I SA/Łd 934/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu z urzędu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2016 r. kwestii sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w uzasadnieniu wyroku z 24 listopada 2015 r. w sprawie ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: sprostować oczywistą omyłkę pisarską w treści uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku z 24 listopada 2015 r. w ten sposób, że na dziewiątej stronie uzasadnienia, w przedostatnim akapicie, skreślić frazę: "i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 24 listopada 2015 r. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych. W uzasadnieniu, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia, sąd wymienił art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie, odwołując się do wyżej wskazanej podstawy prawnej, wskazano że sąd: "uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna tego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2009, komentarz do art.156). Ponadto zauważyć należy, że – choć ustawa nie wskazuje tego wprost – wykładnia art. 156 p.p.s.a. uzasadnia pogląd, że sprostować można także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (postanowienie SN z 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155). W niniejszej sprawie oczywista omyłka pisarska dotyczy, zawartego w uzasadnieniu, bezpośredniego odwołania do sentencji wyroku. W przedostatnim akapicie uzasadnienia sąd, dochodząc do konkluzji, wskazał prawidłowo przepis stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia, to jest: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. – jednak wbrew treści sentencji wyroku oraz wskazanej podstawie prawnej, wskazał, że oprócz zaskarżonej decyzji uchylił także decyzję organu pierwszej instancji. Zapis ten, w kontekście treści wyroku, z której wynika, że uchylono jedynie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz w zestawieniu z podstawą prawną tego rozstrzygnięcia, ma charakter oczywistej omyłki, którą należy wyeliminować z treści uzasadnienia. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie wymienionego wyżej art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. AKE.