I SA/Łd 918/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant Asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2013 rok i zwolnienia z przyszłych opłat 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz radcy prawnego T. M. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu wraz z należnym podatkiem od towarów i usług liczonym od tej kwoty. Zaskarżoną decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ł. z [...] odmawiającą J. B. umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2013 rok w kwocie 42 zł. W skazane rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] roku Wójt Gminy Ł., po rozpatrzeniu wniosku J. B. o umorzenie należności za gospodarowanie odpadami komunalnymi i zwolnienia z przyszłych opłat, odmówił umorzenia wnioskodawcy zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2013 r. oraz "zwolnienia z przyszłych opłat wynikających z wyżej wskazanego tytułu". W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał prowadzone postępowanie wyjaśniające wskazując na ustalony stan faktyczny i przywołał obowiązujące przepisy dotyczące umorzenia zaległości. Stwierdził ,że za ważny interes podatnika nie może być uznana okoliczność, że wnioskodawca jest osobą samotną. W opinii organu jest to sytuacja, w której z powodu nadzwyczajnych losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować należności, że takie przypadki nie miały miejsca. Ponadto organ I instancji wskazał, że dochody strony tj. kwota 3.838,25 zł z tytułu świadczeń wypłaconych w 2013 roku przez GOPS Ł. oraz posiadany przez stronę majątek ruchomy i nieruchomy pozwala na zapłatę 7 zł na miesiąc i nie pozbawi strony środków do życia. Odnosząc się do wniosku strony o zwolnienie z przyszłych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi organ I instancji wskazał, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości udzielania ulg w spłacie przyszłych zobowiązań. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność wyczerpującego ustalenia, jaka jest faktyczna sytuacja materialna strony oraz czy ma on realne możliwości uregulowania powstałej zaległości (uwzględniając aktualny dochód i niezbędne wydatki strony), jak również dokona oceny skutków ekonomicznych, jakie ewentualnie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania. Decyzją z dnia [...] roku Wójt Gminy Ł. ponownie odmówił umorzenia wnioskodawcy zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2013 roku w kwocie 42,00 zł oraz zwolnienia z przyszłych opłat za gospodarowanie odpadami. Organ stwierdził, że w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek ważnego interesu podatnika jednakże dokonując analizy sytuacji J.B. organ I instancji doszedł do wniosku, że realizacja zobowiązania nie spowoduje zachwiania jego egzystencji. Organ ocenił także przesłankę interesu publicznego. Odnosząc się do wniosku strony o zwolnienie z przyszłych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi organ I instancji wskazał, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości udzielania ulg w spłacie przyszłych zobowiązań. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia [...] r. stwierdziło m.in., że z załączonych akt sprawy wynika, iż wnioskiem 13 grudnia 2013 roku J. B. wystąpił do Wójta Gminy Ł. o umorzenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ze zgromadzonych dokumentów wynika, że J. B. zamieszkuje sam zajmując jedno pomieszczenie w starym drewnianym budynku. Jest osobą przewlekle chorą. Sytuacja materialna jest bardzo trudna. Nie posiada żadnego własnego źródła utrzymania. Organ I instancji ustalił , że J. B. w 2013 roku otrzymał świadczenia z pomocy społecznej w łącznej wysokości 3838,25 zł. W ponownym postępowaniu organ I instancji zbadał także aktualną sytuację majątkową i osobistą strony. Z akt sprawy wynika, że J. B. otrzymuje zasiłek okresowy w wysokości 271 zł. Otrzymał również zasiłek celowy