I SA/Łd 94/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska(spr.) Sędzia NSA Paweł Janicki Protokolant Starszy sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej utrzymującej w mocy decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z Funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokata J. M. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] września 2017 r. i odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] stycznia 2012 r. określającej M. G. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. W uzasadnieniu wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – P. decyzją z dnia [...].01.2012 r. określił podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 w kwocie 534.987,00 zł. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...].03.2014 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 544/14, uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, którą Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił i wyrokiem z dnia 25.08.2015 r., sygn. akt II FSK 195/15, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W wyniku powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 22.12.2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1278/15, oddalił skargę podatnika w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...].01.2012 r. W tym stanie rzeczy decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...].01.2012 r. stała się prawomocna i ostateczna w administracyjnym toku instancji. W dniu 22 lipca 2014 r. wpłynęło do organu pierwszej instancji pismo strony z dnia 16 lipca 2014 r., zawierające prośbę o udzielenie informacji dotyczących ewentualnego wznowienia postępowania z uwzględnieniem art. 240 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. W odpowiedzi na powyższe, Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – P. pismem z dnia 7 sierpnia 2014 r. wyjaśnił na czym polega istota wznowienia postępowania podatkowego oraz jakie muszą zostać spełnione warunki, aby mogło dojść do wzruszenia ostatecznej decyzji organu podatkowego. Pismem z dnia 30 października 2014 r. podatnik poinformował, że wszelka korespondencja w sprawie winna być kierowana na adres Aresztu Śledczego w Ł., a brakujące faktury dotyczące działalności gospodarczej prowadzonej w roku 2006 "będą dostarczone" do urzędu skarbowego. Jednocześnie poprosił o ponowne zweryfikowanie "sprawy". W dniu 12 listopada 2014 r. do organu podatkowego pierwszej instancji wpłynęło pismo strony (brak daty sporządzenia pisma), w którym stwierdzono, iż z uwagi na uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...], załącza (duplikaty, oryginały) faktur dotyczących zakupu towarów oraz usług przez firmę PHU A w roku 2006 oraz kserokopie pism, otrzymanych z firm, odnośnie niemożności wydania ich duplikatów. Powyższe faktury są, w ocenie strony, dowodem, iż zobowiązanie w podatku dochodowym za rok 2006 jest "mylne". W związku ze złożonymi przez podatnika pismami z dnia 4 listopada oraz 12 listopada 2014 r. organ pierwszej instancji pismem z dnia 3 grudnia 2014 r. poinformował podatnika, że z uwagi na fakt, iż orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 października 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 544/14, uchylające postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] marca 2014 r., nie jest prawomocne, tym samym za niecelowe należało uznać składanie wyjaśnień i dokumentów dotyczących przedmiotowej sprawy. Pismem z dnia 27 sierpnia 2015r. (wpływ do organu pierwszej instancji w dniu 4.09.2015 r.), działając w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, podatnik wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] stycznia 2012r. W uzasadnieniu wniosku podkreślił, że kwota zobowiązania w wysokości 534.987,00 zł wynikająca z ww. decyzji, spowodowana była "brakiem oryginalnych faktur lub duplikatów faktur". W dalszej części uzasadnienia wniosku podniósł, iż w dniu 12 listopada 2014 r. złożył pismo wraz z "oryginałami oraz duplikatami faktur dot. zakupów" firmy podatnika, której działalność była przedmiotem kontroli oraz dokumentacją ukazującą, iż starał się "uzyskać resztę faktur". W ocenie strony złożony wniosek był w pełni uzasadniony, zważywszy również na pismo z Urzędu Skarbowego Ł. – P. wyjaśniające definicję art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, a będące odpowiedzią na pismo podatnika z dnia 16 lipca 2014 r. Według podatnika złożona dokumentacja spełniała wymogi formalne, natomiast ewentualne braki "duplikatów - oryginałów" faktur, w Pana ocenie, wynikają z upływu lat i nie jest możliwe ich odtworzenie, a co za tym idzie należy "wznowić postępowanie z dokumentacji dostępnej", która opiewa na kwotę 1.613.483,33 zł. Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. wznowił postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006. W toku postępowania wznowieniowego organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że przedstawione przez stronę okoliczności wypełniają - powołaną w złożonym wniosku, sprecyzowaną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przesłankę (wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję) i w związku z tym na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] stycznia 2012 r. i określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 w kwocie 536.166,00 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uchylając decyzję organu pierwszej instancji i odmawiając uchylenia decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2012 r. w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązania i stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 8 marca 2012 r. Nr [...] skutecznie zastosował środki egzekucyjne przerywające bieg terminu przedawnienia w postaci: 1. Zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w A Bank S.A. zawiadomieniem nr [...] z dnia 09 marca 2012 r. Zawiadomienie o zajęciu bank otrzymał w dniu 15 marca 2012 r., Pan natomiast w dniu 29 marca 2012 r. (w trybie art. 44 kpa). Pismem z dnia 10 października 2012 r. bank uznał zajęcie i poinformował o braku środków na rachunku. 2. Zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w B Bank S.A. zawiadomieniem nr [...] z dnia 1 października 2012 r. Zawiadomienie o zajęciu bank otrzymał 8 października 2012 r., zaś zobowiązany 19 października 2012 r. (w trybie art. 44 kpa). Pismem z dnia 15 listopada 2012 r. bank uznał zajęcie i poinformował o braku środków na rachunku. Na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez wierzyciela własnego, Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. prowadzi postępowanie egzekucyjne, obejmujące zaległość z tytułu nieuregulowanego przez podatnika zobowiązania w podatku dochodowym od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za rok 2006. Z tytułu prowadzonej egzekucji, zawiadomieniem z dnia 24 sierpnia 2017 r. dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Zakładzie Karnym Nr [...] w Ł. Dłużnik został powiadomiony o tym fakcie w dniu 28 sierpnia 2017 r. Pismem z dnia 18.09.2017 r. dłużnik zajętej wierzytelności uznał zajęcie, informując o zbiegu egzekucji administracyjnej z sądową. W związku z powyższym bieg terminu przedawnienia został ponownie przerwany w dniu 28 sierpnia 2017 r. tj. w dacie odbioru zawiadomienia przez dłużnika. W ocenie organu odwoławczego zajęcie rachunku bankowego uznać należało za skuteczne zastosowanie środka egzekucyjnego, przerywające bieg terminu przedawnienia zobowiązania. Istotne jest jedynie to, iż podatnik w wyniku zajęcia rachunku bankowego nie może, już swobodnie dysponować wpływającymi na ten rachunek środkami pieniężnymi. W takim przypadku za uzasadnione organ uznał twierdzenie, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 r. został przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego o którym zobowiązany został powiadomiony (zajęcie rachunku w A Bank S.A. i B Bank S.A. oraz zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w Zakładzie Karnym Nr [...] w Ł.). Tym samym termin przedawnienia biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny (art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej), tj. od dnia 29 sierpnia 2017 r. Odnosząc się zaś do meritum sprawy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wskazał, że rozpatrzenie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2017 r. ograniczone jest do oceny wydanego rozstrzygnięcia w trybie wznowienia postępowania, a mianowicie, czy przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia prawidłowo rozważono przesłanki stanowiące podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej. Jako podstawę wznowienia postępowania podatnik wskazał art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Z ww. regulacji wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Organ zauważył, że w orzecznictwie przyjmuje się, że nowe okoliczności faktyczne to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nie przedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym. Występując z wnioskiem o wznowienie postępowania z powodów wskazanych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, strona zakreśla granice postępowania wznowieniowego. Istota trybu szczególnego, jakim jest wznowienie postępowania, sprowadza się do zbadania jednostkowej okoliczności lub określonego dowodu ujawnionego po zakończeniu postępowania, a nie do weryfikacji poczynionych w postępowaniu wymiarowym ustaleń w nieograniczonym zakresie i nie może prowadzić do mnożenia liczby instancji rozstrzygających daną sprawę podatkową. Skoro zamiarem strony było w istocie dokonanie przez organ w ramach postępowania wznowieniowego ponownego postępowania dowodowego w zakresie oceny merytorycznej zebranego materiału dowodowego i rozstrzygnięcie przez ten organ co do istoty sprawy zakończonej już wcześniej decyzją ostateczną, to takie działanie wykracza poza umocowanie ustawowe organów podatkowych określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Reasumując organ uznał, że podatnik nie wykazał przesłanek wznowieniowych z art. 240 § 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej, próbując przy wykorzystaniu instytucji wznowienia postępowania dokonać ponownej merytorycznej weryfikacji postępowania dowodowego. Przedmiotem postępowania, wszczętego na skutek wniosku o wznowienie postępowania, nie jest i nie może być ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym. Taka ocena może być dokonywana jedynie przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym. W ocenie organu odwoławczego strona może się powoływać w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w jego toku. Ponadto wznowienie postępowania jest dopuszczalne w sytuacji, gdy nowe okoliczności lub dowody "wyjdą na jaw". W ocenie organu odwoławczego zwrot ten oznacza, że okoliczności te lub dowody nie mogą stanowić podstawy wznowienia w sytuacji, gdy były doskonale znane stronie w toku postępowania zwykłego lecz z niezrozumiałych przyczyn nie zostały przez stronę podniesione przed wydaniem decyzji bądź po jej wydaniu w toku postępowania odwoławczego. Organ odwoławczy podkreślił, że składając wniosek o wznowienie postępowania podatnik uzasadniał podstawę tego wznowienia w ten sposób, iż kwota zobowiązania w wysokości 534.987,00 zł wynikająca z decyzji ostatecznej, spowodowana była "brakiem oryginalnych faktur lub duplikatów faktur". W dalszej części uzasadnienia wniosku podnosił, iż w dniu 12 listopada 2014 r. złożył pismo wraz z "oryginałami oraz duplikatami faktur dot. zakupów" firmy, której działalność była przedmiotem kontroli oraz dokumentacją ukazującą listę firm, iż starał się cyt. "uzyskać resztę faktur". Pismem z dnia 6 listopada 2015 r. wniósł o załączenie do toczącego się postępowania wznowieniowego, dokumentacji w postaci kserokopii pism, jakie kierował "do firm - wg księgi - ws. przesłania duplikatów faktur, a na które do dnia dzisiejszego nie otrzymał żadnej odpowiedzi". Z powyższego organ wywiódł, że strona w zasadzie zmierza do ponownej merytorycznej kontroli decyzji wymiarowej wydanej w postępowaniu zwykłym. Powyższe zarzuty byłyby zasadne w postępowaniu zwykłym, w którym kwestionowałby Pan wymiar podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. W ocenie organu odwoławczego dołączona do wniosku dokumentacja w postaci duplikatów i kserokopii faktur dot. zakupów firmy strony nie jest nowym dowodem, bowiem podatnik uzyskał tę dokumentację na podstawie zapisów jego księgi podatkowej, która istniała w dacie wydawania decyzji ostatecznej co jest równoznaczne z istnieniem tych dokumentów jako dowodów już w tej dacie. Nie można uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja określona