I SA/Łd 986/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 17 lipca 2012 r. G. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zakwestionowanej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniesiono, że egzekucja znacznej kwoty zobowiązania podatkowego (81.041 zł) skutkować będzie koniecznością zakończenia działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę, a tym samym zwolnienia pracowników. Skarżący nie będzie posiadać środków umożliwiających mu bieżące prowadzenie działalności, zakup materiałów, czy zapłatę wynagrodzenia pracownikom. Stwierdzono, że w czerwcu 2005 r. skarżący zawarł umowę o kredyt hipoteczny, za który został zbudowany dom, w którym zamieszkuje. Wykonanie zaskarżonej decyzji w drodze egzekucji doprowadzi do utraty przez niego zdolności kredytowej, co wiązać się może z wypowiedzeniem kredytu przez bank i przystąpieniem do egzekucji pozostałej do spłaty kwoty z majątku skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. Przechodząc do argumentacji wniosku, w ocenie Sądu strona skarżąca, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku nie wykazała okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie. Nie ulega wątpliwości, że okoliczność taka jak zwolnienie pracowników podlegałaby dyspozycji normy wnikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. w sytuacji gdyby została należycie uprawdopodobniona. Tymczasem skarżący do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji załączył jedynie imienny raport miesięczny o należnych składkach i wypłaconych świadczeniach, deklarację rozliczeniową oraz dowody uiszczenia składek. Z dokumentów tych w żadnej mierze nie wynika – w ocenie Sądu – prawdopodobieństwo konieczności zakończenia działalności gospodarczej przez podatnika w razie wykonania zaskarżonej decyzji. W realiach rozpatrywanej sprawy okoliczności wskazane w rozpatrywanym wniosku pozostają zatem gołosłowne, strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobnia trudnej sytuacji prowadzonej działalności gospodarczej, nadto do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów mogących świadczyć o realnym zagrożeniu wynikającym z wykonania zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się z kolei do argumentacji wniosku dotyczącej ewentualnego wypowiedzenia przez bank umowy kredytu wskazać należy, że jest to niebezpieczeństwo czysto hipotetyczne. Jak wynika z § 18 pkt 1 Regulaminu Kredytowania A S.A., wypowiedzenie umowy kredytu nie jest jedyną możliwą konsekwencją niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu. Nadto – uwzględniając dane zawarte w dokumentach załączonych przez skarżącego do przedmiotowego wniosku – nie sposób ocenić, czy wykonanie kwestionowanej decyzji faktycznie może prowadzić do utraty zdolności kredytowej. Powyższe powoduje, iż wnioskodawca w żaden sposób nie skonkretyzował okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i nie uprawdopodobnił ich wystąpienia. Reasumując, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. tf