I SAB/Łd 13/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę. J. R. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty w przedmiocie rozpoznania wniosku z 14 listopada 2025 r. Skarżący zarzucił organowi administracji wielokrotne przekazywanie jego nadpłat podatku nie do komornika właściwego dla egzekucji alimentacyjnej, lecz do komorników prowadzących inne egzekucje, w tym administracyjne i cywilne. Uwzględniając powyższe wskazał na naruszenie art. 773 § 21 k.p.c., art. 24 i art. 417 k.c. i wniósł o: - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania jego wezwania z 14 listopada 2025 r.; - zobowiązanie organu do usunięcia naruszeń prawa oraz dokonanie prawidłowych czynności egzekucyjnych; - stwierdzenie, że działania organu polegające na przekazywaniu jego nadpłat do niewłaściwych komorników były niezgodne z prawem; - zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty wniósł o odrzucenie skargi, ponieważ materia będąca przedmiotem skargi nie jest objęta zakresem właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna. Działalność sądów administracyjnych polega na sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem działań administracji publicznej [art. 184 Konstytucji RP; art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267); art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) zwanej p.p.s.a.]. Przedmiotem kontroli sądu są określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisach odrębnych przejawy (formy) działalności organów administracji publicznej, w tym m.in. 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. pozwala również na zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej, jeśli miał on zająć stanowisko w jednej z form prawnych określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. Ponadto ustawodawca przewidział również możliwość zaskarżenia bezczynności lub przewlekle prowadzonego postępowania w sprawach dotyczących innych iż określone w pkt 1 - 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). Z powyższych regulacji wynika, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna wówczas, gdy żądane przez skarżącego działanie miałoby przybrać formę decyzji administracyjnej; postanowienia, na które służy zażalenie, kończącego postępowanie lub rozstrzygającego sprawę co do istoty; innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; innych aktów lub czynności podejmowanych w ramach ogólnego postępowania administracyjnego lub postępowania podatkowego. Natomiast w przedmiotowej sprawie skarżący pismem z 14 listopada 2025 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na wielokrotnym i bezprawnym przekazywaniu nadpłat podatku do komorników niewłaściwych, mimo istnienia aktualnego i nadrzędnego zajęcia alimentacyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Ł.Ś. w Ł. M. K.. W oparciu o tak sformułowane wezwanie zażądał "zwrotu/przekazania do właściwego komornika wszystkich kwot, zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie, zapłaty odszkodowania za szkodę majątkową w kwocie 4 000 zł oraz zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych w wysokości 3 000 zł". Jak trafnie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, sprawa dotyczy egzekucji zobowiązań alimentacyjnych J. R. egzekwowanych w trybie egzekucji sądowej na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty pełni rolę dłużnika zajętej wierzytelności - nadpłaty i zwrotu podatku (art. 9022 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego). Roszczenia podniesione przez skarżącego w "wezwaniu do US o usunięcie naruszenia prawa, zwrot środków, odsetki i odszkodowanie" mają charakter cywlinoprawny. Objęty skargą stan bezczynności nie dotyczy wydania aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem skarga na bezczynność została wniesiona w sprawie, do której załatwienia nie jest właściwy wskazany przez Stronę organ, a która ponadto nie podlega załatwieniu w drodze administracyjnej, lecz w drodze umowy. Powyższe argumenty prowadzą do konkluzji, że sprawa objęta przedmiotową skargą, nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co skutkowało koniecznością odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. dch