I SA/Łd 951/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 października 2012 r. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sprostowanie i uzupełnienie protokołu rozprawy z 22 czerwca 2012 r. w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...], [....] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji o zabezpieczeniu na majątku należności pieniężnych z tytułu przewidywanej zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sprostowanie protokołu rozprawy z 22 czerwca 2012 r. Wyrokiem z 29 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A.M. od postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...], nr [...] wydanego w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji o zabezpieczeniu na majątku należności pieniężnych z tytułu przewidywanej zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. Wnioskiem z 19 lipca 2012 r. podatnik, powołując się na art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270; dalej "P.p.s.a."), zażądał sprostowania protokołu rozprawy przeprowadzonej 22 czerwca 2012 r., poprzez zmianę ściśle wskazanych zapisów oraz uzupełnienie o cztery nowe. Zarządzeniem z 27 lipca 2012 r. przewodniczący składu odmówił sprostowania protokołu rozprawy, przyjmując że wniosek skarżącego był spóźniony. Termin do złożenia wniosku o sprostowanie protokołu upłynął bowiem 29 czerwca 2012 r., podczas posiedzenia, w czasie którego ogłoszono orzeczenie, tj. zgodnie z art. 103 P.p.s.a. We wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sprostowanie i uzupełnienie protokołu rozprawy z 22 czerwca 2012 r., złożonym 27 sierpnia 2012 r. skarżący podniósł, że działał w uzasadnionym przekonaniu, że: (a) terminem procesowym do złożenia wniosku o sprostowanie i uzupełnienie protokołu rozprawy jest – zgodnie z art. 103 P.p.s.a. – termin trzydziestu dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół, (b) pod pojęciem "posiedzenie sądu" (art. 103 P.p.s.a.) nie mieści się czynność ogłoszenia wyroku; powołując się na postanowienie WSA z 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1119/10 przyjął bowiem, że "art. 103 P.p.s.a. nie uzależnia złożenia żądania o uzupełnienie lub sprostowanie protokołu od faktu ogłoszenia orzeczenia w sprawie. Tak więc żądanie strony może mieć miejsce po ogłoszeniu orzeczenia, pod warunkiem że zostało złożone przed upływem trzydziestu dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół." Skarżący wskazał następnie, że na rozprawie 29 czerwca 2012 r., niezależnie od ogłoszenia wyroku, przewodnicząca pouczyła go o uprawnieniach w kwestii wnioskowania o sporządzenie uzasadnienia wyroku i ewentualnego złożenia skargi kasacyjnej. Tym niemniej pominęła sprawę możliwości a zwłaszcza terminu złożenia wniosku o sprostowanie i uzupełnienie protokołu rozprawy, co doprowadziło stronę do błędnego (zdaniem sądu) zrozumienia treści art. 103 P.p.s.a. Skarżący powołał się następnie na postanowienie WSA z 5 maja 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1703/10, z którego wysnuł wniosek o obowiązku sądu w zakresie udzielania pouczenia o treści art. 103 P.p.s.a. Na zakończenie skarżący wniósł o wzięcie pod uwagę jego stanu zdrowia i wieku oraz faktu, że nie korzysta z pomocy profesjonalnego pomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270; dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1-2 P.p.s.a.). Przesłanka braku winy w uchybieniu terminu jest w orzecznictwie i doktrynie konsekwentnie oceniana przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z 25 września 1998 r., SA/Łd 575/98, LEX nr 36221; wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., III SA 1436/99, LEX nr 40057; wyrok NSA z dnia 25 maja 1998 r., IV SA 2162/96, LEX nr 43285; wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1718/96, LEX nr 33415, a także J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 266 oraz B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 258). W niniejszej sprawie we wniosku skarżący nie wskazał w istocie żadnych, niezależnych od niego przeszkód, które uniemożliwiły mu zachowanie terminu do złożenia żądania przywrócenia terminu. Do tego rodzaju przyczyn nie można zaliczać braku wiedzy co do środków prawnych, które służą mu w postępowaniu przed sądem. Zauważyć należy, że art. 103 P.p.s.a. jest w tym zakresie czytelny i nie może budzić wątpliwości, że wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy można złożyć najpóźniej na najbliższym posiedzeniu, nie później jednak niż w terminie trzydziestu dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół. O treści tego przepisu skarżący, jak sam przyznaje, miał wiedzę skoro wysnuł z niego uzasadniony w jego ocenie wniosek, że "terminem procesowym do złożenia wniosku o sprostowanie i uzupełnienie protokołu rozprawy jest (...) termin trzydziestu dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół". Na marginesie warto zwrócić uwagę, że podatnik był na najbliższym posiedzeniu, podczas którego ogłoszono orzeczenie kończące postępowanie i nie zgłaszał wówczas żadnych uwag co do treści protokołu z rozprawy z 22 czerwca 2012 r., choć z łatwością mógł skorzystać z przysługującego mu prawa i wystąpić z żądaniem we właściwym czasie. Na zakończenie sąd zauważa, że nie mają wpływu na rozstrzygnięcie wniosku strony powołane przezeń orzeczenia sądów administracyjnych, bowiem, jak wynika z treści ich uzasadnień, zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych. W pierwszej sprawie sąd – wbrew stanowisku strony – nie kwestionował, że ogłoszenie orzeczenia następuje na posiedzeniu, o którym mowa w art. 103 P.p.s.a., w drugim zaś – strona została błędnie pouczona przez pracownika sądu o przysługującym jej terminie i działając w tym błędnym przeświadczeniu nie dochowała terminu. Żadne z tych orzeczeń nie odnosi się zatem do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. P.Pij.