w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, a więc, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z akt sprawy wynika, iż rzeczona dokumentacja podatkowa, którą podatnik zniszczył w maju 2010 r., nie spełnia wymagań nowych dowodów, czy nowych okoliczności, bowiem w toku postępowania zwykłego była przedmiotem działań, rozważań i oceny organu podatkowego. Skutków postawy strony (zaniechań) polegającej na nieprzedstawieniu dokumentacji podatkowej nie można przerzucać na organy podatkowe, a tym samym, czyniąc podstawę uchylenia decyzji ostatecznej, uwzględniającej ten fakt. Gdyby uznać, że każdy "odzyskany" przez podatnika po kilku latach od zakończenia postępowania podatkowego dowód (który umyślnie zniszczył) stanowił podstawę i przesłankę do wznowienia postępowania to prowadziłoby to wręcz do obstrukcji procesowej organu podatkowego, który z powodu pojedynczego odtworzonego dokumentu musiałby prowadzić postępowanie co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wobec powyższego – w ocenie organu drugiej instancji – brak było podstaw do uchylenia wydanej decyzji. Tym samym organ podatkowy pierwszej instancji winien w wyniku analizy dowodów dołączonych do wniosku odmówić na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 31 stycznia 2012 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 w kwocie 536.166,00 zł. Ponadto organ pierwszej instancji w skarżonym rozstrzygnięciu znacznie wykroczył poza ramy postępowania nadzwyczajnego zakreślone treścią art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Już samo porównanie treści decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz z dnia [...] września 2017 r. świadczy o tym, że w ramach postępowania nadzwyczajnego organ podatkowy dokonał znacznie bardziej poszerzonej analizy przychodów i kosztów podatnika przywołując te fakty i okoliczności, które powinien rozpatrzeć i opisać w toku postępowania zwykłego. Niedopuszczalnym jest przy tym ponowne ocenianie znanych organowi dowodów i wyciąganie na ich podstawie odmiennych wniosków niż pierwotnie. Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] grudnia 2017 r. została przez podatnika zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. M. G. wniósł o uchylenie zaskarżanej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania w zakresie pkt 1 i pkt 2 skargi zarzucając zaskarżonej decyzji, że została wydana niezgodnie z obowiązującym prawem oraz że skarżona decyzja posiada błędy w ustaleniach faktycznych, które mają znaczenie prawne tj,: 1) Błędny zapis w meritum decyzji kwoty 563.166,00 zł, jakoby taka kwota widniała w decyzji z [...].01.2012 r. nr [...]. 2) Błędne ustalenie jakoby prawidłowo i zgodnie z prawem przerwano bieg terminu przedawnienia w dniu 28.08.2017 r., gdzie w świetle ujawnionych dowodów nie spełniono wymogów ustawowych dotyczących wznowienia postępowania egzekucyjnego, tym samym roszczenie z dniem 10.10.2017 r. uległo przedawnieniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 12 kwietnia 2018 r. skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie zbadał, czy wystawiony tytuł wykonawczy spełnia wymogi formalne oraz wniósł o dołączeniu w poczet materiału dowodowego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z [...] marca 2018 r., które potwierdza, że nie zachowano należytej staranności przy wystawianiu tytułu wykonawczego, na podstawie którego jest prowadzona egzekucja wobec podatnika. Na rozprawie w dniu 15 maja 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów na okoliczność zasadności zarzutów nr 2 ze skargi, jednocześnie składając kserokopię postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w [...] stycznia 2018 r. oraz kserokopię postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. –P. z [...] marca 2018 r. oraz kserokopię zażalenia skarżącego z 9 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił oddalić wniosek dowodowy strony. Pełnomocnik skarżącego podniósł zarzut naruszenia przez Sąd art. 106 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega zatem oddaleniu. Za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący "błędnego zapisu w meritum decyzji kwoty 563.166,00 zł." Wyjaśnić należy, że kwota taka została wskazana w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. z [...].09. 