I SA/Łd 973/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji odraczającej termin zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za I i III kwartał 2012r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz odmawiającej umorzenia odsetek za zwłokę oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy wydaną wobec M. G. decyzję Naczelnika [...] Urzędu Ł.-B. z dnia [...]r. dotyczącej odmowy zmiany decyzji z dnia [...] r. odraczającej do dnia 31.10.2014r. termin zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za I i III kwartał 2012r. w łącznej kwocie 83.610.63 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w wysokości 10.549.00 zł poprzez kolejne odroczenie ww. płatności do dnia 30.04.2015r.oraz odmowy umorzenia odsetek za zwłokę należnych od ww. zobowiązań podatkowych w dniu złożenia wniosku, tj. w dniu 10.12.2014r. w kwocie 19.613.00 zł. Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. po rozpoznaniu wniosku M. G. wydał w dniu [...] r. decyzję w której wyraził zgodę na spłatę przez Podatnika zaległości w podatku VAT za I i III kwartał 2012r. w terminie do 30 kwietnia 2014 r. Następnie w dniu 28 kwietnia 2014r. Podatnik zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.- B. z prośbą o zmianę ww. decyzji, poprzez odroczenie zapłaty ww. zaległości do dnia 31.10.2014r. Organ podatkowy I instancji decyzją z dnia [...]r. (zgodnie z wnioskiem Strony) zmienił swoją wcześniejszą decyzję i odroczył do dnia 31.10.2014r. termin zapłaty przedmiotowych zaległości. W dniu [...] r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. wpłynął kolejny wniosek M. G. o odroczenie ww. płatności w podatku VAT na kolejny okres, to jest do dnia 30.04.2015r. lub do czasu rozstrzygnięcia i zakończenia postępowania karnego przez Prokuraturę Rejonową Ł.- B. W uzasadnieniu podania podatnik wskazał, że pierwszy wniosek o odroczenie terminu zapłaty złożył w dniu 23.10.2013r. i dotyczył on zaległości w podatku od towarów i usług za I i III kwartał 2012r. w kwocie 83.610,63 zł oraz należnych od nich odsetek za zwłokę, które w dniu złożenia wniosku wynosiły 10.549,00 zł. W złożonym w dniu 10.12.2014r. "Wniosku przedsiębiorcy o udzielenie pomocy publicznej" Podatnik powtórzył swoje żądanie, tj. wniósł o zmianę ww. decyzji z dnia [...] r. (proponując termin kolejnego odroczenia do 30.04.2015r.) oraz złożył nową prośbę o umorzenie w całości należnych od ww. zobowiązań podatkowych odsetek za zwłokę. W uzasadnieniu wniosku przedstawił argumentację, która Jego zdaniem świadczy o zasadności pozytywnego jego rozpatrzenia. Podał, że przyczyny powstania zaległości nie ustały i sytuacja finansowa nie uległa zmianie. Organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia 12.12.2014r. włączył jako dowód do postępowania wszczętego wnioskami o zmianę decyzji ostatecznej oraz o umorzenie odsetek za zwłokę materiały zgromadzone w toku wcześniej prowadzonego postępowania ulgowego, tj. w szczególności kserokopie: wniosku Pana Gawrysiaka oraz pism dotyczących rozliczeń z kontrahentami (wezwań do zapłaty) i zawiadomień o popełnieniu przestępstwa. Ponadto wykorzystano w postępowaniu zgromadzone przez Organ podatków)' dokumenty, w tym wydruki: zeznań PIT-36L, PIT-37, korekt deklaracji VAT-7K, zestawień dochodów Podatnika za lata 2008-2013, stanów zaległości, upomnień i tytułów wykonawczych oraz raporty z przeprowadzonej egzekucji i analizę stanu faktycznego sprawy. Po tak przeprowadzonym postępowaniu i zapewnieniu Stronie czynnego w nim udziału, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł.- B. wydał w dniu [...] r. którą: - odmówił zmiany decyzji z dnia [...] r. odraczającej do dnia 31.10.2014r. termin zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za I i III kwartał 2012r. w łącznej kwocie 83.610,63 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w wysokości 10.549,00 zł poprzez kolejne odroczenie ww. płatności do dnia 30.04.2015r. - odmówił umorzenia odsetek za zwłokę należnych od ww. zobowiązań podatkowych w dniu złożenia wniosku, tj. w dniu 10.12.2014r. w kwocie 19.613,00 zł. