I SA/Łd 997/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku U. J. i J. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi U. J. i J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych 2003 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. ustalił U. i J. J. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone pełnomocnikowi podatników 11 marca 2010 r. W dniu 29 lipca 2010 r. pełnomocnik stron złożył za pośrednictwem poczty skargę na wymienioną na wstępie decyzję oraz wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wniosku podał, że kwestionowane rozstrzygnięcie nie zostało doręczone w sposób prawidłowy, ponieważ doręczyciel nie zamieścił w jego skrzynce pocztowej żadnego (ani pierwszego, ani też powtórnego) zawiadomienia o pozostawieniu zawierającej decyzję przesyłki w urzędzie pocztowym. Pełnomocnik wskazał na powszechną praktykę polegającą na pozostawianiu przez doręczycieli jednego zawiadomienia (awiza) dotyczącego kilku pism. W takich zawiadomieniach doręczyciele zaznaczają jedynie ilość przesyłek do odebrania, nie wskazując przy tym ich numerów. Tym samym adresat nie ma możliwości weryfikacji przychodzących pism. W okresie, w którym miało nastąpić doręczenie, pełnomocnik otrzymał kilkanaście przesyłek z Izby Skarbowej, przy czym na niektórych awizach wskazano jedynie ilość przesyłek. Pełnomocnik podniósł nadto, że o wydaniu kwestionowanej decyzji dowiedział się telefonicznie dopiero 23 lipca 2010 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie. Organ odwoławczy uznał, że skarżący nie przedstawił okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku. W jego ocenie nie ma podstaw by kwestionować prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami, dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Uwzględnienie wniosku uzależnione jest od kumulatywnego wystąpienia czterech przesłanek określonych w art. 87 § 1-4 p.p.s.a. Sąd postanowi o przywróceniu terminu gdy strona: (1) złoży wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, (2) uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, (3) wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wniesie za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, (4) równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu dokona czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenia terminu może zatem domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym, pomimo dołożenia należytej staranności, nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., FZ 63/04). W ocenie sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Przede wszystkim nie można dać wiary pełnomocnikowi, który — wbrew wyraźnej treści zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji zawierającej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej — twierdzi, że nie został powiadomiony o pozostawieniu tej korespondencji w oddawczym urzędzie pocztowym. Zwrotne potwierdzenie i załączona koperta zawierają prawidłowo sporządzone adnotacje co do tego kiedy i gdzie pozostawiono zawiadomienia, a także właściwe pieczęcie i podpisy doręczyciela. Danych tych pełnomocnik stron w ogóle nie kwestionuje. Dla uznania prawidłowości doręczenia nie ma natomiast znaczenia, podnoszona przez pełnomocnika, praktyka pozostawiania dla kilku pism jednego zawiadomienia (awiza) o złożeniu korespondencji w urzędzie pocztowym. Pełnomocnik podkreśla, że w takich zawiadomieniach doręczyciele zaznaczają jedynie ilość przesyłek do odebrania, nie wskazując przy tym ich numerów. Wbrew jednak twierdzeniom pełnomocnika, praktyka taka daje adresatowi przesyłki możliwość pełnej weryfikacji przychodzących pism. To do obowiązków należycie dbającego o własne interesy adresata należy sprawdzenie czy zgadza się liczba odebranych przesyłek z ilością wskazaną na awizie. Takiej staranności z pewnością zaś można wymagać od profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Na zakończenie wskazać wypada, że w uzasadnieniu wniosku pełnomocnik stron podnosi argumenty, które ze swej istoty nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia terminu procesowego. Strona wywodzi, że korespondencja zawierająca zaskarżoną decyzję nie została doręczona w sposób prawidłowy. Stoi zatem na stanowisku, że wyznaczony termin w rzeczywistości nie został naruszony, ponieważ w ogóle nie rozpoczął swojego biegu. Tymczasem — co zostało już wyżej powiedziane — podstawowym warunkiem umożliwiającym uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu, jest dokonanie czynności procesowej z jego naruszeniem. Innymi słowy, wniosek o przywrócenie terminu jest skuteczny tylko wtedy, gdy strona przyznaje, że uchybiła terminowi. W sytuacji, gdy twierdzi — jak w niniejszej sprawie — że nie naruszyła terminu, nie ma podstaw do jego przywrócenia. Argumenty podniesione przez stronę w niniejszej sprawie nie przystają zatem do treści żądania zawartego w rozpatrywanym wniosku. Mając na względzie powyższe okoliczności sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówił przywrócenia terminu. Sz.Ch.