I SA/Łd 918/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA P. Janicki, Sędziowie NSA W. Jarzębowski (spr.), B. Klimowicz, Protokolant T. Naraziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi Z. G. – K. z udziałem uczestnika M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. oddala skargę I SA/Łd 918/04 U Z A S A D N I E N I E W dniu 15 kwietnia 2004r. M. K. i Z. G. K. zażądali stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] określającą M. K. i Z. G. K. zobowiązanie oraz zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996r. Jako podstawę prawną swego żądania wskazali art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu żądania stwierdzili, że w postępowaniu podatkowym organy podatkowe bezpodstawnie zaliczyły sprzedaż przez Z. G. K. Bankowi A S.A. w dniu 19 stycznia 1996r. 50.000,00 USD jako wykonaną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (Z. G. K. prowadziła wówczas kantor walutowy), chociaż w rzeczywistości była to sprzedaż na indywidualną asygnatę pieniędzy wypłaconych z konta walutowego, nie związanych z prowadzoną działalnością, wcześniej zarobionych przez M. K. podczas pobytu w USA w latach 1975-1978. Powyższa decyzja podatkowa została więc wydana z rażącym naruszeniem art. 2 Konstytucji RP oraz art. 120, art. 121, art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w dniu [...] odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji, gdyż nie została ona wydana z naruszeniem prawa, a więc tym bardziej nie można mówić o jego rażącym naruszeniu. W uzasadnieniu wywodził, że pełnomocnik podatniczki M. K. już w postępowaniu kontrolnym w 1997r. kwestionował ustalenia zawarte w protokole i twierdził, że sprzedaż 50.000,00 USD w dniu 19 stycznia 1996r. nie była związana z prowadzoną wtedy działalnością gospodarczą, lecz była to transakcja prywatna. Z akt postępowania podatkowego dotyczącego podatku dochodowego za 1996r. wynika, że podatniczka w dniu 19 stycznia 1996r. sprzedała Bankowi A S.A. po kursie preferencyjnym uzgodnionym z centralą Banku dwie kwoty USD na dwie asygnaty – 100.000,00 na asygnatę nr 0317 i 50.000,00 na asygnatę 1009. Te ustalenia oraz brak jakichkolwiek dowodów na okoliczność prywatnego charakteru jednej z tych transakcji upoważniał organ podatkowy do przyjęcia, iż obie transakcje miały związek z działalnością gospodarczą Z. K. – prowadzeniem kantoru walutowego. Dyrektor Izby Skarbowej dodał, że w odwołaniu od decyzji Urzędu Skarbowego określającej małżonkom K. zaległość podatkową za 1996r. podatnicy nie zgłosili zarzutów związanych z zaliczeniem tej transakcji do przychodów związanych z działalnością gospodarczą, a decyzja organu odwoławczego z dnia [...] nie została zaskarżona do NSA. W odwołaniu od powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] podatniczka powtórzyła sformułowane wcześniej zarzuty o bezzasadnym zawyżeniu przez organy podatkowe przychodów uzyskanych ze sprzedaży walut w kantorze. Błędna ocena jednej transakcji z dnia 19 stycznia 1996r. świadczy o przekroczeniu przez organy podatkowe granic swobodnej oceny dowodów i świadomym naruszaniu prawa przez urzędników skarbowych. Według odwołującej się sprzedała ona swoje prywatne zapasy walutowe aby za uzyskaną gotówkę powiększyć kapitał zakładowy firmy "B". Stwierdziła też, że decyzja organu odwoławczego z dnia [...] nie została zaskarżona do NSA z powodu przeoczenia terminu do wniesienia skargi. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej postanowił utrzymać w mocy własną decyzję stwierdzając, że nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej z dnia [...]. Określona w niej zaległość podatkowa wynikała z dowodów zgromadzonych w postępowaniu kontrolnym i podatkowym, zabezpieczonych w siedzibie firmy lub uzyskanych od innych podmiotów, jak bank. Różnice w ocenie dowodu (prywatny albo gospodarczy charakterem transakcji sprzedaży 50.000,00 USD), jakie istniały między podatnikami a organami podatkowymi nie świadczą o naruszeniu prawa przez organy podatkowe zwłaszcza, że organy podatkowe uzasadniły dostatecznie swoje stanowisko w spornej kwestii. W skardze na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie ze względu na rażące naruszenie prawa, podatniczka powtórzyła argumenty podniesione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko. Sąd zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Zaskarżona decyzja wydana została w wyniku postępowania wszczętego na żądanie podatników uruchomienia nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych. Według skarżących decyzja ostateczna Izby Skarbowej z dnia [...] dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej co oznacza, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Wada ta miałaby polegać na rażąco błędnej ocenie jednej transakcji sprzedaży waluty obcej. Przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ podatkowy w rozpatrywanej obecnie sprawie było zatem jedynie ustalenie istnienia albo nieistnienia wyżej określonej wady decyzji podatkowej. Przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji – "rażące naruszenie prawa" - określona została pojęciem nieostrym i ustalenie, czy ewentualne naruszenie prawa ma charakter rażący zależeć będzie od okoliczności konkretnej sprawy. Należy przyjąć, iż naruszenie prawa będące w danej sprawie rażące może dotyczyć zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego ale zawsze musi to być wadliwość najpoważniejsza. W zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano na czym ma polegać rażące naruszenie prawa akcentując, iż jest to przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, łatwo dostrzegalne, polegające na oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią normy prawnej, a rozstrzygnięciem, nie dające się pogodzić z wymogami praworządności. Prawidłowo też oceniono, że brak jest podstaw do postawienia zarzutu o oczywiście błędnej kwalifikacji przedmiotowej transakcji jako dokonanej w ramach prowadzenia kantoru wymiany walut. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na okoliczności przemawiające za taką kwalifikacją. Podkreślił, że w toku całego postępowania kontrolnego i później podatkowego podatnicy nie przedstawili żadnych dowodów na okoliczność posiadania przez Z. G. K. tak znacznej kwoty USD, nie związanej z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą – handlem walutami w kantorze. Kwestionowanie przez podatników gospodarczego charakteru tej transakcji nie oznacza, iż odmienna ocena w tym zakresie dokonana przez organy podatkowe jest oczywiście wadliwa. Dowód bankowy, na który powołuje się skarżąca wcale nie świadczy jednoznacznie o prywatnym charakterze transakcji sprzedaży dolarów. Należy zatem uznać, iż Dyrektor Izby Skarbowej nie naruszył art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej uznając, iż decyzja objęta żądaniem podatników nie została wydana z rażącym naruszenie prawa. W związku z powyższym należało skargę oddalić na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).