2017 r., która to decyzja została uchylona decyzją zaskarżoną w tej sprawie. W tym stanie rzeczy prawomocna i ostateczna w toku instancji stała się decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. z [...].01.2012 r. określająca wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 534.987,00 zł, którą skarżący wskazuje w skardze na str.2 jako prawidłową. Nieskuteczny jest także w tej sprawie drugi zarzut sformułowany w skardze - to jest zarzut "błędnego ustalenia jakoby prawidłowo i zgodnie z prawem przerwano bieg terminu przedawnienia w dniu 28.08.2017 r., gdzie w świetle ujawnionych dowodów nie spełniono wymogów ustawowych dotyczących wznowienia postępowania egzekucyjnego, tym samym roszczenie z dniem 10.10.2017 uległo przedawnieniu". Skarżący wskazuje na art.61 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dalej "u.p.e.a." (tekst jedn. Dz.U.2017.1201 ze zm.), zgodnie z którym "w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić wówczas, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych". Skarżący wywodzi, że ponowne wszczęcie postępowania egzekucyjnego w stosunku do niego w dniu 28.08.2017 r. nie spełniało wymogów cyt. art.61 u.p.e.a. gdyż jego dochody wykazane w zeznaniu podatkowym za 2016 r., przesłanym do Urzędu Skarbowego Ł. – P. przez Areszt Śledczy w Ł. to kwota 3 zł 94 gr. Uznając za nieskuteczne podjęcie czynności egzekucyjnych w dniu 28.08.2017 r, skarżący podkreśla, że "roszczenie to uległo przedawnieniu z dniem 10.10.2017 r., gdyż tą datę uznaje się przedawnienie". Przypominając powyższe stanowisko skarżącego wynikające ze skargi wyjaśnić należy, że przedmiotem decyzji zaskarżonej w tej sprawie nie jest prawidłowość prowadzenia egzekucji administracyjnej i skuteczności podjęcia czynności egzekucyjnych w dniu 28.08.2017 r. do obowiązku skarżącego w postaci zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. z [...].01.2012 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego za 2006 r. w kwocie 534.987,00 zł. Przedmiotem tej decyzji jest uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. z [...].09.2017 r., którą to decyzją stwierdzono istnienie przesłanki z art.240 § 1 pkt.5 ustawy Ordynacja podatkowa do wznowienia postępowania i w związku z tym uchylono decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. z [...].01.2012 r. i jednocześnie określono wysokość zobowiązania skarżącego za 2006 r. kwotą 536.166,00 zł. Uchylając decyzję organu pierwszej instancji z [...].09.2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej na podstawie art.245 § 1 pkt.1 odmówił jednocześnie uchylenia decyzji ostatecznej z [...].01.2012 r. Przedmiotem orzekania przed wojewódzkim Sądem Administracyjnym w tej sprawie jest zatem kwestia zasadności odmowy uchylenia ostatecznej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji z [...].01.2017 r. w związku z wnioskiem skarżącego z 27.08.2015 r. (wpływ do organu w dniu 4.09.2015 r.) o wznowienie na podstawie art.240 § 1 pkt.5 Ordynacji podatkowej, postępowania zakończonego decyzją ostateczną z 31.01.2012 r. Bezsporne jest, że ostateczna w toku instancji, wskazana wyżej decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. z [...].01.2012 r. określająca wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego w kwocie 534.987,00 zł, wydana została przed upływem terminu przedawnienia. Zatem zobowiązanie wynikające z tej decyzji jest wymagalne. Kwestie możliwości egzekwowania tego zobowiązania w drodze egzekucji administracyjnej, ewentualnego umorzenia postępowania egzekucyjnego i przyczyn ewentualnego umorzenia są przedmiotem odrębnego postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wynik tego postępowania nie miał wpływu na sposób zakończenia postępowania przed organami podatkowymi w sprawie z wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...].01.2012 r. i pozostaje bez wpływu na kierunek orzekania w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Skarżący nie podnosił w tej sprawie zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego w związku z odmową uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...].01.2012 r. Z uwagi jednak na treść art.134 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej "p.p.s.a." (tekst jedn. Dz.U.2017.1369 ze zm.