na zakup opału w wysokości 400 zł. Nie ponosi opłat z tytułu użytkowania mieszkania. Ponosi miesięczne koszty zakupu leków w wysokości 18,86 zł. Organ I instancji ustalił także na podstawie przedstawionej faktury zużycia energii elektrycznej wydatki ponoszone przez stronę. Łączna kwota udokumentowanych przez stronę miesięcznych wydatków wynosi 29,36 zł. Równocześnie strona odmówiła złożenia wyjaśnień dotyczących wydatków jakie ponosi na bieżące potrzeby. Organ I instancji na podstawie tak zgromadzonego materiału odmówił umorzenia opłaty za 2013 roku. Zdaniem organu odwoławczego, Wójt Gminy Ł. dokonał - w oparciu o przedstawione przez skarżącego dowody - szczegółowej analizy jego sytuacji finansowej i zdrowotnej w celu ustalenia, czy wystąpił ważny interes strony. Wskazano, że odwołujący się sam odmówił złożenia wyjaśnień dotyczących ponoszonych przez niego wydatków bieżących. Z powyższego wynika, że sytuacja strony jest organowi znana. Wójt Gminy Ł. wydając skarżoną decyzję uznał, że podnoszone przez stronę okoliczności związane z sytuacją finansową (niskie dochody) oraz stanem zdrowia wskazują na wystąpienie ważnego interesu podatnika. Organ skorzystał jednak z uznania administracyjnego. Organ uznał, mając na uwadze, wyjątkowy i uznaniowy charakter instytucji umorzenia, iż wskazane przez stronę okoliczności, w sytuacji gdy miał on realną możliwość wywiązania się z ciążącego na nim obowiązku uiszczenia miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi . nie są wystarczające dla przyznania ulgi. W ocenie składu orzekającego Kolegium nie został naruszony art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J.B. wniósł o uchylenie w całości powyższej decyzji, umorzenie należności z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi za rok 2013, zwolnienie z przyszłych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Podatnik podniósł w szczególności, że nie odmówił złożenia wyjaśnień w sprawie swoich wydatków. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 18 grudnia 2014 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego uzupełnił skargę zarzucając kwestionowanej decyzji naruszenie: - prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 67a § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie jakoby trudna sytuacja majątkowa skarżącego nie uzasadniała ważnego interesu podatnika, jako podstawy umorzenia, oraz - prawa formalnego, tj. art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa oraz art. 8 kpa, poprzez nierozpoznanie całości zgromadzonego materiału dowodowego oraz jego nierzetelne skompletowanie i błędne uznanie, iż przesłanki do umorzenia nie zostały przez skarżącego wykazane. Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo jednakże nie ze wszystkich powodów w niej wskazanych. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. odmawiająca przyznania skarżącemu ulgi polegającej na umorzeniu zaległości podatkowej z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2013 r. w kwocie 42 zł. Przystępując do rozważań dotyczących ulg podatkowych, należy podzielić stanowisko Kolegium, że zastosowanie ulgi jest instytucją o charakterze wyjątkowym, bowiem zasadą jest terminowe płacenie podatków. Wszelkie ulgi podatkowe są wyjątkiem i istotnym odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania. W związku z takim charakterem ulg podatkowych oraz faktem, że udzielanie ulg w spłacie podatków traktowane jest co do zasady jako jedna z form pomocy udzielanej przez państwo, pomoc taka dopuszczalna jest w ściśle określonych w przepisach prawa sytuacjach. