I SA/Łd 945/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] UNP [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. J., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok z tytułu zbycia papierów wartościowych, w wysokości 393.439 zł. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ów wniosek (str. 15 skargi) pełnomocnik strony podniósł, że skoro organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, to zobowiązanie to będzie mogło być dochodzone poprzez wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Będzie się to wiązało z licznymi niedogodnościami dla skarżącego, takimi jak zajęcie rachunku bankowego oraz zajęcie wynagrodzenia za pracę, a także obciążenie kosztami egzekucji. W ocenie autora skargi wskazane w niej naruszenia prawa procesowego i materialnego, stanowią wystarczającą podstawę do wstrzymania wykonania decyzji, zwłaszcza że skarżący nie dał swoim zachowaniem żadnych podstaw aby uznać, że brak natychmiastowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego uniemożliwi lub chociażby utrudni późniejsze uzyskanie określonej w decyzji kwoty. Zdaniem autora skargi wstrzymanie wykonania nie wiąże się z jakimkolwiek zagrożeniem dla organu ponieważ skarżący ma stałe miejsce zamieszkania, zatrudnienia i nie dał podstaw dla uznania, iż w jakikolwiek sposób mógłby utrudniać organowi podatkowemu dochodzenie określonej kwoty zobowiązania podatkowego. Jednak już wszczęcie postępowania egzekucyjnego będzie wiązało się z licznymi negatywnymi następstwami, których skarżący pragnie uniknąć. Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że w innych okolicznościach skarżący uiściłby określone w decyzji zobowiązanie, jednak kwota zobowiązania określona w zaskarżonej decyzji jest tak wysoka, iż jej jednorazowa zapłata jest niemożliwa, wobec czego wstrzymanie wykonania decyzji wydaje się być uzasadnione. Postanowieniem z dnia 28 października 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - powoływanej dalej w skrócie jako: P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Z przywołanego przepisu wynika, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest przedstawienie przez stronę skarżącą okoliczności wskazujących, że wykonanie decyzji doprowadzi do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W ocenie sądu przesłanek tych nie spełniają podniesione we wniosku argumenty. Obawa skarżącego, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego będzie wiązało się z niedogodnościami, np. z zajęciem rachunku bankowego, jest uzasadniona, ale nie jest równoznaczna z istnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu szkody albo innych trudnych do odwrócenia skutków. O spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie świadczy również przekonanie autora skargi o zasadności podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego i materialnego. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd nie bada zasadności zawartych w niej zarzutów naruszenia prawa. Podobnie okolicznościami uzasadniającymi uwzględnienie wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej nie są ani stałe miejsce zamieszkania i zatrudnienia skarżącego, ani oświadczenia skarżącego, że nie będzie utrudniał organowi podatkowemu dochodzenia zobowiązania podatkowego. Reasumując strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które świadczyłyby o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować szkodę, a tym bardziej szkodę znacznych rozmiarów, bądź inne - trudne do odwrócenia skutki. Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. Ake.