I SA/Łd 927/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym kwestii sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w uzasadnieniu postanowienia z dnia 19 września 2007 r. w sprawie ze skargi B. K. i Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...], [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r. postanawia: sprostować oczywistą omyłkę pisarską w treści uzasadnienia wydanego w sprawie postanowienia z dnia [...] w ten sposób, że na stronie 2 w ostatnim zdaniu uzasadnienia w miejsce błędnie wpisanej podstawy prawnej: "art. 220 § 1 p.p.s.a." wpisać właściwą podstawę: "art. 218 p.p.s.a.". Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. określił wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie na 242,- zł. W uzasadnieniu, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia, sąd wymienił art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) — powoływanej dalej jako p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jakkolwiek ustawa nie mówi tego wprost, to wykładnia art. 156 p.p.s.a. uzasadnia pogląd, że sprostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (por. post. SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155). W niniejszej sprawie oczywista omyłka pisarska dotyczy przepisu prawa, na którego podstawie sąd wydał postanowienie z dnia [...]. W ostatnim zdaniu uzasadnienia, powołując podstawę prawną, sąd wskazał art. 220 § 1 p.p.s.a. Tymczasem określenie wartości przedmiotu zaskarżenia następuje na podstawie art. 218 p.p.s.a. Treść tego przepisu została zresztą wcześniej przytoczona na pierwszej stronie uzasadnienia. Z kontekstu uzasadnienia wynika, że sąd orzekał na podstawie wymienionego wyżej 218 p.p.s.a, nie zaś na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. Omyłkowo podaną podstawę prawną rozstrzygnięcia należało zatem zastąpić właściwą podstawą. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie wymienionego wyżej art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.