I SA/Łd 975/15

Dnia 19 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA: Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sądowego z 16 maja 2017 roku o przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi E. G. i A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie: uchylenia w całości w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania decyzji – nakazu płatniczego i ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2009 r p o s t a n a w i a: zmienić postanowienie starszego referendarza sądowego z 16 maja 2017 roku i przyznać oraz nakazać wypłatę z funduszu Skarbu Państwa –Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. B. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. A. 25/17, kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącym. Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z 23 listopada 2015 roku E. G. i A. G. przyznane zostało prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie z ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. nr w przedmiocie uchylenia w całości w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania decyzji – nakazu płatniczego i ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2009 r. Wyrokiem z 11 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. W dniu 4 lipca 2016 roku organ administracji wystąpił ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku, której odpis został doręczony pełnomocnikowi skarżących z urzędu w dniu 15 lipca 2016 roku. W dniu 28 lipca 2016 roku do sądu wpłynęła odpowiedź na skargę kasacyjną pełnomocnika skarżących z wnioskiem o zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych. Pismo zawierało oświadczenie, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. Wyrokiem wydanym na posiedzeniu niejawnym 2 lutego 2017 r., Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną organu. Postanowieniem z 9 maja 2017 roku NSA przekazał do tutejszego sądu wniosek pełnomocnika skarżących dotyczących uzupełnienia powyższego wyroku o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Postanowieniem z 16 maja 2017 roku referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał pełnomocnikowi skarżących wynagrodzenie za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości 120 zł. We wniesionym sprzeciwie pełnomocnik skarżących z urzędu zarzucił naruszenie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805) i wniósł o zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia w wysokości 240 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej: p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu od 2 listopada 2016 roku reguluje rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016r., poz.1715). Zgodnie z treścią § 22 tego rozporządzenie do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Koszty zastępstwa prawnego za postępowanie przed sądem I instancji zostały pełnomocnikowi skarżącego przyznane wyrokiem z 11 maja 2016 roku. Pełnomocnik skarżących sporządził także z zachowaniem ustawowego terminu odpowiedź na skargę kasacyjną organu administracji wobec powyższego do ustalenia wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy w postępowaniu drugoinstancyjnym zastosowanie znajdzie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). Jak trafnie w swoim rozstrzygnięciu wskazał referendarz sądowy w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., FPS 4/12 stwierdzono, że wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną swym charakterem najbardziej zbliżone jest do czynności sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Jej celem jest, podobnie jak w przypadku skargi kasacyjnej, uzyskanie dla strony korzystnego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji. Przyjąć w związku z tym należy, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną profesjonalnemu pełnomocnikowi przysługuje opłata (stawka minimalna), jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Zgodnie z § 4 ust.1. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b powyższego rozporządzenia stawka maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Stawka maksymalna w niniejszej sprawie wynosi 480 zł (zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia), zatem za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną wynagrodzenie zgodnie z literalnym brzmieniem § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b wynosi nie mniej niż 240 zł. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 250 § 1 i 2 p.p.s.a stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu oraz § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu orzeczono jak w sentencji. Zawarty w sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego wniosek pełnomocnika skarżących o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy uznać należy za niezasadny. Sprzeciw w niniejszej sprawie został bowiem przez pełnomocnika złożony niejako we własnej sprawie nie zaś w interesie skarżących brak więc podstaw do zapłaty wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. AKE.