rzeczowych. Wśród aktywów obrotowych przeważają należności krótkoterminowe. Z powyższego wynika, że egzekucja należności wynikającej z zaskarżonej decyzji jest potencjalnie możliwa jedynie z wierzytelności skarżącej spółki. Spółka nie posiada bowiem żadnego innego majątku i nie prowadzi dzielności. W ocenie sądu przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji, nie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia spółce znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. AKE.