I SA/Łd 958/13

Dnia 10 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Świderska Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 10 października 2013 roku na rozprawie sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Ł. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zasad ustalenia i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek opłaty targowej na terenie gminy K. postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Prokurator Rejonowy w Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...]r., nr [...] w sprawie określenia zasad ustalenia i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek opłaty targowej na terenie gminy K. Uchwale tej zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego – art. 19 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez ogólnikowe wskazanie w jej § 3, że inkasenci pobierający opłatę targową odprowadzają ją do kasy Urzędu Gminy w K. najpóźniej na drugi dzień od jej pobrania mimo, że przepis ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazuje na konieczność podania bezpośrednio w uchwale cech charakterystycznych (indywidualnych) inkasenta w sposób na tyle precyzyjny, aby nie budziło wątpliwości, na kogo ten obowiązek został nałożony. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy K. wniosła o jej oddalenie podnosząc, że w § 2 uchwały nr [...] z dnia [...]r. w sprawie zarządzenia poboru opłaty targowej, określenia inkasentów tej opłaty na terenie Gminy K. i wysokości wynagrodzenia za inkaso, imiennie wskazano inkasentów opłaty targowej. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 10 października 2013r. po zapoznaniu się z treścią uchwały nr [...], Prokurator oświadczył, iż cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucję cofnięcia skargi reguluje przepis art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. – Dz.U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Wedle tego przepisu, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do powołanego przepisu czynność procesowa cofnięcia skargi oparta jest na zasadzie rozporządzalności, zaś sąd jest związany cofnięciem skargi, a odmowa uwzględnienia żądania strony może mieć miejsce jedynie w razie zaistnienia opisanych w tym przepisie przesłanek. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę sąd, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W ocenie Sądu, w sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające dopuszczalność cofnięcia skargi, o których stanowi art. 60 p.p.s.a. Cofnięcie skargi na uchwałę z dnia [...]r., nr [...] nie prowadzi bowiem do obejścia prawa, jak również nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Zarzucany w skardze brak wskazania w sposób zindywidualizowany, poprzez podanie imienia i nazwiska inkasenta, na którego konkretnie obowiązek ten został nałożony, nie stanowi bowiem w tym wypadku istotnego naruszenia prawa, skoro w uchwale nr [...] podjętej w tym samym dniu w § 2 Rada Gminy K. wyznaczyła na inkasentów opłaty targowej A. O. i M. L. Osoby te Rada Gminy K. wyznaczyła też inkasentami opłaty targowej w kolejnej uchwale z dnia [...]r. nr [...] w sprawie zarządzenia poboru opłaty targowej, określenia inkasentów tej opłaty na terenie Gminy K. i wysokości wynagrodzenia za inkaso (§ 2). Rada Gminy K. wskazała więc inkasentów w sposób konkretny (z imienia i nazwiska), pozwalający stwierdzić, kto jest umocowany do pobierania opłaty targowej. W tym stanie rzeczy cofnięcie skargi należy uznać za skuteczne. Wobec tego, że z mocy art. 239 pkt 2 p.p.s.a. strony skarżącej nie obciążał obowiązek uiszczenia kosztów sądowych, Sąd nie orzekał w trybie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. AK.