I SA/Łd 951/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. z dnia 27 października 2011 r. o wyłączenie Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Joanny Tarno, Bożeny Kasprzak, Ewy Cisowskiej- Sakrajdy od orzekania w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 951/11 ze skargi A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji o zabezpieczeniu na majątku należności pieniężnych z tytułu przewidywanej zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. postanawia: oddalić wniosek. A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] wydane w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji o zabezpieczeniu na majątku należności pieniężnych z tytułu przewidywanej zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. W dniu 27 października 2011 r., na rozprawie skarżący złożył do akt sprawy pismo procesowe zawierające wniosek o wyłączenie od orzekania w jego sprawie Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi Joanny Tarno, Bożeny Kasprzak, Ewy Cisowskiej- Sakrajdy. Uzasadniając skarżący podniósł, iż wymienieni we wniosku Sędziowie uprzednio orzekali w innych jego sprawach rozpoznawanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Orzeczenia te w ocenie skarżącego stanowią rażącą obrazę prawa. Ponadto zdaniem skarżącego skład orzekający jest do niego wrogo nastawiony. W dniu 14 listopada 2011 r. Sędziowie WSA Joanna Tarno, Bożena Kasprzak, Ewa Cisowska - Sakrajda złożyły oświadczenie, iż nie są im znane żadne okoliczności, które mogłyby wywoływać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności w sprawie. Oświadczyły również, że nie zachodzą podstawy do wyłączenia z mocy ustawy określone w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 19 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, iż wyłączenie sędziego może być uzasadnione dwiema grupami przyczyn: 1) przesłankami skutkującymi wyłączeniem sędziego z mocy ustawy oraz 2) przesłankami uzasadniającymi wyłączenie sędziego na wniosek. Przyczyny wyłączenia sędziego z mocy samej ustawy zostały wymienione w sposób enumeratywny, stanowią zamknięty katalog i nie można ich interpretować w sposób rozszerzający. Opierają się one na związkach sędziego z przedmiotem lub podmiotami postępowania. Powiązania te są tego rodzaju, że - niezależnie od subiektywnych odczuć osób występujących w sprawie - czynią prawdopodobnym przypuszczenie, iż rozpoznanie sprawy nie będzie odpowiadało wymaganiom bezstronności. Z kolei przyczyny wyłączenia sędziego na wniosek strony lub na żądanie tego sędziego, którego dotyczą, nie są wymienione w ustawie w sposób wyczerpujący. Ustawodawca ograniczył się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że chodzi o taki "stosunek osobisty" między sędzią a jedną ze stron lub jej przedstawicielem, który "mógłby wywoływać wątpliwości co do bezstronności sędziego" (iudex suspectus). W konsekwencji zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. W rozpoznawanej sprawie A. M. wniósł o wyłączenie Sędziów WSA Joanny Tarno, Bożeny Kasprzak, Ewy Cisowskiej- Sakrajdy od orzekania w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 951/11. Uzasadniając swój wniosek wskazał, iż wobec orzekania przez w/w Sędziów w innych jego sprawach rozpoznawanych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, winni oni zostać wyłączeni w sprawie niniejszej. Podniósł ponadto, iż w jego ocenie skład Sądu jest wrogo nastawiony do jego osoby. Uzasadniając swój wniosek A. M. w żadnym stopniu nie odniósł się do przesłanek zawartych w art. 18 i 19 p.p.s.a. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wyłączenie sędziego spoczywa na wnioskodawcy (art. 20 § 1 p.p.s.a.). Podniesiona przez skarżącego okoliczność nie może stanowić podstawy uzasadniającej wyłączenie sędziego od orzekania w danej sprawie. Sędzia nie podlega wyłączeniu z mocy ustawy z tej przyczyny, że poprzednio orzekał w innej sprawie, nawet jeśli sprawa ta toczyłaby się między tymi samymi stronami (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2002 r., sygn. akt II UKN 307/01 OSNP 2003/24 poz. 600). Na zasadność wniosku nie może wpływać również subiektywne poczucie skarżącego co do negatywnego nastawienia składu Sądu do jego osoby. W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego należy uznać za nieuzasadniony. Wobec powyższego na podstawie art. 22 § 1 i 2 w zw. z art. 18 § 1 i 19 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. A.K.