I SA/Łd 991/07

Dnia 4 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy: Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 4 października 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. G. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia łącznego zobowiązania podatkowego za lata 1998-2003 p o s t a n a w i a: przyznać skarżącej – W. G. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W. G. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [.....] w przedmiocie odmowy umorzenia łącznego zobowiązania podatkowego za lata 1998-2003. We wniosku tym wskazała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem Cz. G. Uzyskuje dochód z tytułu emerytury w wysokości 818 zł brutto, jej mąż osiąga dochód także z tego tytułu w wysokości 866 zł brutto. Oprócz zadłużenia w urzędzie gminy posiada również wcześniejsze zadłużenia w bankach, ZUS-ie oraz Agencji Rynku Rolnego na łączną kwotę ponad 1 mln zł. Podniosła przy tym, że oboje z mężem nie posiadają żadnego majątku. Dodała, że z uwagi na stan zdrowia wymaga ciągłego leczenia, rehabilitacji i pobytu w szpitalu. Uzasadniając wniosek skarżąca dodatkowo wskazała, że osiągany dochód z tytułu emerytury jest objęty zajęciem komorniczym, co w konsekwencji powoduje, że z uzyskiwanej emerytury otrzymuje jedynie kwotę 495 zł. Kwotę tę przeznacza na zakup lekarstw i żywności. Nie posiada środków na zapłatę mediów i zakup odzieży. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem Cz. G. Uzyskuje dochód z tytułu emerytury w wysokości 818 zł brutto, przy czym z uwagi na zajęcie komornicze z emerytury tej pozostaje jej do dyspozycji kwota jedynie 495 zł. Jej mąż osiąga dochód także z tytułu emerytury w wysokości 866 zł brutto. Skarżąca oprócz zadłużenia w urzędzie gminy posiada również wcześniejsze zadłużenia w bankach, ZUS-ie oraz Agencji Rynku Rolnego na łączną kwotę ponad 1 mln zł. Małżonkowie nie posiadają przy tym żadnego majątku. Biorąc po uwagę powyższe okoliczności, Sąd uznał, iż wniosek W. G. zasługuje na uwzględnienie i przyznał jej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie Sądu przedstawiona we wniosku sytuacja majątkowa skarżącej, w tym zwłaszcza wysokość kwoty dochodu rodziny powoduje bowiem, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. P.H.