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w decyzji z dnia [...] r. wskazał, że iż przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie art. 253a §1 ustawy Ordynacja podatkowa może być jedynie weryfikacja decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo pod kątem istnienia ważnego interesu strony lub interesu publicznego, które przemawiałyby za jej uchyleniem lub zmianą. W niniejszej sprawie decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] r. jest decyzją ostateczną i brak jest przepisów szczególnych, które odnosiłyby się do zmiany tej decyzji. Ponieważ M. G. sam wystąpił do Organu podatkowego z inicjatywą zmiany uznać należy, że wyraził zgodę na jej dokonanie. Natomiast wniosek Podatnika o umorzenie odsetek w całości wszczął odrębne postępowanie prowadzone przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. –B. na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ zauważył, że z uwagi na fakt, iż wniosek M. G. o umorzenie odsetek za zwłokę wpłynął do Organu podatkowego w dniu 10.12.2014 r., przedmiotem jego merytorycznego rozstrzygnięcia była kwota odsetek w wysokości 19.613,00 zł, wyliczona na dzień wszczęcia postępowania. W wyniku rozpoznania obu wskazanych wyżej wniosków Strony, Organ I instancji wydał jedną decyzję, która stała się przedmiotem prowadzonego postępowania odwoławczego. W ocenie organu drugiej instancji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie aktualnej sytuacji życiowej, finansowej, majątkowej Podatnika oraz okoliczności, w jakich doszło do powstania przedmiotowej zaległości podatkowej. Organ pierwszej instancji ustalił, iż M. G. prowadzi od dnia 22.12.1982r. działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. "A" w zakresie wydobywania żwiru, piasku, glinu i kaolinu. Firma nie zatrudnia pracowników, nie posiada majątku trwałego, ani obrotowego. Za okres styczeń-grudzień 2012r. Podatnik złożył korekty deklaracji VAT-7K. Wykazał w nich: sprzedaż netto - 593.629,00 zł, zakupy netto - 460.470,00 zł, podatek należny -136.535,00 zł, podatek do wpłaty na rachunek Urzędu Skarbowego - 37.686,00 zł. Za okres styczeń-grudzień 2013r. w analogicznych deklaracjach Strona wykazała: sprzedaż netto - 177.522,00 zł. zakupy netto - 70.310,00 zł, podatek należny - 17.291,00 zł, podatek do wpłaty do Urzędu Skarbowego - 151.00 zł. Za okres styczeń-grudzień 2014r. Podatnik w deklaracji VAT-7K wykazał sprzedaż netto -119.133,00 zł, zakupy netto - 74.039,00 zł. podatek podlegający wpłacie na rachunek Urzędu Skarbowego - 9.804,00 zł. Z deklaracji VAT-7K za I kwartał 2015r. wynika: dostawa towarów 12.996,00 zł, nabycie towarów 13.334,00 zł. Z zestawienia dochodów Podatnika za lata 2012-2014 wynika, iż w roku 2012 dochód z innych źródeł wyniósł 11.813,24 zł, a przychód z działalności gospodarczej wyniósł 253.221,65 zł, po odliczeniu kosztów uzyskania przychodu w kwocie 570.308,83 zł Podatnik wykazał stratę z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 317.087,18 zł. W roku 2013 dochód z innych źródeł wyniósł 2.506,52 zł, przychód z działalności gospodarczej stanowił kwotę 175.715,76 zł, koszty uzyskania przychodu kwotę 153.569,52 zł. zatem Podatnik uzyskał dochód z działalności w wysokości 22.146,24 zł. W deklaracji PIT-36L za 2014r. Podatnik wykazał przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie 130.387,62 zł, koszty uzyskania przychodu w kwocie 167.671,32 zł, co z wyliczenia dało stratę z działalności gospodarczej w kwocie 37.283,70 zł. Na potwierdzenie swojej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej M. G., w "Oświadczeniu o sytuacji finansowej i osobistej podatnika" sporządzonym dnia 09.12.2014r. wykazał, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z żoną T. G., która otrzymuje emeryturę w kwocie 800.00 zł miesięcznie. Nadal prowadzi działalność gospodarczą, z której nie uzyskuje dochodów. Posiada majątek osobisty - dom mieszkalny o pow. 120 m2, działkę o powierzchni 900m2 (współwłasność). Nie posiada finansowych składników majątkowych, wierzytelności