I SA/Łd 973/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Z. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.) z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie: określenia opłaty paliwowej za luty 2012 roku p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z 27 lutego 2018 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. W odpowiedzi skarżący złożył, na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podał, że mieszka razem z synem w domu należącym do matki R.Z.. Wnioskodawca oświadczył, że utrzymuje się z zasiłku dla bezrobotnych. Środki na bieżące utrzymanie pochodzą z zasiłku oraz czynszu za dzierżawę nieruchomości należących do matki. Większość środków, które posiada rodzina jest przeznaczana na wydatki związane z wychowaniem dziecka. Miesięczne koszty utrzymania rodziny wynoszą 2.000 zł. Są to wydatki na utrzymanie dziecka, wyżywienie, ubrania, środki czystości, opłaty eksploatacyjne oraz na leki dla matki chorej na cukrzycę oraz leki dla syna. Skarżący podał, że nie posiada jakichkolwiek oszczędności, które mógłby przeznaczyć na pokrycie wpisu od skargi kasacyjnej. Wyjaśnił, że złożył kilka skarg kasacyjnych od wyroków WSA w Łodzi w przedmiocie opłaty paliwowej, zatem kwota 220 zł to nie jedyna opłata, którą musi uiścić. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką i synem. Posiada dwie nieruchomości rolne o powierzchni 0,58 ha i 0,0874 ha o wartości odpowiednio 2.000 zł i 1.000 zł. Matka skarżącego posiada dom oraz dwa samochody osobowe. Rodzina utrzymuje się z zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 674 zł oraz czynszu dzierżawnego w wysokości 3.000 zł. Według złożonego oświadczenia rodzina przeznacza 350 zł na pokrycie kosztów leczenia cukrzycy matki skarżącego, 300 zł na zakup leków dla syna skarżącego, 500 zł na opłaty za media, 300 zł na opłaty z tytułu ubezpieczenia oraz 500 zł na zakup żywności i bieżące wydatki. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 P.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z wniosku wynika, że rodzina przeznacza na niezbędne wydatki 2.000 zł miesięcznie, natomiast dochody z tytułu czynszu dzierżawnego oraz zasiłku dla bezrobotnych wynoszą łącznie 3.674 zł. Porównanie wysokości koniecznych wydatków skarżącego i jego rodziny z dochodami wskazuje, że skarżący jest w stanie uiścić wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 220 zł bez uszczerbku dla niezbędnych wydatków. Za uwzględnieniem wniosku nie przemawia argument, iż skarżący wniósł kilka skarg kasacyjnych i jest zobowiązany do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w kilku sprawach. Do tutejszego sądu wpłynęły cztery skargi kasacyjne wniesione w sprawach oznaczonych sygn. akt I SA/Łd 962/17, I SA/Łd 972/17, I SA/Łd 973/17 i I SA/Łd 974/17. W pierwszej z wymienionych spraw opłata sądowa wynosi 220 zł, zaś w pozostałych po 100 zł, zatem łącznie 520 zł. W ocenie referendarza nawet przy założeniu, że skarżący będzie zobowiązany do uiszczenia opłat od skargi kasacyjnej we wszystkich sprawach w tym samym miesiącu, to nie spowoduje to konieczności ograniczenia wydatków niezbędnych dla utrzymania rodziny. Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., odmówił uwzględnienia wniosku. Ake.