I SAB/Łd 10/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski Asesor WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J. i W. Z. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. I SAB/Łd 10/07 UZASADNIENIE W dniu [...] r. Państwo J. i W. Z. złożyli, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność organów administracyjnych, a w szczególności Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz zaskarżyli decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu tej skargi skarżący stwierdzili, iż w dniu [...] r. złożyli skargę do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na decyzję podjętą przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. oraz na jakość pracy podległych mu pracowników. Odpowiedź jaką otrzymali pochodziła od organu pierwszej instancji, do którego mieli zastrzeżenia, a nie otrzymali odpowiedzi od organu nadzorczego – Dyrektora Izby Skarbowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż zgodnie z art. 234 Kodeksu postępowania administracyjnego skarga Państwa Z. złożona w dniu [...] r. została potraktowana zarówno jako odwołanie od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, jaki skarga dotycząca załatwienia sprawy przez pracowników Działu Podatku Dochodowego od Pozostałych Osób Fizycznych. Po przeprowadzeniu stosownego postępowania wyjaśniającego Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. pismem z dnia [...] r. nr [...] szczegółowo ustosunkował się do zarzutów skarżących dotyczących: dla przykładu terminu wszczęcia postępowania podatkowego, katalogu ulg rehabilitacyjnych, czy nieuznania opłaty za pobyt opiekuna i opłaty uzdrowiskowej. Również Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. – działając jako organ odwoławczy – w decyzji z dnia [...] r. nr [...] ponownie przeanalizował zarówno pismo z dnia [...] r. zatytułowane "skarga", jak i odpowiedź udzieloną przez skarżących w dniu [...] r., tak pod kątem prawidłowego zastosowania prawa materialnego, jak i działania w oparciu o obowiązujące przepisy proceduralne. Na rozprawie w dniu [...] r. skarżący oświadczył, iż skarży merytoryczną poprawność zarówno decyzji wydanej przez organ pierwszej, jaki drugiej instancji; nie składa natomiast skargi na bezczynność tychże organów. Skarży się jedynie na jakość pracy pracowników organów skarbowych. W związku z tym skarżący cofnął złożoną skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z poź. zm.) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Z bezczynnością organu podatkowego mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z póź. zm.) terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji lub postanowienia. Zatem skarga na bezczynność organu podatkowego może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu podatkowym określają przepisy art. 139 Ordynacji podatkowej i przekroczenie tych terminów lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 140 Ordynacji podatkowej, oznacza stan bezczynności zaskarżalny do sądu administracyjnego. Pismo z dnia [...] r. skierowane przez stronę skarżącą do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. zawierało, jak to wynika z jego treści i wyjaśnień strony, między innymi zastrzeżenia co do jakości pracy pracowników organów skarbowych. Zatem stanowiło ono skargę w rozumieniu art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z póź. zm.). Przedmiotem skargi powszechnej określonej przepisami art. 227 i następnych K.p.a. mogą być: zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zaś w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. Zatem żądanie z dnia [...] r. skierowane do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. nie dotyczy sytuacji, w której organ ten byłby zobowiązany przepisami prawa do rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. W konsekwencji tego, działania administracji publicznej, będące przedmiotem tego typu skarg, nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, o których mowa w w/w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze przedstawiony powyżej stan faktyczny, Sąd uznał cofnięcie skargi za skuteczne. Nie stwierdzono aby przez dokonanie tej czynności strona skarżąca zmierzała do obejścia prawa. Cofnięcie skargi nie spowoduje też utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Z tych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzono o postępowanie sądowe. D.T.