i środków pieniężnych na rachunkach bankowych. Zgodnie z oświadczeniem Podatnika ponosi On wydatki mieszkaniowe (tylko za media) w kwocie 300,00 zł. Nie posiada zaległości w opłatach, ani zobowiązań alimentacyjnych. Z włączonych do akt postępowania dowodów wynika, że M. G. posiada wierzytelności z tytułu nieuregulowania faktur przez kontrahentów. W tej sprawie w odwołaniu stwierdził, że cyt.: "(...) niestety niektóre firmy dla których wykonałem i wystawiłem fakturę za pracę nie zapłaciły, jestem z nimi w Sądzie lub odbieram w bardzo małych ratach". W aktach sprawy znajduje się również wykaz informacji o czynnościach majątkowych, których Stroną był M. G., wskazujący, iż Podatnik dokonywał wielokrotnie w latach 2003-2011 nabycia samochodów oraz nieruchomości. W ww. "Oświadczeniu o sytuacji finansowej i osobistej podatnika" ujawnił natomiast, że posiada jedynie we współwłasności dom mieszkalny i tutejszy Organ taki właśnie stan posiadania przyjął do oceny sytuacji ekonomiczno-finansowej Podatnika, w szczególności dlatego, że oświadczenie rzeczone zostało przez M. G. złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej. Z załączonego materiału wynika również, że Podatnik w dniu 19.09.2013r skierował do Prokuratury Rejonowej Ł.-B. w Ł. dwa zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa – o dokonaniu kradzieży, przywłaszczenia mienia przez Panią A. J. i oraz przez firmę PPHU "B" z W., (podejmowane czynności wyjaśniające przez organy ścigania - nie zostały jeszcze zakończone, stąd prośba o kolejne odroczenie terminu zapłaty zobowiązania). Ponadto w piśmie z dnia 23.10.2013r. (uzasadnienie pierwotnego wniosku) m.in. poinformował Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. o nieuczciwości i nierzetelności właścicielki biura rachunkowego "C" w prowadzeniu dokumentacji księgowej Jego firmy (fałszowanie, ukrywanie dokumentów, defraudacja pieniędzy z rachunków bankowych firmy oraz osobistych). Starty finansowe jakie wtedy poniósł wyniosły ponad 500.000,00 zł. Dodać należy, iż w treści uzasadnienia odwołania M. G. wskazał, iż kwota ta obecnie wynosi 1,5 miliona zł. Z ustaleń Organu podatkowego wynika, iż wobec Strony prowadzone jest postępowanie egzekucyjne z wniosku 7 wierzycieli na łączną kwotę należności głównej 155.762,15 zł, (stan zaległości zobowiązanego na dzień 11.06.2015r.). Ponadto na dzień 11.06.2015r. Stronę obciążały zaległości w podatku VAT w kwocie 42.583,97 zł wraz z odsetkami w wysokości 12.747,00 zł, razem 55.330.97 zł. Odnosząc się do opisanego stanu faktycznego sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał iż w rozpatrywanej sprawie nie została spełniona przesłanka ważnego interesu podatnika, nie wystąpił też obiektywnie rozumiany interes publiczny. Brak spełnienia którejkolwiek z ustawowych przesłanek oznacza zaś, zgodnie z przywołanymi wcześniej przepisami, że złożone wnioski nie mogą zostać rozpatrzone pozytywnie zarówno w zakresie zmiany decyzji, jak i umorzenia odsetek za zwłokę. Organ ocenił, że aktualna sytuacja finansowa i rodzinna M. G. nie jest tak trudna ażeby istniało uzasadnienie udzielenia ulg. Kłopoty finansowe (brak zapłaty za wykonane usługi oraz kradzież) nie spowodowały przerwy w generowaniu przez Podatnika obrotów z działalności, którą Podatnik nieprzerwanie od 30 lat prowadzi. Stara się o zlecenia dla firmy, aby pomóc uregulować swoje zobowiązania. Jest więc osobą operatywną, aktywną i czyni starania w kierunku poprawy swojej sytuacji finansowej. Wykazał, iż obrót ze sprzedaży usług za 2014 rok wyniósł 119.133,00 zł. Ponosi wszelkie koszty prowadzonej działalności gospodarczej i nie wykazuje zaległości w kosztach bieżącego utrzymania. Pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną będącą na emeryturze. Jednocześnie zauważył należy, że prezentowana przez M. G. sytuacja finansowa nie daje jasności co do źródła utrzymania rodziny. Wszak nie sposób przyjąć, że Strona nie uzyskując dochodu z jakiegokolwiek źródła (działalność gospodarcza, wynagrodzenie, MOPS, pomoc osób trzecich) utrzymuje się wraz z żoną z Jej emerytury w wysokości 800,00 zł miesięcznie i jednocześnie ponosi codzienne koszty życia i koszty utrzymania domu. Podatnik spłatę ciążących na nim zaległości podatkowych uzależnia wyłącznie od wyniku prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową Ł.