I SAB/Łd 21/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie zwrotu opłaty skarbowej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 2 grudnia 2022 r. Z. G. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie zwrotu opłaty skarbowej. W dniu 6 grudnia 2022 r. WSA w Łodzi, stosownie do art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przekazał skargę organowi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak wniesienia przez skarżącego ponaglenia, stosownie do art. 37 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a., ewentualnie z ostrożności procesowej o jej oddalenie. Nadmienił przy tym, że w dniu 9 listopada 2022 r. wystąpił do Urzędu Miasta Łodzi o dokonanie zwrotu opłaty w kwocie 440 zł, a w dniu 6 grudnia 2022 r. skarżący otrzymał zwrot nadpłaty na wskazane konto. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Na wstępie, mając na uwadze argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę wyjaśnić należy, że w sprawie wniosku o zwrot opłaty skarbowej zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.), dalej: O.p., nie zaś Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 2 § 1 pkt 3 O.p.). W tej sytuacji w niniejszej sprawie zastosowania nie mogły znaleźć przepisy art. 37 § 1 i 3 k.p.a. W przypadku bezczynności organu administracji podatkowej strona powinna przed wniesieniem skargi skorzystać z regulacji przewidzianej w art. 141 O.p. Zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 O.p. na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. W świetle art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przepis art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że skargę odrzuca się postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 141 O.p. Uprzednie złożenie ponaglenia, stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu. Brak wyczerpania dostępnych środków zaskarżenia w sprawie bezczynności organu powoduje, że skarga jest niedopuszczalna. Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że z akt sprawy nie wynika, aby skarga została poprzedzona wniesieniem ponaglenia. Ponadto z treści odpowiedzi na skargę wynika, że Wojewoda Łódzki w dniu 9 listopada 2022 r. wystąpił do Urzędu Miasta Łodzi o dokonanie zwrotu opłaty w kwocie 440 zł, a w dniu 6 grudnia 2022 r. skarżący otrzymał zwrot nadpłaty na wskazane konto. W niniejszej sprawie przyjąć należy, że skarga została wniesiona w dniu 6 grudnia 2022 r. (wynikająca z urzędowego poświadczenia przedłożenia data przekazania skargi przez Sąd organowi). Podkreślenia wymaga, że w rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania art. 53 § 4 p.p.s.a., w którym ustawodawca dopuścił wniesienie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego z zachowaniem terminu do jej wniesienia gdy przed jego upływem sąd niezwłocznie przekaże skargę organowi właściwemu. Wymieniony przepis dotyczy jednak wyłącznie skarg na akty i czynności wnoszonych w terminie trzydziestodniowym od ich wydania i nie ma on zastosowania do skarg na bezczynność i przewlekłość, które można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Ponieważ skarga strony została przekazana przez tut. Sąd organowi w dniu 6 grudnia 2022 r., to w konsekwencji przyjąć należało, iż skarga strony została wniesiona po wystąpieniu przez Wojewodę Łódzkiego w dniu 9 listopada 2022 r. do Urzędu Miasta Łodzi o dokonanie zwrotu opłaty w kwocie 440 zł. Z treści odpowiedzi na skargę wynika ponadto, że dniu 6 grudnia 2022 r. skarżący otrzymał zwrot nadpłaty na wskazane konto. Wobec powyższego stwierdzić należy, że w dacie wniesienia skargi organ nie pozostawał w stanie bezczynności, gdyż stan ten ustał z chwilą załatwienia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko zajęte w powyższej uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zatem w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 269 § 1 p.p.s.a. przewidujący możliwość odstąpienia od stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. arz