I SA/Łd 920/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Świderska, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda,, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2007 r. przy udziale ---- sprawy ze skargi R. i R. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2003 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...], nr [...], Wójt Gminy I. określił R. U. i R. U. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych w kwocie 67,00 zł za dwa miesiące 2003 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ podatkowy podał, iż wszczęte z urzędu w dniu 3 listopada 2005 r. postępowanie podatkowe potwierdziło, że R. U. i R. U. od dnia 29 października 2003 r. zostali i nadal pozostają współwłaścicielami samochodu ciężarowego IVECO FIAT TURBO DAILY 3510, nr rejestracyjny [...]. Z tego tytułu, stosownie do art. 8, 9 i 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz § 1 pkt 1 załącznika nr 1 do uchwały Rady Gminy w I. nr III/14/2002 z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie określenia stawek podatku od środków transportowych na 2003 r., podatnicy mieli obowiązek uiścić bez wezwania podatek od środków transportowych za 2 miesiące 2003 r., gdyż obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany. Jednakże do dnia wydania tej decyzji podatnicy należnego podatku nie uiścili. W odwołaniu od tej decyzji R. U. i R. U. zarzucili, iż jest ona pozbawiona podstaw prawnych, gdyż ich samochód nie mieści się w żadnym przedziale do płacenia podatku w deklaracji na podatek od środków transportu tabela "D". Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, podzielając stanowisko organu I instancji podniósł, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji pojęcia "dopuszczalna masa całkowita" samochodu, dlatego też znaczenia tego pojęcia należy poszukiwać na gruncie przepisów z zakresu ruchu drogowego. Zgodnie z art. 2 pkt 54 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003r., nr 58, poz. 515 ze zm.) pojęcie "dopuszczalna masa całkowita" oznacza największą określoną właściwymi warunkami technicznymi masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze". Dane dotyczące parametrów technicznych pojazdów mogą wynikać, m.in. z dowodu rejestracyjnego pojazdu, karty pojazdu, wyciągu ze świadectwa homologacji, zaświadczenia z badania technicznego przeprowadzonego przez uprawnioną stację kontroli pojazdów. Wyżej wskazany samochód jako pojazd o określonej w dowodzie rejestracyjnym dopuszczalnej masie całkowitej 3500 kg, jest środkiem transportowym wskazanym w art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co oznacza, że pojazd taki podlega opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, a jego wysokość wyznaczają stawki określone w uchwale rady gminy. Wysokość zobowiązania podatkowego za 2003 r. od samochodu ciężarowego, którego dopuszczalna masa całkowita wynosi 3500 kg, stosownie do § 1 ust. 1 uchwały Rady Gminy I. nr III/14/2002 z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie określenia stawek podatku od środków transportowych i załącznika nr 1 do tej uchwały wynosi 400 zł rocznie, a więc za dwa miesiące, w tym przypadku listopad i grudzień 2003r. – 67 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R. U. i R. U. wywodzili, że skoro w deklaracji dotyczącej podatku od środków transportowych w tabeli D w wierszu D1 (rodzaj środków transportowych) jest zapis stanowiący o samochodach ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony, to wcześniejszy zakres do 3,5 tony jest zwolniony z podatku. Zapis w dowodzie rejestracyjnym DMC 3,5 tony nie jest żadnym dowodem w sprawie, lecz tylko zapisem, którego nie kwestionowali. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w aspekcie tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. W rozpatrywanej skardze podatnicy kwestionują zasadność obciążenia ich podatkiem od środków transportu. Twierdzą bowiem, że pojazd będący ich własnością nie jest przedmiotem tej daniny publicznoprawnej. Wbrew jednak zarzutom zawartym w skardze organy podatkowe prawidłowo uznały, że przedmiotowy samochód ciężarowy podlega podatkowi od środków transportu. Przepis art. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych określa przedmiotowy zakres opodatkowania podatkiem od środków transportowych. Zgodnie z tą normą prawną opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton, samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton, ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton, równej lub wyższej niż 12 ton, przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i powyżej 12 ton, równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego oraz autobusy. Katalog przedmiotów opodatkowania, ustalony enumeratywnie w art. 8 pkt 1-7, jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają wyłącznie pojazdy wymienione w tym przepisie. W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2002 r. ustawodawca wiąże przedmiot opodatkowania podatkiem od środków transportowych z kryterium "dopuszczalnej masy całkowitej". Wprowadzono również podziału przedmiotów opodatkowania, jakimi są samochody ciężarowe, do dwóch grup: 1) o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton, 2) o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton. Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zawierają definicji samochodów ciężarowych oraz określenia "dopuszczalnej masy całkowitej". W tym celu uzasadnione jest odwołanie się do definicji zawartych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.). Ustawa ta w art. 2 pkt 42 stanowi, że samochód ciężarowy to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków, określenie to obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą. Natomiast dopuszczalna masa całkowita zgodnie z art. 2 pkt 54 tej ustawy to największa określona właściwymi warunkami technicznymi masa pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze. Wobec braku odmiennych definicji tych pojęć w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych należy w drodze wykładni systemowej przyjąć, iż podane w ustawie Prawo o ruchu drogowym definicje mają zastosowanie również dla określenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od środków transportowych. Przyjęcie tych definicji nie stało na przeszkodzie do zróżnicowania przedmiotu opodatkowania, jaki stanowią samochody ciężarowe w zależności od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Tak też uczyniono w omawianym przepisie art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z kolei wykładnia gramatyczna tych przepisów prowadzi do oczywistego wniosku, iż opodatkowaniem objęte zostały samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony oraz większej. Świadczy o tym użycie w tym przepisie przyimka "od" zawierającej zarówno wielkość wskazaną (3,5 tony), jak i większą. Stanowisko to jest konsekwentnie prezentowane w judykaturze (na przykład wyrok NSA z dnia 14 listopada 2003 r., III SA 2670/02, wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Łd 1200/04 czy też wyrok NSA z dnia 20 lipca 2004 r., FSK 154/04, POP 2005, nr 5, poz. 127, w którym to orzeczeniu wyrażono stanowisko, iż w języku polskim zwrot "od 3,5 tony" obejmuje wszystkie pojazdy, które ważą 3,5 tony i więcej i nie powstała zatem wątpliwość interpretacyjna w myśl zasady, że jasny tekst nie wymaga interpretacji (clara non sunt interpretanda). Skoro więc okolicznością bezsporną jest to, że dopuszczalna masa całkowita samochodu ciężarowego podatników wynosi 3500 kg, to zasadnie uznano, że pojazd ten podlega opodatkowaniu. Wbrew wywodom skarżących ustawodawca posługując się pojęciem dopuszczalna masa całkowita nie odnosi się do rzeczywistej masy całkowitej pojazdu. To pojęcie, zdefiniowane w art. 2 pkt 55 Prawa o ruchu drogowym oznacza masę pojazdu łącznie z masą znajdujących się na nim rzeczy i osób. Przedmiot opodatkowania powiązano natomiast z dopuszczalną masą całkowitą, która wynika przecież z właściwych warunków technicznych poszczególnych samochodów, znajdujących swe odzwierciedlenie między innymi w dowodzie rejestracyjnym. Interpretacja, którą przedstawili skarżący, byłaby uzasadnioną, gdyby w przepisie art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca posłużył się wyrazem "powyżej", tak jednak nie uczynił. Zatem, przedmiotem opodatkowania podatkiem od środków transportowych, jak trafnie wywiodły organy podatkowe obu instancji, są samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.