- B. w Ł. postępowania, a to nie świadczy o priorytetowym traktowaniu obowiązków podatkowych względem budżetu państwa. W rozumieniu przepisów podatkowych, organy podatkowe w przedmiocie ulg oprócz interesu podatnika muszą uwzględniać interes publiczny, czyli fakt, że należności podatkowe stanowią podstawowe źródło dochodów budżetowych Państwa i podlegają szczególnej ochronie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej podkreślenia wymaga fakt, iż Organ I instancji dwukrotnie odraczając terminy płatności podatku uznał argumenty M. G. świadczące o wyjątkowości sytuacji w jakiej się znalazł (kradzież sprzętu, nieprawidłowe działania biura rachunkowego). Argumenty Podatnika stanowiły więc podstawę dla ulgowego potraktowania spłaty przedmiotowych zobowiązań, gdyż Organ I instancji jak wskazano dwukrotnie wyrażał zgodę na prolongatę spłaty długu. Wydając kolejne decyzje dawał więc Stronie czas na zgromadzenie środków na uregulowanie zaległości. Podatnik w toku obecnego postępowania nie przedstawił jednak, że ureguluje zaległości podatkowe w nowym, ponownie odroczonym terminie płatności. W niniejszej sprawie jednak przyznawane ulgi są nieefektywne o ogół okoliczności, w tym postawa M. G. nie przekonują, że kolejna udzielona ulga przyniesie spłatę zaległych zobowiązań. Jak wynika z ustaleń w Urzędzie Skarbowym Podatnik od dnia złożenia pierwotnego podania o ulgę do dnia wydania przedmiotowej decyzji Organu I instancji nie dokonywał żadnych dobrowolnych wpłat celem zmniejszenia zadłużenia. Zatem organ odwoławczy podzielił stanowisko Organu I instancji, że w zaistniałym stanie faktycznym brak jest przesłanek "ważnego interesu podatnika", jak i "interesu publicznego", które mogłyby uzasadniać zastosowanie art. 253a ustawy Ordynacja podatkowa, a tym bardziej art. 67a Ordynacji podatkowej poprzez umorzenie odsetek. Ponadto zaległość podatkowa obciążająca Podatnika łączy się z działalnością gospodarczą, która jest nadal prowadzona. To podatnik - przedsiębiorca, a nie organ podatkowy, odpowiedzialny jest za poszukiwanie skutecznych metod i źródeł rozwiązywania problemów pojawiających się w toku prowadzonej działalności gospodarczej, w tym także problemów finansowych, związanych z zabezpieczeniem środków na pokrycie istniejących i przyszłych zobowiązań podatkowych i zapewnieniem regularnych dopływów środków finansowych przeznaczonych na spłatę różnego rodzaju zobowiązań. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem M. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi domagając się jego uchylenia. Kwestionowanej decyzji zarzucił: - art. 122 w związku z art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym niekorzystnie dla Podatnika, pomimo istnienia wątpliwości co do stanu faktycznego, które powinny być rozstrzygnięte na korzyść Podatnika; - art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez rażące przekroczenie przez Organ zasady swobodnej oceny dowodów w postępowaniu podatkowym i w konsekwencji oparcie decyzji wyłącznie na dowodach popierających twierdzenia organów podatkowych, z całkowitym pominięciem dowodów korzystnych dla Podatnika; - art. 233 §1 pkt 2a Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wydania przez Organ odwoławczy decyzji, w której uchyla decyzję Organu pierwszej instancji w całości i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, a w konsekwencji poprzez wprowadzenie do obrotu prawnego decyzji wadliwej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Postępowanie administracyjne, zakończone zaskarżoną do Sądu decyzją Dyrektora Izby Skarbowej zostało zainicjowane przez stronę wnioskiem z dnia [...] skierowanym do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. – B., który został następnie uzupełniony w dniu 10.12.2014 r. , w ramach których