I SA/Łd 994/17

Dnia 14 grudnia 2017 roku P O S T A N O W I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. s.c. M. j J. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr UNP: [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 roku p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 18 września 2017 r. strona skarżąca wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 roku Do skargi załączono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania, w pierwszej kolejności, podniesiono, że strona nie zgadzając się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. wyrażonym w decyzji ostatecznej, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zdaniem autora wniosku strona skarżąca dokonała prawidłowego zliczenia spornych transakcji, a przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się z niebezpieczeństwem wyrządzenia podatnikowi znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślono, iż kwota zaległości podatkowej, jest kwotą znaczną, natomiast strona skarżąca, na chwilę obecną nie posiada tak znacznych obrotowych środków finansowych, które pozwoliłyby jej na spłatę w całości wymagalnego zobowiązania w podatku od towarów i usług. Zdaniem strony skarżącej natychmiastowe wykonanie decyzji, tj. spłata określonej decyzją zaległości w podatku od towarów i usług, z uwagi na sytuację finansową strony jest w obecnej chwili niemożliwe. Natomiast ewentualne podjęcie przez organy działań mających na celu przymusowe wyegzekwowanie przedmiotowej kwoty, doprowadzi do zajęcia składników majątkowych strony oraz środków finansowych, którymi spółka dysponuje, co z kolei doprowadzi do jej niewypłacalności. Ewentualne wszczęcie postępowania egzekucyjnego i zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego spowoduje całkowitą blokadę prowadzonej działalności, poprzez brak możliwości regulowania należności za zakupiony towar oraz regulowania podstawowych kosztów. Działania takie, z uwagi na wysokość określonego zobowiązania spowodują, iż spółka zostanie pozbawiona podstawowego środka prowadzonej działalności, jakimi jest przepływ środków finansowych. Blokada rachunku bankowego spowoduje również utratę stałych dostawców oraz klientów, bowiem strona nie będzie miała środków finansowych pozwalających na zakup towarów i ich dostawę. Ponadto wszczęte postępowanie egzekucyjne będzie wiązało się z naliczeniem dodatkowych kosztów egzekucyjnych, które z uwagi na wysokość zobowiązania będą bardzo wysokie. Powyższe działania ze strony organów w konsekwencji spowodują o likwidację prowadzonej działalności gospodarczej, pozbawiając źródła dochodów strony skarżącej. Pozbawienie spółki środków przeznaczanych na bieżące, ograniczone prowadzenie działalności, z pewnością spowoduje zmniejszenie obrotów, utratę kontrahentów, a w konsekwencji likwidację przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuję Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Analizowana regulacja prawna prowadzi do wniosku, iż wniesienie do sądu administracyjnego skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności. Wstrzymanie wykonania przez sąd zaskarżonego aktu, jak również innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa podatkowego. Omawiana instytucja ma charakter wyjątkowy, a przesłanki uzasadniające jej zastosowanie nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Szkoda występuje przy tym wówczas, gdy nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem. Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest jednakże wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów prawa, w pierwszym rzędzie, zważyć należy, że podstawowa argumentacja wniosku opierająca się na stwierdzeniu, iż za wstrzymaniem przemawia wadliwość zaskarżonej decyzji, nie zasługuje na aprobatę. Po pierwsze, wadliwość zaskarżonej decyzji nie jest przesłanką wymienioną w art. 61 § 3 p.p.s.a. Po drugie, nawet jeśli przyjąć, iż argumentacja podniesiona w skardze zasługuje na aprobatę skutkującą uchyleniem zaskarżonego aktu to na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie zaskarżanej decyzji Sąd nie zajmuje się zasadnością skargi. O tym czy skarga jest zasadna Sąd merytorycznie orzeknie na rozprawie. W uzasadnieniu wniosku nie wskazano żadnych, konkretnych okoliczności mogących świadczyć o tym, że z wykonaniem decyzji organów podatkowych, z których wynika obowiązek zapłaty kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, łączy się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powoływanie się na okoliczność, że strona skarżąca nie będzie dysponowała środkami finansowymi koniecznymi do prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji do zaprzestania działalności gospodarczej - uznać trzeba za całkowicie gołosłowne. Sformułowane przez stronę skarżącą hasłowe uzasadnienie wniosku – wbrew art. 61 § 3 p.p.s.a. – nie wypełnia obowiązku wnioskodawcy wykazania okoliczności lub konkretnych zdarzeń przemawiających za jego uwzględnieniem. Zaznaczyć nadto należy, iż wnioskodawca również w żaden sposób nie uprawdopodabnia okoliczności wskazanych we wniosku takich jak np. wszczęcie postępowanie egzekucyjnego . Tym samym uznać należy, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd może wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów prawa, w ocenie Sądu strona skarżąca, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku nie wykazała okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie. Jednocześnie Sąd podkreśla, że nie neguje faktu, iż wynikająca z zaskarżonej decyzji kwota zobowiązania podatkowego jest obiektywnie znaczna i bez wątpienia konieczność spełnienia zobowiązania podatkowego może wywołać konsekwencje finansowe dla strony skarżącej, jednak nie musi to być równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Należy podkreślić, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może nastąpić w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi. Reasumując, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. AKE.