I SA/Łd 975/06

Dnia 8 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy: Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku D. A. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a: 1/ przyznać skarżącej – D. A. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę uiszczonych kosztów sądowych (wpisu sądowego od skargi oraz opłaty kancelaryjnej za kserokopie dokumentów); 2/ odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. D.A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Postanowieniem z dnia 7 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu wniosku skarżącej, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec treści postanowienia skarżąca wniosła zażalenie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W złożonym na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca podała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Osiąga dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 28,54 zł. Podniosła przy tym, że jej majątek stanowi działka o pow. 818 m2 wraz z budynkiem (w budowie) i zniszczonym budynkiem gospodarczym, wykorzystywana wyłącznie na cele działalności gospodarczej oraz samochód osobowy Renault Megane Scenic, rocznik 1997. Dodała, że posiada dewizy w kwocie 3730,09 USD – blokadę na rachunku bankowym jako zabezpieczenie kredytu na działalność gospodarczą oraz środki pieniężne przeznaczone na opłacenie adwokata z wyboru. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wyjaśniła dodatkowo, że posiada zadłużenie z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2006-2007 na łączną kwotę 10 344 zł. Jej sytuację finansową pogarsza przy tym fakt, że komornik sądowy wbrew prawu zajął jej wierzytelność względem byłego klienta na kwotę 2256,16 zł na poczet kosztów egzekucyjnych w związku z egzekucją dokonaną na podstawie wadliwie wydanego wyroku. Ponadto ważnym czynnikiem przemawiającym za przyznaniem prawa pomocy jest jej stan zdrowia. Wymaga bowiem leczenia w specjalistycznych klinikach i ponoszenia kosztów z tym leczeniem związanych. Dodała, że pracuje na sprzęcie komputerowym, który powinien być wycofany z użytkowania, gdyż jego eksploatacja grozi awarią. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Stosownie do postanowień art. 243 § 1 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Z kolei stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, że występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie strony skarżącej leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż przedstawiona we wniosku sytuacja majątkowa strony różni się od sytuacji przedstawianej w uprzednio złożonych wnioskach o przyznanie prawa pomocy i zarazem przyjąć, że skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W tym względzie przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że skarżąca nie osiąga obecnie dochodów pozwalających na pokrycie kosztów sądowych. Uzyskiwany przez nią miesięczny dochód zamyka się w kwocie 28,54 zł. Negatywny wpływ na możliwość prowadzenia działalności gospodarczej i zdolności płatnicze skarżącej ma również stan jej zdrowia i konieczność ponoszenia nakładów na leczenie. Istotne jest także to, iż jak wynika z akt sprawy o sygn. I SA/Łd 1545/06, skarżąca wniosła kilka skarg, od których wpis łącznie przekracza kwotę 2000 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd uznał, iż wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie i przyznał jej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę uiszczonych dotychczas kosztów sądowych (wpisu sądowego od skargi i opłaty kancelaryjnej za kserokopie dokumentów z akt sprawy). Zdaniem Sądu wykazana przez skarżącą sytuacja majątkowa powoduje bowiem, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Jednocześnie z uwagi na fakt, iż skarżąca uiściła wspomniane koszty sądowe (wpis sądowy od skargi w kwocie 235 zł oraz opłatę kancelaryjną za kserokopie dokumentów w wysokości 10 zł) należało odmówić przyznania prawa pomocy w tym zakresie. Uiszczając owe koszty skarżąca wykazała bowiem, że była w stanie je wówczas ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzeczono jak w postanowieniu. (MSi)