strona wniosła o zmianę dotychczas ustalonego do dnia 31.10.2014 r. terminu odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku VAT za I i III kwartał 2012 r. poprzez odroczenie zapłaty na dalszy okres tj. do 30.04.2015 r. oraz o umorzenie w całości należnych od ww. zobowiązań podatkowych odsetek za zwłokę. Przypomnieć też należy, że decyzja, której zmiany domagała się strona, sama zapadła w wyniku zmiany jeszcze wcześniejszej decyzji ostatecznej z [...] r. odraczającej termin zapłaty zaległości do dnia 30 kwietnia 2014 r. Podstawą prawną zmiany decyzji ostatecznej jest art. 253a § 1 Op. Stosownie do tego przepisu decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. Z kolei przepis art. 67a § 1 pkt 2 Op. stanowi zaś, iż organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a, zgodnie zaś z pkt 3 , że organ może umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe , odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Decyzja podejmowana na podstawie art. 253a Op. jest oparta o zasadę uznania administracyjnego, co oznacza, że organ podatkowy ma prawo, a nie obowiązek dokonania zmiany decyzji ostatecznej, nawet w wypadku spełnienia wszystkich przesłanek. W decyzji i jej uzasadnieniu organ powołał treść art. 253a § 1 Op. oraz dokonał analizy określonych tym przepisem przesłanek dokonania zmiany decyzji ostatecznej, z uwzględnieniem ustalonych okoliczności stanu faktycznego. Organ podatkowy pierwszej instancji, rozstrzygając żądanie strony, prawidłowo zastosował zatem ww. przepis art. 253a § 1 Op. w związku z art. 67a § 1 pkt 2 i pkt 3 Op. Dyrektor Izby Skarbowej działając już jako organ odwoławczy, podtrzymując stanowisko rozwinął dodatkowo argumentację uzasadnienia. Przedmiotem niniejszego postępowania jest więc ocena legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia organu podatkowego, pod kątem prawidłowego zastosowania normy art. 253a § 1 Op. Przedmiotem postępowania prowadzonego w tym trybie jest weryfikacja decyzji z jednego tylko punktu widzenia , a mianowicie , czy za ewentualną zamianą lub uchyleniem decyzji przemawia ważny interes podatnika lub interes publiczny. Pamiętać przy tym należy ,że celem uchylenia lub zmiany w omawianym trybie nie jest usunięcie wadliwości decyzji. Z art. 253a § 3 Op. należy wnosić, iż organ nie może wydać decyzji na niekorzyść strony. Dodatkowo, zmiana decyzji w trybie art. 253a Op. może dotyczyć tylko tych rozstrzygnięć ostatecznych (decyzji), na mocy których strona nabyła prawo. Poza sporem w niniejszej sprawie jest kwestia nabycia przez stronę prawa, w związku z wydaniem decyzji z dnia [...] r. - skarżący uzyskał ulgę w postaci odroczenia terminu zapłaty zaległości za 2012 r. oraz to, że brak przepisów szczególnych, które sprzeciwiałyby się zmianie ww. decyzji. Skoro strona sama wystąpiła z inicjatywą zmiany decyzji, uznać należy, że wyraziła zgodę na dokonanie zmiany. W ocenie strony skarżącej, za uwzględnieniem jej żądania przemawia ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Istnienia tych przesłanki skarżący upatruje w tym, iż wobec jego trudnej sytuacji majątkowej jedyną możliwością uregulowania zaległości przez podatnika jest kolejne odłożenie terminu zapłaty zaległości, które jest spowodowane utrzymywaniem się stanu trudnej sytuacji finansowej wynikającej z przyczyn powstania zaległości albowiem został oszukany przez osobę trzecią w wyniku czego poniósł straty finansowe , toczą się postępowania karne w następstwie złożonych przez niego zawiadomień o popełnieniu przestępstw na jego skodę przez wskazane w nich osoby, z działaniem których wiąże niepowodzenia w prowadzonej działalności gospodarczej . Oznaczony proponowany termin odroczenia zapłaty zaległości formułuje również alternatywnie - opisowo , do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową Ł. B. Organ podatkowy w ramach realizacji obowiązku wynikającego z art. 187 § 1 Op. zgromadził dowody w celu zbadania czy od czasu uprawomocnienia się decyzji ostatecznej , której zmiany domaga się strona zaistniały nowe przesłanki