I SA/Łd 932/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA J. Brolik, Sędziowie J. Antosik (spr.), B. Klimowicz, Protokolant A. Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2004 roku sprawy ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2003 r. 1) oddala skargę. 2) przyznaje adw. J. W. 60 (sześćdziesiąt) zł z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. - po rozpatrzeniu odwołania A. T. - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] ustalającą podatek od nieruchomości na 2003 r. w kwocie 60,50 zł, w tym 25,80 zł od gruntów o powierzchni 258 m2. W odwołaniu podatniczka nie kwestionowała wysokości ustalonego podatku, lecz wnosiła o wyjaśnienie i sprostowanie niezgodności dotyczącej powierzchni gruntu; według niej powinno być 267 m2, a nie jak podano w decyzji 258 m2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że podstawą zastosowania stawki podatku od nieruchomości wobec gruntów i budynków, o których jest mowa w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych jest stan prawny tych gruntów i budynków wynikający z ewidencji wskazanej w art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Zatem podatek został naliczony prawidłowo, tzn. od powierzchni 258 m2, tak jak wynika z informacji z rejestru gruntów. Jeżeli natomiast strona kwestionuje dane zawarte w ewidencji, to powinna najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w ustawie – Prawo geodezyjne i kartograficzne, a następnie, w przypadku uwzględnienia zastrzeżeń, wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego. W skardze A. T. wniosła o uchylenie wymienionej decyzji jako naliczającej podatek od mniejszej powierzchni gruntu niż wynikająca z aktu notarialnego. Ponadto wniosła o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego dotyczącego zmian w ewidencji gruntów oraz spowodowanie przywrócenia stanu w ewidencji gruntów z 2002 r. Podniosła, że do 2002 r. podatek był naliczany od powierzchni gruntu 267 m2 oraz że zwracała się do Urzędu Miasta o sprostowanie danych w ewidencji gruntów, jednak nie uzyskała informacji o przyczynie zmian w tej ewidencji od 2003 r. Nie była również powiadamiana od 1999 r. o przeprowadzeniu postępowań zmieniających "stan prawny posiadanego aktu notarialnego" – nie otrzymała żadnej decyzji ani informacji. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i przytaczając na jego poparcie orzeczenia NSA. Podkreślono, że z informacji z rejestru gruntów wynika, iż skarżąca jest właścicielką nieruchomości położonej w Kutnie przy ul. Zdrojowej 10, nr ewid. 163, o powierzchni 0,0258 ha oraz wyjaśniono, że w 1988 r. przeprowadzono modernizację ewidencji gruntów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Należy się zgodzić z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, że miarodajne dla określenia powierzchni gruntów są dane wynikające z ewidencji gruntów, co wynika z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (DzU z 2000 nr 100, poz. 1086 ze zm.), zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że kwestionowanie danych dotyczących powierzchni gruntów może odbywać się wyłącznie w odrębnym postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów wskazanej ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Organ podatkowy nie jest władny w postępowaniu podatkowym dokonywać w tym zakresie ustaleń sprzecznych z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków ani tym bardziej dokonywać korekt w tej ewidencji. Skoro zatem z ewidencji wynika, że skarżąca jest właścicielką gruntu o powierzchni 258 m2 (co potwierdza aktualny, z dnia 21 marca 2003 r., wypis z ewidencji gruntów i budynków), to tylko od takiej powierzchni, a nie od większej (267 m2) – jak tego domaga się skarżąca – można ustalić podatek od nieruchomości. Usunięcie ewentualnych wadliwości ewidencji gruntów i budynków nie jest możliwe w postępowaniu podatkowym, którego celem w przedmiotowej sprawie było jedynie ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, co organ podatkowy mógł uczynić jedynie na podstawie aktualnych danych zawartych w wymienionej ewidencji. Kwestia prawidłowości zapisów w ewidencji gruntów i budynków nie może być też wyjaśniana – jak o to wniesiono w skardze – przez sąd administracyjny, który jest związany granicami danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – DzU nr 153, poz. 1270), czyli w tym wypadku sprawy dotyczącej ustalenia podatku nieruchomości za 2003 r., a nie sprawy dotyczącej ewidencji gruntów i budynków. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O przyznaniu wyznaczonemu adwokatowi wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa orzeczono stosownie do art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 19 pkt 1 w związku z § 6 pkt 1 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (DzU nr 163, poz. 1348 ze zm.).