I SA/Łd 99/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi -Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Ewa Cisowska - Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2008r. na posiedzeniu niejawnym z urzędu sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych p o s t a n a w i a: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia[...] Nr[...] utrzymującą w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w Ł. Ł. – G. z dnia[...] Nr[...] orzekającą o odpowiedzialności za zaległości podatkowe D.S. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r., podnosząc w szczególności zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego D.S.. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 23 maja 2008r. z kolei przedstawił okoliczności faktyczne, przesądzające o przerwaniu biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania, a nadto podniósł, iż kwestia przedawnienia była przedmiotem analizy Sądu w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 515/07, w której to Sąd wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2007r. oddalił skargę D.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia[...] odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego, uznając, iż w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania. Zauważył nadto, iż od wyroku tego została złożona skarga kasacyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucję zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego regulują przepisy art. 56 oraz art. 123 do art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Instytucja ta tworzy sytuację, w której trwa nadal stan zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, nadal istnieją powstałe stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa "spoczywa" bez biegu, terminy nie biegną lub podlegają wstrzymaniu, a czynności procesowe nie są podejmowane, z wyjątkiem tych które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (art. 127 powołanej ustawy). Spośród wskazanych przepisów w analizowanej sprawie zastosowanie ma art. 125 § 1 pkt 1 ppsa. Stosownie do tego przepisu sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Analiza powołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż zawieszenie postępowania w tym przypadku jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romanowska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 400 i n. oraz J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 189 - 190). Stosownie do przepisu art. 131ppsa postanowienie w przedmiocie zawieszenia, podjęcia i umorzenia postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie sprawy orzeczenia o odpowiedzialności A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. za zaległości podatkowe D.S. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r., uzależnione jest od uprzedniego rozstrzygnięcia zawisłej przed NSA w Łodzi sprawy ze skargi kasacyjnej w przedmiocie odmowy umorzenia prowadzonego wobec D.S. postępowania egzekucyjnego, w sprawie tej Sąd wyraził bowiem ocenę prawną i dokonał analizy podnoszonej przez A. Spółkę zoo kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego D.S.. Z przepisu art. 170 ppsa wynika bowiem, że wyrok prawomocny wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie zaś z przepisem art. 171 ppsa wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy uznać należało, iż skoro sąd administracyjny, co podniósł pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w piśmie z dnia[...], a co jest też znane Sądowi z urzędu, w nieprawomocnym wyroku z dnia 2 sierpnia 2007r., o sygn. akt I SA/Łd 515/07 dokonał oceny prawnej i analizy okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kwestii przedawnienia zobowiązania D.S., za które odpowiedzialność ma ponieść osoba trzecia, a ocena ta, w myśl powołanego przepisu, w przypadku ewentualnego oddalenia skargi kasacyjnej od tego wyroku, będzie wiążąca w niniejszej sprawie, to w konsekwencji rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie, zakończonej nieprawomocnym wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2007r., sygn. akt I SA/Łd 515/07. W orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się wszak, iż związanie prawomocnym orzeczeniem sądowym polega na tym, że inne podmioty muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treści tego wyroku. Implikuje to w sposób bezwzględny obowiązek wzięcia tej okoliczności pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawa, którą w tej sprawie jest przedawnienie, kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym wyroku. Zatem w kolejnych postępowaniach, w których pojawia się dana kwestia, nie może być już ona przedmiotem badania (por. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 357, wyrok SN z dnia 12 lipca 2002r., V CKN 1110/00, Lex nr 74492 czy J. Kuniecki, Glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w postanowieniu. P.Pie.