dotyczące obu interesów wymienionych w cytowanym art. 253a Op. w zw. z art. 67a § 1 pkt 2 i 3 Op. Organ w ich ramach dokonał analizy prowadzonej działalności gospodarczej przez wnioskodawcę , odnotowując , że za okres od stycznia do grudnia 2014 r. podatnik wykazał podatek VAT ( VAT-7K) do wpłaty w wysokości 9.804,00 zł przy sprzedaży netto 119.133,- zł , natomiast w tym samym okresie jego przychód z działalności wyniósł 130.387,62 zł przy kosztach przewyższających tę wartość ażeby zamknąć się stratą w kwocie 37.283,70 zł. Jak słusznie podaje organ fakty te wskazują na aktywność zawodową strony , zabiegającą o pozyskiwanie nowych źródeł przychodu. Powiązane z tym źródłem są posiadane wierzytelności z tytułu nieuregulowanych faktur przez kontrahentów ( sprawy w sądzie ) . Podatnik jest właścicielem domu wraz z działką , objętego wspólnością majątkową małżeńska , przy czym żona strony utrzymuje się z emerytury w kwocie 800,- zł miesięcznie. Natomiast on sam nie uzyskuje dochodów z prowadzonej działalności. Szacuje straty finansowe na 1,5 mln złotych . Wobec skarżącego jak ustaliły organy prowadzona jest egzekucja z wniosku 7 wierzycieli na kwotę 155.762,15 złotych . Posiada znaczne zaległości w podatku VAT , które na dzień 11.06.2015 r. wynosiły ok. 55 tyś. złotych. Oceniając opisany stan organ wyraził stanowisko, że wskazana sytuacja nie jest tak trudna ażeby istniało uzasadnienie ulgi. Sąd ocenę tę podziela . W szczególności o jej słuszności zaświadcza to ,że podatnik nadal prowadzi działalność gospodarczą , co oznacza z perspektywy uzyskiwanych obrotów ,że musi zabiegać o nowe zlecenia , wykazywać się operatywnością , na co wskazuje doświadczenie życiowe w dobie przewagi podaży nad popytem na świadczone usługi transportowe wraz z dostawą materiałów sypkich na budowy, w ramach działalności gospodarczej podatnika – wydobywania żwiru, piasku , gliny i kaolinu ( notabene datowanej 1982 r. ). Skarżący nie posiada żadnych zaległości związanych z bieżącym utrzymaniem . Skarżący zarzuca , że organ nie wyjaśnił posiadanej wątpliwości związanej z bieżącymi dochodami rodziny podatnika w wysokości 800 zł tytułem emerytury żony , co nie daje jasności odnośnie do źródeł utrzymania , w kontekście konieczności ponoszenia wydatków związanych z codziennym życiem i utrzymaniem domu. Odpowiadając na ten zarzut wskazać należy ,że podatnik ubiegając się o ulgę zobowiązany jest opisać swoją sytuację materialną , albowiem na niej opiera możliwość uzyskania korzyści . Skoro nie wskazał na inne źródła utrzymania , racje miał organ ,że jego sytuacja jest na tyle stabilna ,że nie musi ubiegać się o pomoc spoza własnej aktywności zawodowej (np. MOPS, osoby trzecie , etc. ). Wątpliwość organu co do tego elementu stanu faktycznego , jak podnosi w skardze, nie została zdaniem sądu rozstrzygnięta na jego niekorzyść . Organ jedynie odnotował ,że w jego ocenie brak jest jasności co do źródeł utrzymania rodziny, i że kwota 800 złotych nie jest wystarczająca na utrzymanie 2 osobowej rodziny i domu. Sąd zapatrywanie to podziela albowiem jest rzeczą notoryjną ,że samo utrzymanie domu generuje znaczne wydatki związane z podatkiem od nieruchomości, energią elektryczną , ogrzewaniem , odbieraniem odpadów, zaopatrzeniem w wodę , korzystaniem z telefonu , etc . Strona nie uprawdopodobniła w żaden sposób , że jest to kwota 300 zł miesięcznie. Ważny interes podatnika należy wykładać jako wystąpienie sytuacji , na zaistnienie której nie miał wypływa , i która oddziaływuje na sferę jego życia w taki sposób ,że nie jest on w stanie samodzielnie regulować zobowiązań podatkowych. Zgromadzone dowody przez organy w tej sprawie poddane zostały ocenie , która pozwala stwierdzić ,że pomimo kolejnych odroczeń uregulowania zaległości podatnik nie wykazuje gotowości przystąpienia do regulowania zaległości, chociażby sygnalizując ją dobrowolnymi wpłatami na poczet długu , pomimo ,że prowadzi nadal działalność gospodarczą , która jak wskazał w złożonym oświadczeniu z dnia 9.12.2014 r. przyniosła przychód w kwocie 175.715,76 złotych, wraz