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił prawidłowo powołany przez organ przepis art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej ( dalej w skrócie "Op." ) Decyzja w przedmiocie udzielenia ulgi, stosownie do unormowania art. 67a Op., ma charakter uznaniowy. Świadczy o tym użycie w art. 67a §1 Ordynacji słowa "może", co oznacza, że nawet w przypadku wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ podatkowy nie będzie zobowiązany do umorzenia zaległości. Ustawodawca nie wskazał bowiem sytuacji, w której organ miałby obowiązek zastosowania ulgi ( por. wyrok NSA z 30 listopada 2011 r., sygn. akt: II FSK 1026/10). Rozstrzygnięcie organu nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Ponadto, oceniając zgromadzony materiał dowodowy, organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zauważyć przy tym należy , że organ działa w ramach uznania dopiero na etapie, gdy stwierdzi, że w sprawie istnieje ważny interes podatnika lub interes publiczny, gdyż ocena w tym przedmiocie wykracza poza zakres uznania i jest kategorią obiektywną, wynikającą z ustalonego w sprawie stanu faktycznego ( wyrok NSA z 27 sierpnia 2010 r. sygn. II FSK 605/09). Decyzje w przedmiocie ulg jako decyzje uznaniowe podlegają kontroli sądu administracyjnego w ograniczonym zakresie. Sądową kontrolą nie jest objęte rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonanego przez organ wyboru. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz, czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (zob. wyrok NSA 7 lutego 2001r., sygn. akt I SA/Gd 1507/00 , wyrok NSA z 15 lipca 2008 r. sygn. akt II FSK 660/07 , wyrok NSA z 16 lipca 2013 r. sygn. akt Ii FSK 2148/11 ). Istotnym przy tym jest podkreślenie ,na co zwrócił uwagę organ dopiero w odpowiedzi na skargę , że pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych ( w zaskarżonej decyzji wyartykułowano przeciwnie - str. 3 uzasadnienia) czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych , albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne , ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika , wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków , a w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny ( koszty leczenia) – por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 marca 2009 r. sygn. I FSK 31/08 . A zatem szczególnego znaczenia nabiera analiza sytuacji osobistej i rodzinnej podatnika ubiegającego się o ulgę podatkową. Wreszcie istotnego znaczenia na gruncie art. 67a Op. nabiera okoliczność , że po ustaleniu wystąpienia wymienionych w nim przesłanek organ obowiązany jest do wyważenia interesu społecznego z indywidualnym ( ważny interes podatnika lub interes publiczny ) albowiem pojęcia te mają na gruncie ordynacji podatkowej równorzędny charakter i nie jest do zaakceptowania sytuacja sprzeczności tych interesów. Za Leonardem Etelem wskazać należy , że obie te przesłanki muszą być rozpatrzone w trakcie postępowania w takim znaczeniu , że organ zobowiązany jest ustalić , która z nich przeważa i na tej podstawie zdecydować o zastosowaniu , np. wnioskowanej przez podatnika ulgi w spłacie podatków. Kwestia ta powinna być podniesiona w uzasadnieniu decyzji , ponieważ jej pominiecie jest przesłanką do traktowania decyzji jako dowolnej ( L. Etel Komentarz do art.67(a) ustawy – Ordynacja podatkowa Opublikowano LEX 2013 wraz z powołanym tam orzecznictwem sądów administracyjnych ). Poczynienie powyższych uwag natury ogólnej było niezbędne dla oceny zasadności podniesionych zarzutów a także przeprowadzonej sądowej kontroli legalności decyzji w granicach przewidzianych przez art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a." ). Z tego punktu widzenia na pierwszy plan wysuwa się sytuacja ekonomiczna podatnika. Jak wynika z dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego strona dysponuje jedynie środkami z pomocy społecznej na bieżące potrzeby w wysokości 271 zł miesięcznie. W 2013 r. wnioskodawca łącznie otrzymał świadczenia z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. w wys. 3.838,25 złotych ( pismo z 30.12.2013 r. ). Jest osobą samotną, przewlekle chorą, w wieku 65 lat, bez prawa do zasiłku , zarejestrowany