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, Sąd odnosi się do kwestii zasadności odmowy uchylenia ostatecznej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji z [...].01.2017 r. w postępowaniu wznowieniowym. Podnieść tu zatem należy, że głównym i zasadniczym trybem weryfikacji decyzji w postępowaniu podatkowym jest odwołanie. W trybie nadzwyczajnym przedmiotem wznowienia postępowania podatkowego jest natomiast zgodnie z art. 243 § 2 O.p. jedynie ustalenie czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad wyliczonych w art. 240 § 1 O.p. W art.240 § 1 O.p. ustawodawca zawarł wyczerpujące wyliczenie podstaw wznowienia postępowania. Zważywszy na art.128 O.p. wyrażający zasadę trwałości decyzji ostatecznych, za niedopuszczalne uznać należy wznowienie postępowania na podstawie nie przewidzianej w art.240 § 1 O.p jak również brak podstaw do rozszerzającej wykładni tych podstaw. Postępowanie w przedmiocie wznowienia składa się z dwóch etapów. W pierwszym etapie rozstrzygnięciu podlega kwestia dopuszczalności "uruchomienia" trybu nadzwyczajnego, o czym stanowi art. 243 § 1 O.p. Etap ten kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.), lub wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 O.p.). Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania jest równoznaczne z rozpoczęciem drugiego etapu, w którym organ zgodnie z art. 243 § 2 o.p. ustala przede wszystkim, czy w sprawie istotnie zachodzi którakolwiek ze wskazanych w art. 240 § 1 O.p. podstaw wznowienia postępowania. Wystąpienie którejkolwiek z podstaw wznowienia skutkuje przeprowadzeniem postępowanie wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Z art.240 § 1 pkt.5 O.p., wskazanego jako podstawa żądania wznowienia postępowania wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przesłanka nowych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wymiarowego. Z kolei za "istotne" dowody lub okoliczności faktyczne przyjmuje się takie dowody i okoliczności faktyczne, których ocena miałaby znaczenie w sprawie i nie tylko prowadziłaby do wznowienia postępowania administracyjnego, ale także mogłaby wpłynąć na zmianę treści ostatecznej decyzji. Dlatego istotne dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść orzeczenia (np. wyrok NSA z 29.06.2017 I FSK 2007/15; LEX nr 2347654, wyrok NSA z 14.09.2017 II FSK 2179/15; LEX nr 2366543). Reasumując, istota trybu szczególnego, jakim jest wznowienie postępowania, sprowadza się do zbadania jednostkowej okoliczności lub określonego dowodu ujawnionego po zakończenia postępowania, a nie do weryfikacji poczynionych w postępowaniu wymiarowym ustaleń w niemal nieograniczonym zakresie i nie może prowadzić do mnożenia liczby instancji rozstrzygających daną sprawę podatkową, a w konsekwencji do przedłużania postępowania. W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, że przy ocenie, czy dana okoliczność lub dany dowód mają przymiot "nowych", nie ma żadnego znaczenia, że strona miała możliwość powołania ich w poprzednim postępowaniu. Sąd rozpoznający sprawę przychyla się jednak do stanowiska również zaprezentowanego w doktrynie jak też w orzecznictwie, że bardziej przekonujący w zakresie wykładni określenia "wyjdą na jaw" jest pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z 13.11.2013 r., II FSK 2675/12, LEX nr 1558072, w którym sąd ten uznał, że strona może się powoływać w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w jego toku (por. też Komentarz do art.240 ustawy Ordynacja podatkowa Jan Rudowski stan prawny 1.09.2017 r. tiret 6 w zakresie piątej podstawy wznowienia). Taką interpretację art.240 § 1 pkt.5 ustawy Ordynacja podatkowa zaprezentowano też w zaskarżonej decyzji. Za słuszne należy więc przyjąć stanowisko organu, że ponownie kompletowana dokumentacja podatkowa, którą skarżący zniszczył w maju 2010 r. co wynika z oświadczenia skarżącego z dnia 15.07.2010 r. nie spełnia powyższego wymogu. Odmowa uchylenia zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. z [...].01.2012 r. na podstawie art.245 § i pkt.1 ustawy Ordynacja podatkowa, była w pełni uzasadniona. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a. dc.