I SA/Łd 967/14

Dnia 24 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 roku na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej B. K. w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2009 roku oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za I, II i III kwartał 2010 roku p o s t a n a w i a : odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 1 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2008 roku oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za I, II i III kwartał 2009 roku. Odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej doręczono skarżącej w dniu 6 października 2014 roku. W dniu 12 listopada 2014 roku (data stempla pocztowego) skarżącą wniosła skargę kasacyjną sporządzoną przez pełnomocnika, którym ustanowiła męża J. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wyjątki od tej zasady zostały wymienione w treści art. 175 § 2 i § 3 p.p.s.a. Z owych regulacji wynika, iż wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Skarga kasacyjna może też być sporządzona przez doradcę podatkowego i rzecznika patentowego, ale tylko w określonych kategoriach spraw, tj. przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, natomiast przez rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej. Sporządzenie skargi kasacyjnej przez osoby wymienione w treści art. 175 p.p.s.a. z zachowaniem określonych w tym przepisie wymogów jest zatem warunkiem koniecznym dopuszczalności tego środka zaskarżenia. Z kolei w myśl art. 178 p.p.s.a, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze, iż z akt sprawy nie wynika by działający jako pełnomocnik mąż skarżącej – J. K. należał do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 1 i § 2 p.p.s.a., sporządzona przez niego skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 178, w związku z art. 175 § 1 p.p.s.a., jako niedopuszczalna. Ponadto stosownie do treści art. 177 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Wmyśl zaś art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W rozpoznawanej sprawie bezspornie odpis postanowienia z dnia 1 października 2014 roku doręczono skarżącej (za pośrednictwem pełnomocnika) w dniu 6 października 2014 roku. Wobec tego termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał z dniem 5 listopada 2014 roku. Przedmiotowa skarga kasacyjna została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 12 listopada 2014 r., zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. W konsekwencji także z tego powodu należało ją odrzucić na podstawie art. 178 p.p.s.a. mko