I SA/Łd 913/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 5 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. N. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2005 r. p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] r. skarżąca została zobligowana do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 119 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis przedmiotowego zarządzenia został doręczony stronie w dniu 10 sierpnia 2011 r. W tej samej dacie zostały stronie doręczone odpisy zarządzeń zobowiązujących do uiszczenia wpisu od skarg w dwóch innych sprawach opisanych sygnaturami akt [...] i [...]. Skarżąca została wezwana do zapłaty tytułem opłaty sądowej łącznie 1.091 zł. Strona uiściła wymienioną kwotę w dniu 20 sierpnia 2011 r. W dniu 26 sierpnia 2011 r. strona wystąpiła do sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty sądowej od skargi. Uzasadniając ów wniosek podała, że w dniu 10 sierpnia 2011 r. otrzymała zarządzenia o obowiązku uiszczenia wpisu. Wyjaśniła, że mając świadomość, że termin wykonania wezwania upływa w dniu 17 sierpnia 2011 r. postanowiła zapłacić należność ostatniego dnia. Wnioskodawczyni stwierdziła, że była przekonana, iż na jej rachunek wpłyną wówczas należności za towary i usługi, które sprzedała i odpowiednio wykonała w lipcu 2011 r. Strona wyjaśniła, że stosuje w transakcjach ze swoimi kontrahentami różne terminy płatności: termin 14 dni, aby w połowie każdego miesiąca posiadać środki finansowe na opłacenie składek ZUS, dostawy paliwa i inne bieżące opłaty oraz terminy trzydziestodniowy bądź dłuższe. Stwierdziła, że było niemal pewne, że na dzień 17 sierpnia będzie posiadać na rachunku bankowym środki wystarczające na opłacenie wpisu. Jednakże z uwagi na krótszy tydzień pracy (święto w dniu 15 sierpnia 2011 r. - poniedziałek) większość kontrahentów nie zapłaciła należności do dnia 17 sierpnia 2011 r. i skarżąca nie posiadała środków na opłacenie opłat sądowych. Wnioskodawczyni oświadczyła, że zdarzyło się to po raz pierwszy od kilku lat. Środki, które skarżąca posiadała na rachunku w okresie 10 – 16 sierpnia 2011 r. przeznaczyła na wynagrodzenie dla pracownika oraz obowiązkowe ubezpieczenie pojazdów od odpowiedzialności cywilnej. Dopiero w dniu 20 sierpnia 2011 r. na rachunek bankowy skarżącej wpłynęły środki pozwalające na uiszczenie wpisu. Skarżąca oświadczyła, że jest osobą samotną i uzyskuje jedynie dochody z działalności gospodarczej. Stwierdził, że uiściła kwotę należną z tytułu wpisu gdy posiadała środki finansowe na rachunku. Wyraziła przekonanie, że spełniła wszystkie warunki, od spełnienia których ustawa uzależnia przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a.). Z treści przywołanych przepisów wynika, że uchybiony termin do dokonania czynności należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego. W rozpoznawanej sprawie strona występując o przywrócenie terminu do zapłaty opłaty sądowej, uczyniła to z zachowaniem terminu do złożenia wniosku i dopełniła czynności dla której określony był termin, tj. uiściła wpis sądowy. Tym niemniej Sąd doszedł do przekonania, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem strona nie wykazała, że dołożyła należytej staranności, by nie doszło do uchybienia terminowi, a tym samym że uchybienie terminowi było niezawinione. Z uzasadnienia wniosku wynika, że skarżąca z góry założyła, iż uiści wpis w ostatnim dniu terminu, tj. 17 sierpnia 2011 r. Założyła, że z uwagi na stosowane przez nią terminy płatności, do tego dnia jej kontrahenci uregulują należności za towary i usługi sprzedane i wykonane w poprzednim miesiącu. Przewidywania skarżącej nie spełniły się. Kontrahenci nie uregulowali należności przed dniem 17 sierpnia 2011 r. Skarżąca upatruje przyczyny zaistniałego stanu rzeczy w tym, że w dniu 15 sierpnia 2011 r. (poniedziałek) przypadało święto. W ocenie Sądu nie można przypisać skarżącej winy za brak środków na rachunku bankowym w ostatnim dniu terminu do uiszczenia wpisu, ponieważ na tą okoliczność nie miała wpływu. Nie oznacza to jednak, że skarżąca wykazał, że nie zawiniła uchybiając terminowi. Sąd uznał, że skoro strona świadomie postanowiła uiścić wpis sądowy w ostatnim dniu terminu zakładając, że do tego dnia kontrahenci uregulują należności handlowe, to winna zabezpieczyć odpowiednią sumę środków finansowych na wypadek, gdyby nie otrzymała należnej zapłaty od swoich partnerów handlowych. Jest powszechnie wiadome, że opóźnienia w realizacji płatności pomiędzy przedsiębiorcami są zjawiskiem na tyle częstym, że nie sposób przyjąć, by skarżąca nie miała świadomości o jego istnieniu. Nawet jeśli dać wiarę twierdzeniu skarżącej, że jej kontrahenci spóźnili się z zapłatą po raz pierwszy od szeregu lat, to nie zwalniało to strony od dołożenia należytej staranności polegającej na zgromadzeniu odpowiedniej sumy środków finansowych na pokrycie opłat sądowych, na wypadek gdyby nie otrzymała zapłaty za sprzedane towary i wykonane usługi. W sytuacji gdy skarżąca nie posiadała tych środków i nie była w stanie ich zgromadzić, powinna wystąpić z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Reasumując Sąd uznał, że strona skarżąca nie wykazała, że uiszczenie wpisu od skargi, w terminie nie było możliwe przy dołożeniu należytej staranności i na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., odmówił uwzględnienia wniosku. P.Z-C.