z dochodem - 22.146,24 zł. Sytuacja materialna podatnika nie jest niekorzystna na tyle , iż powinna stanowić kolejne udzielenie ulgi - odroczenie terminu płatności . Tak też ocenia ją organ, przy pełnej aprobacie sądu . Celem instytucji odroczenia zapłaty zaległość nie jest przesuwanie wykonania obowiązku w nieskończoność lecz umożliwienie zgromadzenia środków i wypełnieniu obowiązku zapłaty daniny. Słusznie podnosi organ ,że podatnik nie wykazał ,że w ramach kolejnego odroczenia ureguluje zaległość a przecież instytucja ta winna sprzyjać realizacji zobowiązań podatkowych. Póki co brak efektów dokonywanych odroczeń płatności zaległości. Tym samym zdaniem sądu właściwie organy odczytały ,że po stronie podatnika nie zachodzi ważny interes , który stanowiłby o potrzebie zmiany decyzji ostatecznej i wyznaczeniu owego terminu uregulowania zaległości w VAT. Dokonując natomiast kontroli decyzji w zakresie przesłanki interesu publicznego Sąd podziela stanowisko wyrażone m. in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 stycznia 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 2904/06 , że przez przesłankę "interesu publicznego" należy rozumieć "dyrektywę postępowania, nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, korekta jego błędnych decyzji". Rozumienie pojęcia "interesu publicznego" nie ma stałego zakresu treści, "lecz jest to zespół ogólnie zarysowanych celów, które należy wziąć pod uwagę w procesie stosowania prawa". Skład orzekający zgadza się z organem , że dokonane w toku postępowania administracyjnego ustalenia faktyczne pozwoliły na konkluzję, że omawiana przesłanka (w przedstawionym rozumieniu) nie została spełniona. W ocenie składu orzekającego, ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia relacji w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (uregulowanie należności czy też zastosowanie ulgi). Oczywiście bywają sytuacje, w których sam rachunek ekonomiczny przemawia za zastosowaniem ulgi podatkowej . Organ podatkowy, ustalając istnienie przesłanki "interesu publicznego" nie może jednak abstrahować od innych wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. Analizując stanowisko organu odwoławczego sąd uznał, że dokonał on prawidłowej oceny wszystkich okoliczności mających wpływ na ustalenie istnienia spornej przesłanki i wyciągnął poprawne wnioski. Ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej obciążą podatnika a wraz z nią konieczność regulowania podatków w oznaczonych terminach. Budżet nie może kredytować przedsiębiorcy. Od jego zapobiegliwości i operatywności zależy powodzenie gospodarcze. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy strona nie sygnalizuje zagrożenia dalszego prowadzenia firmy, także w interesie budżetu jest dalsze jej funkcjonowanie albowiem stąd pochodząc do niego wpływy. Wnioskowana ulga nie może jednak być traktowana jako permanentna pomoc w rozwiązywaniu problemów podatnika. Podatnik, który prowadzi działalność gospodarczą, powinien zważać na wysokość dochodów, obciążenia oraz zabezpieczyć środki na ten cel. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasad ogólnych postępowania wynikających z przepisów ordynacji podatkowej, a zwłaszcza jak podnosi skarżący art. 122 Op. w zw. z art. 187 § 1 Op. oraz art. 191 OP. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny, wystarczający do podjęcia stosownej decyzji. Strona zresztą nie wskazuje, jakie dodatkowo dowody winny zostać przez organ przeprowadzone, jakie zastały pominięte. Podjęta ocena kierunkowych dyrektyw – ważnego interesu strony oraz interesu publicznego ,do których odwołuje się hipoteza art. 253a § 1 Op. , na gruncie art. 191 nie wykazuje cech dowolności . Organ wskazał z jakich powodów w jego ocenie nie występuje żadna z przesłanek przemawiająca za uwzględnieniem wniosku i zmianą decyzji ostatecznej , a sąd ocenę tą podziela z przytoczonych wyżej powodów. Tym samym bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 2a OP. W tej sytuacji skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ). P.C.