jako bezrobotny od 3 stycznia 2005 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. ( pismo z 10.01.2014 r. ). Poza ustaleniem wydatków na leki oraz związanych z pobieraną elegią elektryczną , organ stwierdził , że strona odmówiła złożenia wyjaśnień na temat wydatków na bieżące potrzeby. Jednym z zarzutów skargi jest właśnie brak ustalenia tej okoliczności . W ocenie sądu zasługuje on na uwzględnienie z następujących powodów. Przede wszystkim z oświadczenia strony z 2 kwietnia 2014 r. wynika , że nie skarżącemu pieniędzy na wydatki związane z zaopatrzeniem w artykuły żywnościowe , nawet te przecenione , gorszej jakości, nabywane na targowisku, co powoduje , że w sezonie ( okres lata – przypis sądu) zmuszony jest zbierać w tym celu runo leśne, jak również korzystać z pomocy sąsiadów. Podkreśla dalej , że nie prowadzi zestawień wydatków na bieżące potrzeby. Z kolejnego dowodu zgromadzonego w aktach – notatki służbowej z 9.04.2014 r. wynika , że podatnik odmówił złożenia wyjaśnień w sprawie wydatków jakie ponosi na bieżące potrzeby. Notatka ta nie ma żadnej asygnaty zainteresowanego. Podpisana jest tylko przez pracownika ( nie wskazano jakiego organu , można się jedynie domyślać ) – A. B.. Nie wskazano także miejsca jej sporządzenia a także brak jest także podania okoliczności w jakich doszło do spotkania ze skarżącym . Akta nie zawierają wezwania do stawienia się w organie w określonym celu. Strona zaprzecza , że odmówiła złożenia wyjaśnień , co w ocenie sądu w przedstawionych okolicznościach zasługuje na uwzględnienie . Oznacza to , że w zakresie okoliczności faktycznych związanych z sytuacją ekonomiczną skarżącego nie doszło do pełnego ustalenia stanu faktycznego , co czyni niemożliwym dokonanie oceny czy w sprawie występuje ważny interes podatnika, tym samym dokonana cząstkowa, jest całkowicie dowolna. Jeśli weźmie się pod uwagę wiek skarżącego oraz schorzenia na które cierpi , to nie są przekonywujące stwierdzenia organu zawarte w odpowiedzi na skargę odmawiające słuszności zarzutu skarżącego podniesionego w tym względzie bazujące na tym , że w skardze strona nie podała kwoty wydatków jak i to , że poinformowała w piśmie z 2 kwietnia 2014 r. , iż nie prowadzi zestawienia wydatków. Nie koresponduje z tym stanowiskiem organu wyartykułowany również w decyzji obowiązek sprowadzający się do przerzucenia na podatnika wykazania , że spełnione są przesłanki , o których mowa w art. 67a § 1 Op. Zgodzić się trzeba , że jest to pewna zasada ( ciężaru dowodu ) wypracowana poglądami judykatury jednakże nie można zapominać ,że jest ona kształtowana konkretną sytuacją , z którą spotyka się organ w trakcie rozpatrywania wniosku o udzielenie ulgi. To organ jako dominus litis zobowiązany jest to uwzględniania w danych okolicznościach sposobu i kierunku prowadzenia postępowania ażeby sprostać jak najrzetelniej zasadzie prawdy obiektywnej , i tam gdzie jest to związane z napotykanymi trudnościami wykazać się zwiększoną aktywnością i dociekliwością , co pozwoli na podjęcie oceny , że było one prowadzone rzetelnie i z należytą starannością w celu załatwienia konkretnej sprawy . Nie można wobec tego zgodzić się ze stanowiskiem , że organ dysponował pełną sytuacją materialną w jakiej funkcjonuje strona, i że jest ona znana Wójtowi Gminy Ł. nawet wówczas kiedy przyjmuje ,że sytuacja materialna jest bardzo trudna. W tych okolicznościach nie mogła być podjęta prawidłowa ocena sytuacji podatnika z punktu widzenia przesłanek opisanych w art. 67 a § 1 OP. W związku z tym, zdaniem sądu doszło do naruszenia przepisów postępowania art. 122 w zw. z art. 187 § 1 OP. o skutku mogącym mieć istoty wpływ na wynika sprawy. Brak zatem było podstaw do przejścia do kolejnego etapu związanego z podejmowaniem decyzji w ramach przyznanego organowi uprawnienia wolicjonalnego, wyboru rozstrzygnięcia. Oznacza to ,że organ nie wykazał czy podatnik