I SA/Łd 945/15

Dnia 8 października 2015 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. E. N. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. E. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie: podatku od nieruchomości za 2015 rok p o s t a n a w i a: przyznać skarżącej B. E. N. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. mko W dniu 7 lipca 2015 roku B. E. N. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...]roku ustalającą jej wysokość podatku od nieruchomości za 2015 rok. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł podatniczka wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz o przyznanie środków finansowych na dojazd do sądu. Ze złożonego na wezwanie sądu na urzędowym formularzu PPF oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz informacji udzielonych do sprawy sygn. akt I SA/Łd 783/15 wynika, że skarżąca wspólnie z bezrobotnym synem prowadzi gospodarstwo domowe, którego jedynym źródłem utrzymania jest jej emerytura w wysokości ok. 700 zł netto miesięcznie. Jedyny majątek skarżącej stanowi dom o powierzchni ok. 100 m2, w którym zamieszkuje, nie posiada także oszczędności. Syn wnioskodawczyni jest chory na cukrzycę typu I i musi stale przyjmować leki, na leki syna i skarżącej rodzina wydaje ok. 150 zł miesięcznie. Pozostałe miesięczne koszty utrzymania gospodarstwa domowego skarżącej zamykają się kwotą ok. 221 zł (prąd, gaz, Internet, woda). Na jedzenie rodzinie pozostaje ok. 320 zł. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jest zasadny. Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)- dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. We wniosku o przyznanie prawa pomocy B. E. N. wskazała, że wspólnie z bezrobotnym synem prowadzi gospodarstwo domowe, którego jedynym źródłem utrzymania jest jej emerytura w wysokości ok. 700 zł netto. Jedyny majątek skarżącej stanowi dom o powierzchni ok. 110 m2, w którym zamieszkuje. Rodzina skarżącej ok. 150 zł miesięcznie wydaje na leki. Pozostałe miesięczne koszty jej utrzymania zamykają się kwotą ok. 221 zł (prąd, gaz, Internet, woda). Na jedzenie skarżącej pozostaje ok. 320 zł. Uwzględniając powyższe, wysokość wpisu od skargi w przedmiotowej sprawie (100 zł), stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. uznać należało, że skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny, dlatego, w celu zachowania prawa do sądu, zasadnym jest przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w sprawie. Odnośnie wniosku strony o przyznanie środków finansowych na dojazdy do sądu wskazać należy, że jak to zostało podkreślone na wstępie, zgodnie z art. 244 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może polegać jedynie na zwolnieniu od kosztów sądowych (czyli obowiązku ponoszenia opłat sądowych i wydatków) oraz ustanowieniu fachowego pełnomocnika w celu reprezentowania strony w zainicjowanym postępowaniu. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości przyznania stronie postępowania środków finansowych w celu umożliwienia jej dojazdu do sądu. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym zwrot kosztów przejazdów do sądu, przysługuje stronie skarżącej od organu administracji jedynie w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji (art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.). Zwrot ten możliwy jest jedynie na wniosek strony zgłoszony najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia oraz w oparciu o dokumenty potwierdzające długości trasy przejazdu od miejsca zamieszkania do sądu, rodzaju środka transportu (tylko środki transportu masowego) i jego klasę. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. mko