I SAB/Łd 11/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski Asesor WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. w przedmiocie niewydania decyzji stwierdzającej nadpłatę w podatku akcyzowym postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SAB/Łd 11/07 UZASADNIENIE W dniu [...] r. Pani A. W. złożyła za pośrednictwem Urzędu Celnego [..] w Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Naczelnika tego Urzędu, zarzucając iż organ ten nie wydał decyzji i nie wykonał wyroku NSA z dnia [...] r. w sprawie o sygn. akt [...]. Skarżąca wniosła aby Sąd zobowiązał Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. do wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę w podatku akcyzowym, zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego, a ponadto aby wymierzył organowi podatkowemu grzywnę w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, iż w dniu [...] r. złożyła wniosek o wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę w podatku akcyzowym w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego. Organ I instancji odmówił stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku, a organ II instancji utrzymał tą decyzję w mocy. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia [...] r. ([...]) uchylił decyzje organów podatkowych; a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. od orzeczenia WSA. Zdaniem strony uzasadnienie wyroku nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że jej wniosek o stwierdzenie nadpłaty był całkowicie uzasadniony, a organ powinien wydać decyzję stwierdzającą nadpłatę i dokonać jej zwrotu w pełnej wysokości. Jak wskazała strona skarżąca wyrok NSA został tylko częściowo wykonany przez organ administracyjny - dokonano zwrotu kosztów postępowania; jednakże do tej pory nie wypłacono kwoty 6.996,- zł wraz z odsetkami, która w obydwu w/w wyrokach uznana został za nienależną. W [...] r. złożono do organu I instancji pismo wzywające do wykonania w/w wyroków poprzez wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę i jej zwrot, po czym postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. powiadomił stronę o niezałatwieniu sprawy we właściwym terminie oraz wskazał nowy termin jej załatwienia na dzień 30 kwietnia 2007 r. Termin ten przedłużano kilkakrotnie. Następnie, jak wskazano, zostało złożone w dniu [...] r. do Dyrektora Izby Celnej w Ł. ponaglenie na niezałatwienie w terminie sprawy prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Celnego [...]. W postanowieniu z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej nie stwierdził uchybień w działaniu organu I instancji i uznał ponaglenie za nieuzasadnione. Skarżąca podkreśliła, iż organy administracyjne nie uwzględniły faktu, że w sprawie zapadło orzeczenie sądowe chronione zasadą res iudicata i nie wyjaśniły podstaw prawnych uwzględnienia w toczącym się postępowaniu późniejszego wyroku Trybunału Sprawiedliwości (w sprawie C-313/05) i wyroku sądu krajowego w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 254/07. Także w nieuzasadniony i sprzeczny z prawem sposób uzależniły wykonanie wyroku NSA od wydania ustawy określającej zasady zwrotu nadpłaconego podatku akcyzowego. W piśmie przesyłającym skargę Pani A. W. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. przedstawił chronologiczny przebieg postępowania podatkowego po dacie 26 lutego 2007 r., nie przedstawiając żądnych wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Z bezczynnością organu podatkowego mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z póź. zm.) terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji lub postanowienia. Zatem skarga na bezczynność organu podatkowego może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu podatkowym określają przepisy art. 139 Ordynacji podatkowej i przekroczenie tych terminów lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 140 Ordynacji podatkowej, oznacza stan bezczynności zaskarżalny do sądu administracyjnego. Na skutek wniesienia skargi uruchomione zostaje postępowanie przed sądem administracyjnym (art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a). Z tą chwilą między skarżącym a organem, którego działanie lub bezczynność zostały zaskarżone zaczyna się spór o legalność zaskarżonego aktu lub dotyczy zaniechania wydania orzeczenia. Spór ten powinien zakończyć się orzeczeniem sądu administracyjnego i od chwili wniesienia skargi sąd jest "gospodarzem" postępowania. Należy jednak podkreślić, iż jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi, stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. Nie można bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte; a właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika, że postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącej z dnia [...] r. o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku akcyzowym w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem samochodu osobowego zakończyło się wydaniem w dniu [...] r. decyzji przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł., którym to aktem określono skarżącej zobowiązanie w tym podatku w kwocie 1.013,- zł, odmówiono stwierdzenia nadpłaty w tym podatku w wysokości 6.996,- zł i stwierdzono nadpłatę podatkową w wysokości 5.983,- zł. Z kolei skarga na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. została złożona do Sądu za pośrednictwem tego organu w dniu [...] r., a wcześniej Dyrektor Izby Celnej w Ł. wydając postanowienie w dniu [...] r. nr [...] uznał za nieuzasadnione ponaglenie podatniczki z dnia [...] r. w zakresie niewydania decyzji przez Naczelnika Urzędu Celnego [...]w Ł. w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego. Rozstrzygając w przedmiocie bezczynności Sąd bada stan sprawy na dzień wyrokowania. Jak to wyżej wskazano Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. zakończył postępowanie podatkowe, wszczęte wnioskiem strony skarżącej z dnia [...] r., decyzją z dnia [...] r. nr [...]., uwzględniając tym samym - na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. - złożoną skargę. W momencie rozpoznania skargi organ nie pozostaje już w bezczynności, co skutkuje tym, że postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Wobec tego Sąd nie może, w przypadku uznania zasadności skargi, zobowiązać organu do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie. Z tych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzono postępowanie sądowe, a na podstawie art. 201 § 1 tej ustawy orzeczono o zwrocie kosztów postępowania sądowego. D.T.