dysponuje środkami , które pozwolą mu na wywiązanie się z obowiązku podatkowego , które nie pogorszą póki co, już przyjętej bardzo trudnej jego sytuacji materialnej . Na marginesie wskazać także należy , że gdyby nawet nie uznać za zasadną ocenę sądu w zakresie naruszeń prawa formalnego przez organ podatkowy , to wydana decyzja narusza również prawo materialne . Otóż , ustawodawcza wskazał w cytowanym przepisie na dwie przesłanki – ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Rzeczą organu jest dokonując wyrobu rozstrzygnięcia dokonać szczegółowego i wnikliwego uzasadnienia z punktu wiedzenia obydwu tych dyrektyw wyboru , dlaczego podjął właściwe stanowisko. Tymczasem z przedłożonego uzasadnieniu zaskarżonego aktu dowiedzieć się jedynie można , że organ uznał ,że występuje ważny interes podatnika, lecz skorzystał z uznania administracyjnego w zakresie podjętego wyboru, odwołując się do wyjątkowego i uznaniowego charakteru instytucji umorzenia podkreślając ,że skarżący miał realną możliwość wywiązania się z obowiązku uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami. I to wszystko . Zdaniem sądu takie uzasadnienie dokonanego wyboru uchybia regulacjom traktującym o właściwym usprawiedliwieniu wydanej decyzji ( art. 210 § 4 OP. ) , tym bardziej kiedy ma ona charakter uznaniowy , i kiedy organ zobowiązany jest w ramach zasady wyjaśniania ( art. 124 Op. ) przekonać stronę o słuszności dokonanego wyboru. Jak wskazano wcześniej jednym z etapów podjęcia decyzji uznaniowej jest uprzednie wyważenie interesu społecznego z indywidualnym. W ocenie sądu takich rozważań w tej sprawie zabrakło, które dałyby prymat jednemu z nich. Z konstytucyjnej zasady sprawiedliwości społecznej wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP wynika między innymi odwołanie się do minimum bezpieczeństwa socjalnego także zabezpieczenie podstawowych warunków egzystencji dla osób pozostających bez pracy nie z własnej woli ( por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22 czerwca 1999 r. sygn. akt K 5/99 ) . W okolicznościach niniejszej sprawy zapewnienie zabezpieczenia podstawowych potrzeb obywatela , zgodnie z poglądem Trybunały staje się iluzją albowiem nie uzyskuje ich skarżący w przewidzianej wysokości gdyż zobowiązany jest do ponoszenia obowiązków dotyczących opłat , wykraczających poza jego potrzeby , których zabezpieczeniu służyć ma otrzymana pomoc w wysokości 271 złotych miesięcznie. Z tego punktu widzenia brak jest jakichkolwiek odniesień organu , co jest korzystniejsze - czy należy zastosować ulgę czy też dochodzić należności. Pominięcie tej kwestii w uzasadnieniu rozstrzygnięcia , zdaniem sądu nakazuje przyjąć , że decyzja jest dowodna, tak też oceniana z powodu już wcześniej opisanego tj. braku pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, uniemożliwiających dokonanie prawidłowego wyboru. Oznacza to, że organ naruszył także prawo materialne na skutek wadliwej interpretacji art. 67 a § 1 pkt 3 Op. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, w oparciu o wyżej przedstawione uwagi sądu organ odwoławczy wyjaśni, jaka jest rzeczywista sytuacja materialna i finansowa wnioskodawcy . W ich kontekście rozważy, czy spełnione są przesłanki zawarte w art.67a Op. Gdyby okazało się w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, że za umorzeniem zaległości podatkowej przemawia "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", także zestawiając je ze sobą , rozważy w ramach uznania administracyjnego, czy wnioskowaną ulgę przyznać, czy też nie, oraz w sposób wyczerpujący dokonany wybór uzasadni. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit. a i c p.p.s.a. należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawowe art. 205 § 2 tej ustawy w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) oraz § 15 pkt 1 i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm. ). AKE.